Rocky's choice

Waarom word je geen schrijver

nospam@example.com (Ronny van Lieshout) — Wed, 26 Oct 2011 15:20:24 +0200

Soms vraagt men wel eens aan mij; “waarom wordt je geen schrijver”? dan denk ik; wat doe ik dan? Ik bedoel. Ik moet iets geschreven hebben waar de vraag op gebaseerd is en misschien is het gene wat ik geschreven heb wel dusdanig dat mensen zich afvragen of het toonbaar is aan het grote publiek. Maar dan kom ik weer op het punt waar ik als tiener vele malen gestreden heb tegen de vooroordelen van de maatschappij met als doel mezelf te bewijzen binnen het gegeven wie ik nu eigenlijk ben. Zoals ik overkom of zoals men mij wil zien of zoals ik ben als ik me goed voel of juist als ik me klote voel. Ben ik zoals ik dat zelf graag zie of zoals ik wil dat anderen me zien of misschien toch zoals mijn ouders me geleerd hebben om te zijn. Ik heb het gevecht uiteindelijk bestreden door een compromis met mezelf te sluiten. Het doet er allemaal niet toe want uiteindelijk ben je zelf degene die bepaald wie of wat je bent. Ben je zelf verantwoordelijk voor al je beslissingen die bepalend zijn voor je gedrag.
Dat alles gaat door mijn hoofd als ik de vraag krijg; “waarom wordt je geen schrijver”?
Natuurlijk kan ik dat antwoord niet geven en natuurlijk kan ik mezelf er niet gemakkelijk vanaf maken door te zeggen; dat ben ik al of dat ben ik niet. Misschien zou het een optie zijn om te zeggen; ik zou het graag willen maar dat nodigt vervolgens uit om een lang gesprek aan te gaan met de nodige vragen die gebaseerd zijn op het waarom het er nooit van gekomen is. Ik heb dus maar voor een keer besloten om de werkelijke toedracht op te schrijven en eindelijk antwoord te geven op de bovenstaande vraag omdat ik het een eer vind als men de vraag stelt en eigenlijk nooit echt een antwoord geef. Dus aan alle geïnteresseerde mensen, want degene die niet geïnteresseerd zijn die kunnen nu rustig verder scrollen naar meer interessante onderwerpen.
Ooit groeide ik op als verlegen ventje die leefde in een eigen wereldje. Ik spendeerde uren op mijn zolderkamer met mijn fantasie als ultieme speelkameraad die me altijd het gezelschap bood dat ik wenste en me altijd voorzag van de nodige verhaallijnen bij elk willekeurig speelgoed dat op dat moment voorhanden was. De verhalen die ik verzon paste zich aan naarmate de jaren verstreken en kregen het karakter dat paste bij de leeftijd van het moment. Ik was 10 en mijn verhalen gingen over jan en kees die op avontuur gingen of van alles beleefde, gebaseerd op een woord dat ik doorkreeg van iemand die op dat moment in de buurt was en mij voorzag van weer een verhaaltje van jan en kees. Alles schreef ik met mijn hanenpoten op in een geel schrift. Dat schrift ben ik uiteindelijk kwijtgeraakt en voor zover ik weet ligt het in het archief van mijn oude basisschool als het inmiddels niet op is gegaan in rook of, al dan niet bewust, verloren is gegaan door een of andere reorganisatie. Niettemin lag het daar waar het thuis hoorde.
Later schreef ik verhalen over de precaire momenten in mijn leven die ik overgoot met een poëtische inslag waardoor de kern uiteindelijk vorm kreeg in een gedicht. Ik deed dat op een manier die voor iedereen prettig leesbaar was en waarbinnen meerdere mensen zichzelf herkende. Onze problemen zullen nooit uniek zijn, mensen. Misschien een tip voor degene die dit leest en denkt dat hij de enige is met een probleem waar hij of zij al tijden mee worstelt. Ik maakte mijn problemen kenbaar aan “de wereld” en kreeg indirect en onpersoonlijk antwoord en feedback van bijna iedereen en deed daar mijn voordeel mee. En passant werd ik uitgenodigd voor “de nacht van de poëzie” in Utrecht en vroeg men mij iets te schrijven voor een schrijfwedstrijd georganiseerd door de gemeente Helmond waarbij, zo bleek later, van tevoren reeds bekend was wie er ging winnen. Daar werd ik ook met mijn neus op de feiten gedrukt dat je als schrijver zo goed bent als je populair c.q. bekend bent. Ik had inmiddels twee bundels geschreven maar deze namen geen aftrek. Mijn bundels hadden waarschijnlijk beter verkocht als ik Toon Hermans had geheten. Mijn hoogtepunt beleefde ik op de middenstip van mijn geliefde stadion omringd door 30.000 voetbalvrienden. Mijn doel was bereikt want hoger zou ik niet reiken.
Ondertussen ben ik bezig met een roman dat waarschijnlijk nooit af zal komen omdat ik geen druk ondervind van een literair agent die me op mijn vingers tikt als mijn deadline verstreken is.
Het klinkt allemaal een beetje dramatisch maar dat is het absoluut niet. De blik in de ogen van mijn moeder toen ze mijn eerste bundel van me kreeg was onbetaalbaar. Het gevoel dat ik ondervond toen ik mijn gedicht voor mocht lezen in een vol stadion naast mijn grote idool zal ik nooit vergeten. De reacties die ik krijg als ik mijn blog weggeschreven heb en anderen deelgenoot maak van mijn woorden zijn veel meer waard dan de onbetekenende mensen die mijn boeken kopen in winkels die het geen bal interesseert wie ik ben, zolang mijn boeken maar verkopen.
Dus lieve mensen. Ik dank jullie voor alle reacties die ik krijg en geloof me als ik zeg dat ik het zeer waardeer. Uiteindelijk ben ik een schrijver. Ik schrijf voor jullie.

Pietertje

nospam@example.com (Ronny van Lieshout) — Wed, 26 Oct 2011 11:43:59 +0200

In het schemer van de ochtend, zit daar een man alleen. Peinzend in zichzelf gekeerd, worstelend met een enkele gedachte. Wat nu? Waar sta ik. Wat zijn mijn mogelijkheden. Elke ochtend ontwaak je in dat grote bed met alleen de geluiden van de omgeving, om je te begeleiden op een nieuwe dag met mogelijkheden, die naar alle waarschijnlijkheid uit zullen lopen op een stille leegte die de dag weer zal sluiten. De dag van morgen zal niet anders zijn.
Telkens weer die vraag. Heb ik er wel goed aan gedaan. Was mijn reden legitiem om te doen wat ik heb gedaan. Is het niet zinloos om na zon tijd je spullen te pakken en de geschiedenis van al die jaren achter je te laten. Een geschiedenis die niet meer zal worden besproken tijdens het verdere verloop van je bestaan. Een geschiedenis waar niemand op zit te wachten. Er is niet echt iets baanbrekends uit voort gekomen en de memorabele momenten zullen niet opgeschreven gaan worden als zinvolle notities. Het heeft bovendien geen zin. Voor jezelf niet en voor anderen nog minder. Het lijkt dan misschien een triest verhaal maar dat is het niet. Absoluut niet. Wij schrijvers zijn verhalen vertellers. Sommige houden zich bij een enkele roman, anderen houden zich bij meerdere romans van een enkele figuur. De echte durfals schrijven meerdere boeken, gehuld in andere verhalen en vele personages. Dat is een onderdeel van hun en ons bestaan. Je kiest zelf voor je lot of je bestemming en in sommige gevallen verander je een loopbaan of een andere strategie, alles in het kader van je eigen opvattingen op het leven en hoe jij jezelf daarin ziet.
De man alleen in het schemer van de ochtend is nog niet zover. Hij voelt zich nu eenzaam en verlaten en is niet in staat om te relativeren. Straks zal hij ontwaken als hij aankomt bij de gedachte” heb ik wel van haar gehouden”. Dan zal hij beseffen dat het allemaal niet zo heeft moeten zijn en dat zijn beslissing de enige juiste is geweest en kan hij zonder schroom verder met zijn leven dat alles behalve triest en eenzaam zal zijn. Je krijgt tenslotte wat je geeft als mens terug van alles en iedereen om je heen. Daar horen sores bij maar ook geluk en voorspoed maar uiteindelijk zal je zelf op moeten staan en het licht durven aanschouwen. En dat alles zonder steun of hulp van je naasten want anders ben je onbewust weer aan het drijven op de gedachten en zienswijze van de rest en zul je uiteindelijk zinken van ellende omdat je niet weet hoe je moet trappelen om boven te blijven als je zogenaamde vlot van meningen uit elkaar valt en alleen maar een luchtspiegeling blijkt te zijn.
Het leven is een zee van mogelijkheden waar alleen de sterkste zullen drijven en de allersterkste zullen zwemmen om het hardst. Wij lachten allen om de reclame van Pietertje die niet kon voetballen maar uiteindelijk was Pietertje degene die het hardste lachte.

Er was eens.

nospam@example.com (Ronny van Lieshout) — Wed, 20 Apr 2011 19:41:58 +0200

Een trainer die alles won. Die regeerde over zijn koninkrijk met harde hand. Dulde geen tegenspraak en was op zijn hoede voor negatieve impulsen.
Hij werd gelauwerd en gehaat, zoals het een goed leidsman betaamt. Zijn volk had plezier in het dagelijkse leven en hij ging voorop in het geheel. Genoot van zijn koninkrijk en straalde een matige bravoure uit. Liep niet naast zijn schoenen maar wilde wel weten dat het zijn schoenen waren. Normen en waarde had hij hoog in het vaandel. Een strijd was er een op leven en dood en als je de tegenstander kon afmaken dan mocht je niet verzaken. Daarmee dwing je respect af bij je vijanden. Niettemin waakte hij voor denigratie ten opzicht van zijn vijanden. Zijn volk moest overheersen maar wel op een waardige manier.
De tijd verstreek en de toekomst was iets om je niet druk om te maken. De trainer zat op zijn troon en wees met zijn vingers. Bluste her en der een brandje als het volk behoefte had aan zijn gezag maar liet alles over aan zijn trouwe volgelingen. Onder zijn bewind mochten zij excelleren. Uitgroeien tot gerespecteerde mensen die alom bekendheid genoten. Het koninkrijk van de trainer was zijn wereld. Zijn alles. Hij vocht voor zijn bezit en schuwde de strijd zelf niet. Als het moest stond hij vooraan. Parades waren niet aan hem besteed. De trainer genoot van zijn successen tezamen met zijn volk. Die doorzichtige poppenkast overgoten met de nodige façades waren rituelen waar hij om lachte. Protocollaire ceremoniële onzin die men gewoon achterwege moest laten. Het ene moment werd je geëerd. Het andere moment zagen ze je niet staan. Opsouten met die flauwekul. Alleen maar goed voor notabelen die niet goed weten wat ze met hun tijd moesten doen. De trainer was dan ook een niet zo graag geziene gast op zakelijke aangelegenheden. Hij was jong en onstuimig. Wars van volwassenheid en idealistisch in al zijn rariteiten. Hij hield zich niet aan voorschriften, gemaakt in een tijd dat men de regels volgde omdat niemand anders wist wat het alternatief was. Hij wist dat wel. Hij had een visie die hij genadeloos volgde. Wilde dat zijn volk plezier had onder zijn regime. Genoot van elke dag of dadendrang. Hun prestaties zou er alleen maar op vooruit gaan. De formule was een succes. Het volk werd groot en hun succes werd gevierd. De trainer genoot van de taferelen die ontstonden als zijn leger ergens verscheen. De witte vlaggen waren niet aan te halen en men legde de wapens neer als het rood witte leger zijn opwachting maakte. Op den duur verdween de animo. Soms was er zelfs geen sprake meer van strijd en dat had zijn uitwerking. Men werd lui en verzadigd. Op den duur genoot het niet meer. De trainer was ten einde raad. Hoe moest hij zijn volk weer motiveren. Hoe moest hij het plezier weer terugkrijgen. Hij wist het niet. Zienderogen ging de dadendrang van zijn eens zo roemruchte leger achteruit. Sporadische successen werden zelfs niet meer gevierd. Althans niet meer zoals het eens was. De trainer treurde. Hij was ten einde raad. Uiteindelijk verliet hij zijn land en zijn volk. Zijn koninkrijk was niet meer.
Hij ging op zoek naar nieuwe uitdagingen om impulsen op te doen voor zijn geliefde natie. Hij stond open voor moderne technologie en nieuwe ideeën. Zijn zoektocht was lang en niet altijd even prettig. Hij miste zijn volk maar zijn doelstelling was heilig. Eens zou hij terugkeren naar zijn geliefde volk.

We schrijven het jaar 2009. Ver in den lande hoorde de trainer over de bloei van zijn eens zo geliefde volk. Een opmars was gaande maar het volk was ontregeld. Er was sprake van een conjunctuur die dreigde niet tot bloei te komen. Er was zelfs sprake van een lichte chaos. Men had behoefte aan een duidelijke structuur. Een leider. Iemand die de oogst kon laten ontspruiten. Er was behoefte aan rust en duidelijkheid. Plezier en succes. Er was een nieuwe generatie opgestaan die spotte met de wet. De ironie wilde dat de trainer zelf altijd gespot had met de wet en zijn eigen regelgevingen maakte. Het sprak hem wel aan. Zijn oude volk in nieuwe klederdracht. Hij lachte in zijn vuistje. Het volk was er klaar voor. De honger naar succes van het rood witte land is groter dan ooit. Proclamaties werden afgekondigd om de trainer te bewegen weer terug te keren naar zijn geliefde volk.
De trainer kon de lokroep niet weerstaan en keerde terug.

Het volk is nog steeds ontregeld en de conjunctuur is nog niet tot bloei gekomen maar de structuur is zichtbaar. De basis is gelegd voor een doorzichtig beleid dat grenst aan openheid en duidelijkheid voor iedereen en waar geen sprake is van een irritante façade.
Met het volk komt het wel goed en de trainer zal weer hunkeren naar succes. Oude tijden zullen herleven en eens zal hij zijn legacy overdragen aan zijn volgelingen. Dan trekt hij zich terug in de anonimiteit waar hij zal genieten van zijn dadendrang die nooit erkend is maar een plaats heeft gevonden in de kronieken van een eindeloos verhaal.

Mijn hertje

nospam@example.com (Ronny van Lieshout) — Wed, 20 Apr 2011 19:36:07 +0200

Heb je ooit een gevoel van welbehagen gehad, zittend achter je stuur met de koele ochtenddauw nog nagenietend achter je oren, vooruitkijkend door je lichtbeslagen raam waar je uitkijkt op iets wat zo omvangen is van schoonheid en elegantie dat het je zonder na te denken doet besluiten om op de rem te trappen met alle gevaren van dien? Ik wel toen ik op een prille zomerse zondagochtend over een landweggetje reed waar ik licht verblind raakte door een straal van zonneschijn dat haar weg moeizaam tussen de elkaar innig omhelzende bomen had gevonden. De zonnestraal daalde als een provisorische schijnwerper neer op iets wat mij als aan de grond genageld deed besluiten om de wereld stil te laten staan. Voor mij bestond er even niets anders dan die twee grote bruine ogen die recht in mijn verstijfde kijkers gevangen zaten. Mijn mond viel open van verbazing en even voelde ik een waas van geluk over mij heen kruipen, terwijl de tintelingen in mijn vingers bewezen dat het echt gebeurde.
Zojuist was een hert in vol ornaat het pad over gestoken en verlamd blijven staan toen het de schaduw van die schaamteloze indringer ervaarde, die de rust op die zwoele zomerochtend kwam verstoren. Ik voelde me een indringer maar tegelijkertijd gezegend met zoveel geluk dat ik dit wonderbaarlijke schepsel mocht aanschouwen. Vraag me niet waarom ik dit alles als zodanig ervaarde, want je zult het zelf moeten hebben meegemaakt om erover mee te kunnen praten. Ik was verstomd en volmaakt gelukkig al duurde het moment niet langer dan een paar tellen.
Gelukkig heb ik later eenzelfde ervaring over en over mogen meemaken op de groene weides van plaatselijke voetbalclubs. In de vroege ochtendgloren van schaamteloze zondagen, zag ik mijn eigen hertje paraderen over de grassprieten die zwijgzaam neerbuigde als het haar weides in vol ornaat betrad. Overgoten met elegantie in al haar bewegingen. Een toonbeeld van gratie. Ik voelde het als een voorrecht om telkens weer naar dit repeterende schouwspel te mogen kijken. Het was een speling van het lot dat ik in de buurt van dit alles mocht opereren. Als genieter van alles wat met schoonheid en elegantie op de heilige groene weides te maken heeft, gekoppeld aan een genadeloze manier van minachting voor de omgeving, kon ik wekelijks genieten van een opvoering dat grenst aan een opera van Verdi.
Net zoals ik deed op het moment dat ik ervaarde, op die zwoele zondagochtend, viel mijn mond wekelijks open van verbazing en blijdschap. Ik was de uitverkorene, de beschermer die ervoor moest zorgen dat mijn hertje niets zou overkomen. Veldslagen heb ik gestreden en toornen van jalouzie heb ik over mij heen gekregen maar het deerde me allemaal niets. Ze was van mij en mij alleen. Ik besliste over haar schreden en over de paden die ze bewandelde, niemand anders. Ze was mijn trots en toeverlaat. Mijn rots in de branding.
Als het even tegenzat stond zij op en rechtte haar rug. Iedereen maakte dan een pas op de plaats, vol van respect en nederigheid. Mijn hertje was de koning in het rood witte dierenrijk gewoon omdat wij dat zo wilde. Ze was niet agressief en deelde al haar bezittingen. Was sociaal en medelevend. Gaf meer dan ze nam en liet iedereen meegenieten van al het schoon wat de voetbalsport ons te bieden had. Nooit meer zal een dier meer aanzien hebben gehad dan mijn hertje op de groene voetbalweides die wij als rood witters hebben betreden.
Mijn eeuwige dank namens alle bewoners van ons dierenbos. Leve ons hertje!

Moraal van dit verhaal:
Ik loop al zo lang rond om iets terug te doen voor iemand die ik eigenlijk nooit iets heb kunnen leren. Iemand die het toonbeeld was van de perfecte voetballer. Technisch begaafd zonder ooit te overdrijven. Altijd oog voor een medespeler en immer aanwezig op de trainingen waar ze eigenlijk als figurant acteerde. Maar vooral vanwege het feit dat ze haar teamgenoten altijd trouw is gebleven en steun verleend heeft daar waar nodig was, zelfs ten tijde van haar eigen misère. Laten wij dit nu in het aanzien van de dagen die ons en haar nog restten als speler, ook verlenen. Laat haar weer parmantig over de velden draven met haar rug recht van trots en aanzien. Dat heeft ze verdiend zonder er ooit om te vragen. Laten wij ons hertje op handen dragen en fier in de lucht steken zodat iedereen tegen haar op kan kijken zoals het hoort. Bedankt Maartje voor al die mooie voetbalmomenten die je mij als trainer hebt gegeven.

Het heeft geen zin

nospam@example.com (Ronny van Lieshout) — Wed, 20 Apr 2011 19:35:05 +0200

Soms heb je de behoefte om jezelf even terug te trekken uit de hectiek van hedendaagse belangen en ongewilde beslommeringen. Zomaar een eindje weg van alles wat het leven boeiend maar tegelijkertijd zwaar en vervelend maakt. Het liefste zou je oplossen in het geheel van een regenachtige façade die je onherkenbaar maakt voor de buitenwereld. Geen achterdochtige vragen of ongewilde bemoeienissen van mensen die zelf geen leven hebben of te bekrompen zijn om er een te creëren. Op zon moment kan het je eigenlijk allemaal niet deren. Je zou willen vertoeven op een onbewoond eiland met witte stranden en blauwe zeeën. Dansen op de muziek van inheemse culturen waarvan je de teksten niet kent maar die je laten zweven op een wolk van geluk.

Soms zou je willen verdwijnen zonder iemand te vertellen waar je bent. Ergens in den vreemde in een hutje op de hei. Genietend van een tijdloos verblijf in de ban van de geneugten des levens. Waar tijd geen rol speelt en waar je gevoed word door de zin van het leven. Waar de kracht van het verdriet geen invloed heeft op een vreugdeloos bestaan. Daar waar je moed put uit de vlucht van de maan. Zonder weldaad en zonder drang. Zonder zorgen en zonder dwang. Waar het leven nog simpel is ontdaan van haar grijns die de naakte waarheid onthuld van alles wat nog puur is.

Soms zit je te dromen en kijk je zomaar een eind weg in het duister waar je dat ziet wat je innerlijke zo bezig houd. Dan zou je willen vluchten maar uiteindelijk ren je nooit hard genoeg. Het heeft namelijk geen zin. Al je frustraties behangen met een gordel van angst zijn uiteindelijk je lot. Men duwt het door je strot op het moment dat je denkt dat alles wel meevalt. Omdat het dan juist de impact heeft die het nodig heeft. Het is namelijk de bedoeling dat we lijden om in te zien dat het eigenlijk allemaal wel meevalt. De zon komt toch weer op of het nu bij de buren is waar het gras altijd groener lijkt of juist in dat doodse kwartiertje met de deur op slot.

Vroeger noemde ik haar vosje

nospam@example.com (Ronny van Lieshout) — Wed, 20 Apr 2011 19:34:00 +0200

Omdat ze altijd zo sierlijk en geslepen was. Geen enkele verdediging was veilig voor haar. Ze woonde in mijn dierenbos aan de rand van de aangrenzende stad. Daarom was ze ook niet schuchter of verlegen. De stad was geen gevaar voor haar. Iedereen uit de drukke, dichtbevolkte menigte kende haar. Omarmde haar omdat ze zo leuk en spontaan was. Als ze haar snoet liet zien, beschut achter een boom van ons roemrijke dierenbos, dan kon je niet anders dan haar roepen. Hopen dat ze kwam en haar brede lach liet zien die altijd gepaard ging met grote dansende pretoogjes. Ze was geliefd. Zowel in het dierenbos als daarbuiten. Je kon ook niet anders dan haar omarmen want ze gaf je altijd een gevoel van onbevangenheid. De wereld kon nog zo slecht zijn maar als zij in de buurt was dan deerde de wereld en al haar agressie en geweld je niet. Dan werd je vrolijk en had je zin om te dansen op de maat van dansende druppels die neerkwamen uit een donker wolkendek en uiteenvielen terwijl jij de ritmische bewegingen vol bleef houden omdat je superieur was in het grote geheel. Regen of zonneschijn, het maakte niet uit. Als het vosje kwam dan was je niet bang voor je eieren. Die gaf je gewoon omdat je het haar gunde. Je nam haar op in je veilige omgeving en liet haar toe tot je familie. Je vertrouwde haar en zij beschaamde dat nooit. Als je floot dan kwam ze en als je haar nodig had dan was ze er. En altijd wees ze met haar pootje ten teken van genegenheid en aandacht. Ze gaf je het gevoel dat je nooit alleen stond want ze wees naar jou. Jou alleen en jij wist het. Woorden waren overbodig. Het gebaar was voldoende.
Ik struin door de bossen van mijn eens zo roemrijke dierenbos op zoek naar mijn vosje die inmiddels uitgegroeid is tot een volwassen vos. Ik kan haar niet vinden. Fluitend en roepend vervolg ik mijn weg langs de bomen. Hopende op een blik van haar aanwezigheid. Waar is ze toch. Een gevoel van eenzaamheid overvalt me. Ik mis haar verdomme. Mijn bos is niet hetzelfde zonder die vos. Dat is regen zonder druppels of een zon zonder warmte. Ik kan niet zonder haar. Ik voel me leeg en verlaten. De bomen komen langzaam op me af en nog altijd geen spoor. De vogels fluiten hun hoogste lied en het bos is veranderd. Jonge dieren hebben hun nesten verlaten en zoeken hun weg in de wereld. Ik geniet bij het ontspruiten van al die ontwikkelingen in ons roemrijke dierenbos. De bomen zijn groen en de bladeren weelderig. De lucht is blauw en de zon bedekt me met warmte. Toch heb ik het koud. Ik heb last van rillingen naarmate ik het einder van mijn drukbevolkte bos ben genaderd. Mijn hoofd begint te tollen en gedachten vechten om een weg naar mijn bezinning. Het zal toch niet waar zijn.
Aan het einde van het bos terwijl mijn gezichtsveld vervaagt ervaar ik een gedaante in de verte. Een poot gaat omhoog en een glimlach verschijnt.
Plots schrik ik wakker en een traan ontsnapt aan mijn ijzeren façade. Waarom ben je toch de stad in gegaan.

Noot: de stad is een metafoor die staat voor andere verenigingen dan Rood Wit 62 (dierenbos)

Tnx guys

nospam@example.com (Ronny van Lieshout) — Wed, 20 Apr 2011 19:33:32 +0200

Parmantig stap ik door de opening van de deur. Een wolk van gassen bedwelmt me met de moed der wanhoop. Het is zon contrast. Een plaats waar je normaal gesproken het liefst niet bent. Daar stap je nu naar binnen op een tapijt van geluk. Ogen gaan mijn kant op. Ik ontwijk ze met een achteloos gebaar. Niet in staat om te genieten van al die bemoedigende blikken. De welgemeende woorden die schuilgaan achter een blijk van herkenning. Ik ben thuis. Zo voelt het tenminste. Als thuiskomen op een regenachtige dag. Lekker bij de kachel en dampende koffie. Langzaam loop ik naar voren, zo lang mogelijk genietend van het moment. Onderweg een knipoog of een ferme handdruk. Een opmerking ontbreekt niet op mijn weg naar de bar. Een arm over mijn schouder als een warme deken volgt al snel en mijn ogen vechten tegen de ontroering. Wat kan een mens zich nog meer wensen dan de dankbaarheid die uitgaat van de arm om je schouder. De brede glimlach op een dankbaar gezicht. Warme woorden die je gevoel completeren. Ik verwelkom mijn nieuwbakken familie als een goede vriend. Elke week opnieuw. De muzikale klanken wurgen me bijna met hun decibellen en de intonatie van alle aankomende talenten die waarschijnlijk allemaal en altijd aanstormend zullen blijven tot het moment dat niemand meer van hun hoort, verwelkomen mij op een manier die ik zowel aandoenlijk als overbodig vind. Het is niet mijn genre. Niet mijn stijl. Eigenlijk vind ik het helemaal niks maar als ik om me heen kijk en ik zie de genietende gezichten van nagenoeg alle aanwezigen, hoe kan ik dan afkeurend kijken in de richting van de speakers. Zonder dat ik het merk vliegen de woorden ook zachtjes over mijn lippen. Ik kan niet anders dan meegaan in een muzikale ouverture van goedbedoelde woorden en stiekem gejatte noten van hun meer gerespecteerde collegas . Maar wat maakt het uit. Het enthousiasme en fanatisme klinkt uit alle woorden en iedereen absorbeert ze met een bedwelmende lach. Mijn zondag is weer compleet.
Later ga ik naar huis nadat ik de nog aanwezige bezoekers innig omarm en de avondzon tegemoet treed met een verzadigde glimlach op mijn lippen. Ik ben een gelukkig mens als ik mijn stalen ros betreed en mijn geluk niet op kan in de wetenschap dat ik een warm en gezellig nest heb gevonden waarin ik mij prettig voel en mijn laatste dagen wil slijten. Een kroeg is maar een kroeg maar geen enkele kroeg is zo gezellig als de mensen om je heen.

Ode aan mijn moeder

nospam@example.com (Ronny van Lieshout) — Wed, 20 Apr 2011 19:33:04 +0200

Toen ik nog op school zat, stond ik nooit aan de gesloten deur. Ik had geen sleutel om mijn nek en hoefde deze ook niet op te halen bij de buren. Als ik aanbelde deed mijn moeder open en niet iemand die ingehuurd was om mij op te vangen of het huis te poetsen. Ik kreeg mijn boterham en een kopje thee en vertelde mijn moeder wat ik geleerd had of wat er gebeurd was op school. Dan kreeg ik verhalen over vroeger te horen of advies van hoe zij bepaalde dingen zou doen of wat misschien beter was of niet. We hadden soms ook gewoon een gesprek wat nergens om ging maar dat maakte niet uit. Ik was thuis in een vertrouwde omgeving waar ik op mijn gemak was en waar ik alles kon zeggen. Er waren geen scrupules of andere belemmeringen. Mijn moeder was mijn steun en toeverlaat waar ik alles tegen kwijt kon. Zij gaf me een eerlijk antwoord op mijn vragen en soms gaf ze me op mijn donder voor wat ik gedaan of gezegd had. We spraken altijd open en eerlijk tegen elkaar. Normen en waarden hadden ze bij ons thuis hoog in het vaandel. Iets wat ik later zelf ook zo over heb proberen te brengen op mijn kinderen. Ik ben daar deels in geslaagd ware het niet dat ook wij gevallen zijn voor de welvarende economie en het bijbehorende gouden kalf dat ons allen door de jaren heen zo parten heeft gespeeld. Een mens heeft uiteindelijk nooit genoeg. We willen allemaal een auto en het liefste twee want dan hoeven we ook geen afspraken te maken over wie de auto mee mag nemen of wie nu eigenlijk zieliger is en daar dus recht op heeft. Een wasdroger mag niet ontbreken, net zomin als een vaatwasser, magnetron en meer van dat soort luxe want anders kunnen we niet samen gaan werken. In een heldere bui vraag ik me dan af. Waar werk je dan voor? Als moeder gewoon thuis blijft hoef je ook die luxe dingen niet aan te schaffen waar je uiteindelijk voor moet gaan werken. Waarschijnlijk zie ik het verkeerd maar ik ben dan ook opgevoed in een gezin waar warmte huiselijkheid en liefde centraal stond en niet ondergeschikt was aan het alom verafgoodde gouden kalf. Mijn vader en moeder hechtte meer waarde aan het feit dat ze een bescheiden huisje hadden waar je omarmt werd door de warmte van je naasten en waar je genoegen nam met een goed gesprek en een kopje thee met een boterham.
Als wij boos werden dat was het omdat iemand iets deed wat niet mocht of omdat het oneerlijk was wat ons overkwam. Wij hadden geen kort lontje en we daagden anderen niet uit. Wij hielpen elkaar voor zover we konden en de politie was als een zwarte piet waar je bang voor was. Als die tegen je sprak dan had je iets verkeerd gedaan. Wij hadden respect voor die mensen. Daar keken we tegen op. Dat werd ons met de paplepel ingegeven. Mensen met een bepaalde manier van gezag daar ging je niet tegenin maar daar gaf je gehoor aan als die iets zeiden. Ik kan nu wel vertellen hoe ik heden ten dagen de dingen ervaar maar het is geen geheim dat al het voorgaande ver te zoeken is tegenwoordig. Politiemensen deugen niet en ouders begrijpen je niet. Leraren hebben maar te accepteren dat jij een eigen mening hebt en mogen blij zijn dat ze voor de klas mogen staan. Ze mogen uberhaubt blij zijn dat ze werk hebben dus verlang aub niet teveel van de schoolgaande jeugd. Ze mogen zich niet laten verleiden door de meiden in de klas die er allemaal even fatsoenlijk uitzien als meisjes van die leeftijd. En jongens mogen zeggen wat ze willen want dat mogen ze thuis ook (als er iemand is).
Op straat word je uitgescholden door kinderen van 12 die niets anders horen op tv en ervan uitgaan dat het heel normaal is want hun idolen op tv doen dat immers ook. Je krijgt een ijsbal tegen je kop want dat was een uitdaging van een ventje van 13 dat net zo ruig wilde zijn als zijn vriendje die een raam ingegooid had bij de pastoor. Hij wist overigens niet eens wat dat was, een pastoor. De naam alleen al. Als ik een wedstrijd fluit bij kinderen van de basisschool dan moet ik oppassen dat ik niets verkeerd doe want anders krijg ik een grote bek. Als ik niet zo bang uitgevallen zou zijn dan kreeg ik zelfs een klap voor mijn kop, op het moment dat ik mijn fiets pak om naar huis te gaan.
En dat allemaal omdat de ouders van nu allemaal zo graag een auto (of 2) voor de deur hebben staan. Een wasdroger, een magnetron en een vaatwasser in huis willen hebben want anders kunnen ze niet gaan werken met zijn tweeën. Oh ja en tussendoor nog even naar Spanje op vakantie met de kinderen om te compenseren dat we ze het hele jaar niet gezien of gesproken hebben. De vakantie was toch zo leuk. We hebben goed met elkaar kunnen praten en hebben het enorm gezellig gehad samen.

Moeder bedankt dat je er altijd voor me was toen ik jong en onervaren was. Toen ik behoefte had aan een goed gesprek en de waarheid over alles. Ik heb het nooit gezegd maar ik hou van je omdat je een moeder was zoals het hoort. Iemand die er altijd is als je thuis komt met een vervelende ervaring of als je iets wilt delen waar je niet mee kunt wachten. Je bracht mij normen en waarden bij die toen nog iets betekende. Ons huis was niet groot en we hadden geen tuin waar je in kon verdwalen. Maar het was er warm en ik verveelde me nooit. Ik ben blij dat ik dat nog heb mogen meemaken want daarom sta ik nu boven op die berg waar Mozes stond toen hij de mensen aanschouwde die het gouden kalf aanbaden en de wereld naar de klote ging.

Lied aan mijn oma

nospam@example.com (Ronny van Lieshout) — Wed, 20 Apr 2011 19:32:34 +0200

Het hoge woord is er uit. Eindelijk, na al die jaren. De woorden komen langzaam uit mijn mond gevallen. Ontdaan van de tranen die in mijn keel blijven hangen. Belemmerend maar niet genoeg om toch datgene uit te spreken wat jarenlang gevangen zat in de verborgen kamer van mijn hart. Die ene bekentenis die ik als een last al die jaren met me mee gesleurd heb. De grootste zonde uit mijn leven. Niet eentje waar je voor moet gaan zitten. Ook niet eentje die anderen pijn gedaan heeft. Maar wel een die als een steen om mijn nek hing en net zo zwaar was als de pijn in mijn hoofd toen ik jaren geleden als kind bij mijn oma in een kuil viel omdat ik zo eigenwijs was en niet wilde luisteren. Maar van een kind kun je zoiets verwachten. Van een volwassen vent verwacht je toch net iets meer. Die zou moeten leren van zijn fouten. Die zou moeten weten dat sommigen dingen nu eenmaal niet goed zijn. Maar juist die volwassen mensen maken keer op keer dezelfde fout. Enerzijds omdat ze te eigenwijs zijn anderzijds omdat ze te koppig zijn om toe te geven. Ons eergevoel haalt ons elke keer weer in en toch gaan we steeds weer de strijd aan om haar voor te blijven. Het heeft geen enkele zin. Ervaar de pijn en omarm de tranen. Laat je gaan en hou het niet in. Maar wie ben ik. Alom geprezen om mijn mooie woorden op papier. Op papier ja. Dat is nu juist het probleem. Ik zou alle woorden op papier inruilen voor die ene zin die ik tegen mijn oma had willen zeggen nog voor ze stierf. Want daarom ben ik zon gesloten idioot. Hou ik altijd dat beetje afstand. Kan ik me nooit echt laten gaan als ik me klote voel. Omdat ik me altijd schuldig voel. Schuldig voor het feit dat ik geen tranen had toen ik op die stoel zat. Omgeven door stenen, koud als de nacht. Woorden die ik niet hoorde. Zinnen zonder betekenis. We namen afscheid van iemand die mij omarmde als was ik het enige op de wereld. Die meer van me hield dan haar grootste geheim. Die mij datgene gaf dat ik zelf nooit heb kunnen geven. Nu weet ik waarom. Ik voelde me schuldig. Ik was een kind en wist niet beter. Dacht dat het allemaal heel normaal was. Nu na al die jaren weet ik dat wel. Maar nu is het te laat. Ik zal nooit meer de woorden uit kunnen spreken die ik destijds had moeten zeggen. Ik mis haar zo verdomd veel dat ik de tranen die nu over mijn wangen rollen niet weg kan vegen. Ik zou het liefste de woorden uit willen schreeuwen maar ben bang dat ze me niet hoort. Ik ben bang dat iedereen het hoort behalve degene die het moet horen. En dus doe ik het weer niet. Accepteer ik het gelaten. Val ik uiteindelijk in alle sereniteit weer in slaap in gedachten dat ze er stiekem toch nog een beetje is. Als ik in mijn dromen door de straten loop. Vol nederigheid mezelf verschuil in de schaduw van de nacht. Dan ervaar ik steeds weer die aanwezigheid. Het besef dat daar ergens mijn oma op me wacht.
Soms kan ik niet wachten en zou ik voorgoed over willen steken maar ik weet dat dat niet kan. Ik weet dat ze dat niet wil. De tranen zijn niet voor haar. De woorden zijn aan haar niet besteed. Ik weet dat ook al doet het soms pijn. Ik moet ze bewaren voor de mensen om mij heen. Degene die ze nog kunnen koesteren. Ik wil niet nog eens dezelfde fout maken. Ik wil niet nog eens zon grote zonde begaan. Ik wil mijn armen om je heen slaan en zeggen dat ik van je hou. Ik wil me ontlasten van die blokkade die me steeds weer beroofd van mijn intieme momenten. Ik wil je laten voelen wat ik destijds voelde toen ik nog niet wist wat het was. Toen ik nog een kind was en het allemaal als normaal ervaarde. Ik wil je zeggen wat ik destijds had moeten zeggen maar niet wist wat het betekende. Ik wil het je vertellen omdat alleen jij de pijn weg kan nemen die mij al jaren parten speelt. Begeleid door mijn tranen en het snakken naar adem tik ik de woorden als een melodie op mijn toetsenbord. Mijn symfonie van eeuwige deugd. Helaas kan ik de woorden niet uitspreken maar ik kan mijn legacy wel nalaten aan degene die mijn lied willen horen. Dit is mijn lied.

Oud en nieuw

nospam@example.com (Ronny van Lieshout) — Wed, 20 Apr 2011 19:29:03 +0200

Verdwaasd en beneveld dool ik rond door de kamer. Waar ben ik? Ik kijk om en zie waar mijn hoofd een hele tijd heeft gelegen en voel een beetje angstig aan mijn nek. Hmm alles zit nog op zijn plek. Geen buitensporige pijn alleen een kloppende pijn in mijn hoofd. Het ritme van de laatste beat die ik nog heb kunnen waarnemen slaat ritmisch op mijn hersenen. Onder andere omstandigheden een komisch tafereel. Nu even niet. Jezus wat heb ik een koppijn en christus wat ging ik out. Hoe ben ik hier terecht gekomen. Met mijn kussen en deken in mijn hand, lang leve degene die me ingestopt heeft,dwaal ik door de ruimte op zoek naar iets waar mijn hele lichaam op past. Na een tijdje vind ik een matras en plof neer zonder nog een minuut na te denken over de gedachte waar ik me toch in godsnaam bevind. Zodra mijn lichaam in staat is om te ontwaken en langzaam te recupereren, zal ik gehoor geven aan het verzoek om mijn benen in beweging te brengen. Maar nu even niet.
Na een paar uur ontwaakt het huis en haar bewoners. Aan de keukentafel wordt druk nagepraat over de avond van tevoren. Langzaam besluit ik om me te voegen in het land der levenden alhoewel ik nog niet echt mee schijn te tellen. Verdomme wat heb ik een hoofdpijn. Mijn coördinatie laat te wensen over en mijn reisgenoten van gisteren die ook de tijdsgrens zijn over gestoken in flink benevelde toestand, kunnen een lach niet onderdrukken. Wat zie jij eruit, hoor ik ergens in de verte. F* mijn oren bevinden zich nog onderwater. Althans zo lijkt het. Ik hoor iets borrelen en ik zie lippen bewegen maar verder weinig herkenning. Aan de expressie op de gezichten constateer ik dat ik er niet op mijn best uit zie. Ik vraag beleefd aan mijn vriendin naar de weg waar ik ergens mijn hersenen achter heb gelaten. Stiekem voel ik ook even aan mijn hoektanden omdat ik het daglicht nog niet echt kan verdragen. Ik ben toch niet gebeten vannacht? Maar alles schijnt in orde te zijn. Langzaam valt alles op zijn plaats alhoewel ik de verhalen niet herken die ik voorgeschoteld krijg. Met een frons op mijn voorhoofd van pure verbazing hoor ik de laatste stukjes van mijn leven in het oude jaar en de eerste uurtjes van het nieuwe jaar die ik dus klaarblijkelijk geestelijk gemist heb. Ik schijn er wel geweest te zijn maar mijn geheugen heeft de weg naar de dageraad nog niet kunnen vinden. Het tast vooralsnog in het duister.
Ik krijg de plannen voor vandaag te horen en ik vraag me af of ik niet stiekem plotseling kan verdwijnen voor een dag. Dit red ik niet. Daar gaat mijn reputatie. Ik zie er niet uit. Ik beweeg als een dronkenlap uit een oude B-film. En het mooie van alles is dat ik de komende uurtjes boven de kookpot zal staan. Ik hoop dat iedereen gisteren goed gegeten heeft.
Na de ceremoniële protocollaire die horen bij een gelegenheid als deze en ik in de gelukkige wetenschap twee paracetamols naar binnen heb kunnen werken die inmiddels geabsorbeerd zijn, begeven wij ons weer naar het adres waar ik mijn legacy achtergelaten heb, hopende dat hij al zijn ledematen nog heeft in dezelfde toestand als waarin ik hem gisteren heb achtergelaten. Het was gisteren keigezellig was de gelukkige boodschap die inhoud dat hij al het vuurwerk overleefd heeft. Waar kinderen tegenwoordig al niet gelukkig van worden. Ik doe de deur open en de decibels doen al weer inbreuk op mijn privacy. De glazen zijn weer vol en de ogen staan wazig. Maar iedereen verbijt de pijn en drinkt er weer lustig op los. Gezellig hè. Ik pas voor een biertje maar een borreltje kan ik niet weerstaan. What the f* het is toch maar één keer Nieuwjaar.

Zo kan het ook

nospam@example.com (Ronny van Lieshout) — Wed, 20 Apr 2011 19:28:30 +0200

Soms kijk en luister ik met verbazing naar de idioterie op hyves en al die andere zogenaamde sociale netwerken. Niet dat het aan die mediums ligt want er zijn ook voldoende positieve dingen op te lezen en te zien. Tenminste als je ze wilt lezen of zien. Ik krijg alleen de indruk dat mensen steeds meer een excuus zoeken om lekker gefrustreerd te worden of zichzelf kwaad te maken. Lees wat je wilt lezen en negeer de dingen die je niet prettig vind zeg ik altijd. Iemand die niet helder bij zijn/haar hoofd is, schrijft wat op en een andere idioot die niet verder nadenkt maakt het erger door erop te reageren of door het door te geven aan weer een andere idioot die zich vervolgens lekker op gaat zitten fokken waardoor er een ketting reactie ontstaat. Ik zag het al aankomen bij de geboorte van de sociale netwerken via internet. Allerlei chat rooms waar je kon praten over allerlei onderwerpen zonder enige expressie te tonen. Niemand wist wie je was en niemand wist hoe je reageerde. Woorden zijn namelijk maar woorden en worden pas begrepen als ze goed worden verwoord. Daar heb je namelijk schrijvers voor. Die kunnen dat. Die kunnen je mee laten voeren op een stroming van woordelijke avonturen en geheimen. Dat is niet iedereen gegeven anders waren er wel meer schrijvers. Bovendien waren er altijd weer van die klootzakken die zich anders voordeden dan ze waren, altijd met de intentie om iemand anders pijn te doen onder het mom van “dat is toch grappig”? Ja grappig voor hen maar niet voor de gekwetste mensen. Sommigen hebben er een behoorlijk trauma van opgelopen. Anderen zijn getekend voor hun leven. Ja maar dat was niet de bedoeling. Nee dat is het nooit. Achteraf heeft iedereen spijt want zo was het niet bedoeld. Het was toch maar een geintje. Ja leuk geintje hè als iemand niet meer kan communiceren of mensen niet meer vertrouwd. Oh wat hebben we een lol. Ik heb heel wat tijd doorgebracht in verschillende chat rooms en heb vele avonturen beleefd, gewoon omdat ik een levende fantasie heb en er goed mee om kon gaan. Ik sprak met mensen over de hele wereld over films en boeken en natuurlijk, ik ben geen huichelaar, over sex drank en vrouwen. Soms deden we net alsof we in een kroeg zaten. Geweldige tijd was dat. Tot die klootzakken arriveerden. Die zogenaamde grapjassen die zich voordeden als iemand anders met alleen maar de intentie om een ander voor de gek te houden of pijn te doen. Vaak omdat ze zelf zon zielig ventje waren of een gefrustreerde vrouw die op die manier wraak kon nemen. Wederom een geweldig medium om zeep geholpen. Toen de idioterie toesloeg ben ik weggegaan en nooit meer terug gekomen. Gelukkig net op tijd om geen schade op te lopen. Ik heb er zelfs een hele goede vriend aan over gehouden waar ik alles aan kwijt kon. In eerste instantie omdat ze ver genoeg woonde om geen invloed op mijn leven te hebben maar later omdat ik gewoon behoefte had aan een goed gesprek met iemand die me helemaal begreep. Samen hebben we heel veel steun aan elkaar gehad en optimaal geprofiteerd van een medium waar het eigenlijk voor bedoeld is. Elkaar helpen en samen lol hebben en dan met nadruk op samen. We doen elkaar geen pijn maar geven elkaar advies en soms een compliment voor hetgeen we bereikt hebben. Iets wat iedereen in zijn of haar leven nodig heeft. Een schouderklopje. Een schop onder je kont krijg je bijna dagelijks. Zon trap zit verborgen in kleine dingen uit het leven. Loert om de hoek van elke straat om onverwachts pijn te doen als je het niet verwacht. Als je de rug hebt gedraaid en vooruit gaat. Het hoeft niet hard te gaan maar als het maar onverwacht genoeg is dan kan het soms behoorlijk pijn doen. Je vervolgt je weg, alleen maar denkend aan die stekende pijn en zolang niemand iets doet om je gedachte af te leiden, blijft het lang genoeg smeulen om uiteindelijk te ontvlammen. Wederom een trauma geboren. Daarom denk ik ook steeds. Waarom doen mensen elkaar zo onnodig pijn. Waarom lokken sommige mensen discussies uit met alleen maar als resultaat dat de ander een opmerking maakt die ze niet graag horen, zodat ze een reden hebben om kwaad te zijn. Waarom? Wat heeft het voor zin. Wat schiet je ermee op. Als je zo graag ruzie wilt met iemand of als je zo graag van iemand af wilt, zeg dat dan gewoon. Doe niet zo f* moeilijk. En als dat niet de bedoeling is zoals het nooit de bedoeling is van die zogenaamde grapjassen op ons sociale netwerk, doe het dan gewoon niet! Er zijn andere manieren om lollig te zijn. Er zijn betere manieren om mensen te laten lachen. Door ze een prettig gevoel te geven bijvoorbeeld. Vaak krijg je daar nog veel voor terug ook. Heb je samen een prettig gevoel en kun je samen genieten van een situatie. Kun je samen profiteren van de gedachte waarbinnen ons sociaal netwerk ontstaan is. Door mensen die elkaar wilde helpen door met elkaar te communiceren op een manier die voor beiden bevredigend is. Die voor alle partijen winstgevend is. Waar iedereen vrolijk van word.
Ik heb een vriend die ik al ken vanaf mijn kinderjaren. Samen hebben we een druk leven en hebben we allebei ons eigen ding. We hebben een familie en een gezin en helaas zien we elkaar daardoor te weinig. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit ruzie met hem heb gehad. Gewoon omdat we elkaar geen pijn doen. We vertellen geen onwaarheden die een possibilitaire existentie herbergen. Als we iets niet weten of begrijpen dan vragen we dat aan elkaar en als een van ons boos is dan bied de ander zijn excuus aan, mocht dat nodig zijn.
Maar bovenal geven we elkaar complimenten. Soms overgoten met een overdreven reactie maar what the f*. We genieten ervan. Het doet ons goed. En daar draait het uiteindelijk toch allemaal om. Daarom kunnen we ook al zo lang, goed met elkaar opschieten. Omdat we elkaar geen pijn doen maar juist datgene proberen te vermijden door gewoon goed voor elkaar proberen te zijn. Daar kunnen wij allen een voorbeeld aan nemen. Ikzelf soms ook.

Laat elkaar met rust

nospam@example.com (Ronny van Lieshout) — Wed, 20 Apr 2011 19:27:38 +0200

Ik schrijf mijn columns omdat ik soms omval van verbazing. Mijn mond hangt soms zover open dat je mijn amandelen kunt tellen. Aangezien je tegenwoordig toch een roepende in een woestijn bent, schrijf ik het maar op. Ben ik mijn frustratie kwijt en heeft de wereld geen last van mijn klaagzang.
Iedereen heeft tegenwoordig een mening. Op zich niets mis mee maar die mening wordt geventileerd zonder eerst erover na te denken. Iedereen flapt er maar wat uit zonder de gevolgen te overzien. Zonder eerst de hand in eigen boezem te steken. Zonder eerst een oordeel te overwegen. Nee hup een waterval aan woorden en dan ook nog denken dat ze gelijk hebben. Hebben ze vaak misschien ook wel maar je hebt ook nog eens zoiets als de flexibele waarheid. Jouw waarheid hoeft niet de mijne te zijn. Of jouw waarheid is gebaseerd op jouw ervaringen maar die van een ander hoeft daar niet aan te grenzen. Kortom. Iedereen denk dat hij/zij gelijk heeft en ondertussen stapelen de discussies zich op.
Dan ben ik mijn ouders weer zo dankbaar dat ze mij toch enigszins gelovig opgevoed hebben. Hij die zonder zonde is, gooien de eerste steen werd mij vroeger geleerd. Oftewel. Voordat je oordeelt kijk dan eerst eens in je eigen hart. Doe jij nooit iets verkeerd. Ben jij vromer dan de paus. Bovendien wat denk je nu eigenlijk te bereiken met je uitgesproken mening. Dat de tegenpartij op de knieën gaat en je smeekt om vergiffenis. Of wil je je eigen ego strelen om te horen dat je weer eens gelijk hebt. Schrijf dan op de spiegel van je badkamer de leus “ik heb altijd gelijk”. Is de wereld weer van een probleem verlost en loop jij de hele dag met een grijns op je gezicht. Weer een werelds probleem opgelost. Vrede op aarde.
Als ik door mijn huis loop en zie dat er iets ligt wat daar niet hoort te liggen dan pak ik het op en leg het neer daar waar het hoort en denk bij mezelf. Ach, ik vergeet ook wel eens wat. Als ik kinderen een sneeuwbal tegen mijn raam zie gooien dan denk ik, dat deed ik vroeger ook. Als ik nadenk over een woordenwisseling tussen mij en mijn vriendin dan redeneer ik van, maar ik had dat ook wel anders kunnen zeggen. Als de tegenpartij mijn speler onderuit haalt bij een doelpoging dan denk ik, wat zou je zelf doen.
Dat laatste gebeurt niet altijd op dat moment zelf moet ik toegeven.
Wat ik eigenlijk wil zeggen is dat ik me stoor aan die zogenaamde lieverdjes die altijd commentaar hebben op anderen en zelf nooit iets verkeerd doen. Sodemieter toch op zeg. Niemand is vromer dan de paus. De paus zelf niet eens zolang hij zijn mijter niet op heeft.
Maandag schreef ik mijn verslag van de wedstrijd die we speelden op zondag waar mijn keepster een speler onderuit had gehaald omdat de speelster nu eenmaal sneller was. Een overtreding die elke week wel ergens gemaakt wordt en die elke keeper wel eens overkomen is. Dan vinden toch weer enkele mensen het belangrijk om mij te vertellen hoe belachelijk het is dat mijn keepster dat deed. Dat ik een klootzak ben omdat ik mijn keepster niet veroordeelde. Ga zelf eens op doel staan. Probeer het zelf eens en oordeel dan nog eens. Ik kan er over oordelen want ik keep al 20 jaar en ik zeg dat het verdomde moeilijk is.
Als ik zelf mijn wedstrijden speel op zondag dan staan er altijd weer van die pipos langs de lijn die alles afkeuren. We kunnen niets goed doen en zijn de grootste criminelen op het voetbalveld. Hun team doet niets verkeerd. Die zouden eigenlijk vleugeltjes moeten hebben en in het wit moeten spelen. Maken wij een overtreding dan is dat grote schande. Schopt hun team een speler van ons het ziekenhuis in dan ging dat per ongeluk. Je wilt niet weten hoe vaak ik zondags met mijn figuurlijk broek op mijn enkels sta.
En dan denk je daar houd het op. Nee hoor. Op je werk krijg je commentaar als je iets fout doet of wanneer je te laat bent maar als men zelf te laat komt dan zijn er duizend excuses. En we storen ons aan het gedrag van een ander maar zelf hebben we trekjes waar we geen weet van hebben en waarom niet. Omdat niet iedereen zo a sociaal is om overal een opmerking over te moeten maken.
Ik werk bij Endinet en het prettige vind ik dat als er iemand te laat komt dan redeneert men. Ach hij zal het wel nodig hebben gehad. Toen ik dat voor het eerst hoorde, viel ik bijna om. Zo kan het dus ook. Als er iemand ziek is dan word die niet veroordeelt maar er word gevraagd hoe is het. Ik heb zo om moeten schakelen want ik ben gewend dat je eerst verwijten maakt en dan pas vraagt. Wat een prettige werksfeer brengt dat met zich mee. Niemand veroordeelt een ander maar leeft juist mee. Zo kan het dus ook. Mijn teamleider vroeg me laatst Wat vind je ervan en ik antwoordde dat ik nooit meer weg zou gaan. Zoiets moet je koesteren. Al bied de concurrent me 500 euro meer dan peins ik er nog niet over.

Wat ik nu eigenlijk duidelijk wil maken is dat mensen elkaar eens met rust moeten laten. Oordeel niet zo snel over een ander en bedenk eerst dat het jou ook kan overkomen. Als je vind dat je slecht behandeld word, vraag je dan ook eens af hou dat zou kunnen komen. Als je een grote mond krijgt heeft dat misschien wel een reden. En hou in godsnaam op met elkaar te bekritiseren want niemand is vromer dan de paus. De paus zelf ook niet.

Is dit wat ik wil

nospam@example.com (Ronny van Lieshout) — Wed, 20 Apr 2011 19:24:49 +0200

Vroeger was ik heer en meester. Koning van de woestijn. Ik regeerde in mijn land van geluk waar ik zelf de wetten bepaalde en geen concessies deed. Ik accepteerde niets behalve mijn eigen gedachten. Leefde volgens de normen van mijn utopie. Was ik egoïstisch?
In zekere zin wel, al wil ik het niet zo noemen. Ik zorgde voor mezelf en voor de mensen om mij heen. Ik deed dat alles op mijn eigen manier en volgens mijn eigen visie. Ik hield zo weinig mogelijk rekening met een ander als dat tegen mijn gedachten gang in ging. Ik was trots en handelde daar ook naar. Gevoelens waren mij vreemd. Die belemmerde mij alleen maar in mijn doen en laten. Ik hield geen rekening met anderen want dat deed men ook niet met mij was mijn devies. Zo leefde ik en zo regeerde ik. Ik had vrienden in overvloed en iedereen liep met me weg. Althans zo leek het maar dat maakte niets uit want, wat men achter mijn rug zei daar voelde ik toch niets van. Hoe men werkelijk over me dacht wist ik toch niet en dat deerde me ook niet want ik had er geen last van. Iedereen deed wat ik wilde en ik deed alles zonder scrupules. Min of meer was ik een gelukkig mens. Ik stond op met een lach en ging naar bed met een lach. Als er problemen waren dan loste ik die op naar mijn believen en als er iets ernstig was dan stapte ik daar vrij snel over heen. Ik klaagde nooit en niemand beklaagde zich bij mij. Wat een rust.
Ik liep door de woestijn van mijn gedachten en kwam niemand tegen om mijn pad te belemmeren. Ik was alleen waar niemand me stoorde. Koning van mijn lichaam en heerser over mijn gevoelens en wroegingen. Achteraf misschien geen mooie maar wel een bevredigende tijd. Een tijd waarin ik ondanks alle tegenslagen en alle ellende altijd rechtop in de wind liep en met gratie iedereen passeerde. Waar is die tijd gebleven?
Heden ten dagen loop ik gebogen door de straten. Mijn woestijn is veranderd in een gevaarlijk kruispunt waar iedereen voor mijn voeten loopt en omkijkt met een grimas van donder op. Ik leef naar de wetten van god en naar de geboden zoals zij ooit bedoeld waren. Ik ben niet vroom maar doe wel mijn best. Charades en protocollaire parades zijn nog steeds niet aan mij besteed maar ik loop wel mee in de burgerlijke optocht waar iedereen lacht omdat de wereld dat nu eenmaal verwacht. Ik ben veranderd in een stripfiguur. Een gemanipuleerde creatie die zelf niet meer kan denken maar alles doet op de automatische piloot die bestuurd wordt door gevoelens en emoties. Ik houd rekening met iedereen en toon begrip voor de gedachten van een ander. Ik doe wat men van me verlangt en stel geen eisen.
Ik heb mijn kroon afgezet en mijn titel ingeleverd. Ik ben niets meer dan een schaduw van iemand die ooit in de belangstelling stond en aanzien genoot van mensen die er misschien niet toe deden maar wel bepaalden hoe gelukkig ik was. Ik treur in stilte en niemand die het ziet. Mijn trots is vervaagd tot een wezenloze ideologie en mijn ziel is niets meer dan een schim. Zelf ben ik behangen met melancholie en ik warm me met de gedachten dat wat ik doe ooit zal lonen.
Maar stiekem verlang ik terug naar die tijd. Toen ik koning was van de woestijn. Zonder scrupules en zonder gevoel. Toen ik opstond met een lach en de nacht trotseerde met opgeheven zwaard. Toen ik ten strijde trok tegen de maatschappij met als devies: Ik heb haar niet gecreëerd. Terwijl ik dit schrijf stel ik de belangrijkste vraag uit mijn leven. Is dit wat ik wil?

De grootste ontdekking

nospam@example.com (Ronny van Lieshout) — Wed, 20 Apr 2011 19:23:23 +0200

Wetten en beperkingen
Opgelegde geloofsovertuigingen
Gevoelens van een ander
Doch niet van jezelf
Breinbrekers, emotionele verwerkingen
Dit alles passeert het kruispunt van je leven
Afwegingen vol geestelijke belangen
Welke weg ga je nemen
De veiligste of de gevaarlijkste
De bekendste, de heiligste met normen en rangen
Of de verkeerde, de onbekende
Maar misschien wel de mooiste van allemaal
Een keuze uit het hart
En niet die van het volk
De enige van jezelf, ook al is hij apart
Anders dan die van je naaste
Vol twijfel en afwijking
Een dolk in het hart van de massa
Door het ervaren van je keuze
Onafhankelijk van wetten en beperking
Linea recta tegen iedere overtuiging
Ervaar je een ontsluiering op het gebied van het onwetende
De ultieme ontdekking binnen het geheim van het leven
De ontdekking van jezelf

Ballade van een homo

nospam@example.com (Ronny van Lieshout) — Wed, 20 Apr 2011 19:22:44 +0200

Mijn persoonlijke tragiek
Ik doe het en ik voel helemaal niets
Eigenlijk heb ik er meer dan spijt van
Er is totaal geen romantiek

Dat is waar het aan schort
Waarom doe ik het dan
Omdat ik het moet
Omdat dat van me verwacht wordt

Ik geef niet genoeg om jou
Zo kan ik echt niet verder
Net doen alsof
En zeggen dat ik van je hou

Ik laat niemand meer in de waan
Dat ik ben wat jullie willen
Omdat ik alles waarom ik geef
Aan mijn neus voorbij zie gaan