Kop op

Ik ben van huis uit heel gelovig. Niet dat ik zon kerkloper ben die bij elke gelegenheid te pas en te onpas naar de kerk gaat om daar te gaan zitten huichelen over hoe geweldig ik wel niet ben en hoe geweldig de wereld is of hoe goed dat ik het heb en hoe dankbaar we met zijn allen moeten zijn voor alles om ons heen want daar pas ik voor.
Dat is namelijk niet zo en ik zie er het nut ook niet zo van in. Geloof is in mijn ogen iets wat we nodig hebben om ons te sterken in moeilijke tijden en als we niets meer hebben om aan vast te houden.
Maar ik heb nu wel zon beetje de grens bereikt met het geloven in iets wat je niet alleen op de proef stelt maar klaarblijkelijk er ook genoegen in schept om je geestelijk zodanig op de proef te stellen, dat je soms geen uitweg meer weet.
Ik ben een sterk mens met een keihard vertrouwen in het goede, iets wat ik van huis uit mee heb gekregen en wat ik iedereen om me heen ook mee probeer te geven maar ik ben nu toch ook ten einde raad.
Keer op keer moet ik mijn vrouw gaan vertellen dat alles een reden heeft en dat uiteindelijk alles goed komt maar ik heb nu toch ook geen woorden meer. Ik weet niet meer wat ik moet zeggen. Ik wil haar helpen maar weet niet hoe. Daar boven schijnen ze een eindeloos genoegen te scheppen in het kwellen van mensen die het hardste behoefte hebben aan een beetje geluk en geborgenheid. Verrek, zelfs aan een beetje geloof. Maar nee hoor. Alles en iedereen om ons heen wordt op miraculeuze wijze geholpen of bevoordeeld om maar niet te spreken van mensen die daar eigenlijk niet eens op zitten te wachten.
Het ergste van alles is dat de meeste mensen zelfs moeite hebben en bijna niet durven aanvaarden wat mijn vrouw blijkbaar niet wordt gegund.
Met lede ogen vertellen ze het grote nieuws en voorzichtig sturen ze de woorden, waarvan ze weten dat het weer een grote klap zal zijn als ze haar bereiken. En die klap komt elke keer opnieuw en dan mag ik troostende woorden gaan spreken die zelfs bij mij niet meer geloofwaardig overkomen.
Ik ben een man van weinig woorden in de goede zin van het woord. Ik ben geen materialistisch iemand en geld is voor mij iets om in mijn onderhoud te voorzien, niet meer dan dat maar ik zou nu alles wat ik bezit opgeven voor dat kleine beetje geluk waar ik vroeger zo vaak over geschreven heb toen ik wel van de vrucht des levens mocht genieten, in een tijd dat ik er zelf niet klaar voor was.
Ik ben dankbaar voor wat mij wel gegund is en mijn vrouw niet maar elke dag moet ik daarvoor de prijs betalen die veel te hoog is.
Het is niet eerlijk dat iets gegund wordt op het moment dat je er eigenlijk niet klaar voor bent en dat je genegeerd wordt als dat wel zo is.
Het is niet fair dat iemand die altijd voor iedereen klaar staat en het woord sociaal recht eer aan doet maar zelf steeds moet bloeden uit de visuele wonden van haar geboorterecht.
Ik kan soms wel janken als ik weer een heuglijk feit mag noteren in de wetenschap dat mijn dag weer naar de klote is, al had deze me nog zoveel goeds te bieden.
Daar waar ik doorgaans de gevoelige snaar weet te raken als ik de letters in contact breng met de alles verhullende boodschap die ik de wereld in stuur, daar kan ik de juiste woorden maar niet vinden om mijn vrouw datgene te geven dat ze er weer tegen kan. Dat ze voor even weer het vertrouwen heeft in de mensheid en het alles omgevende.
Ik wou dat ik het vermogen had om de pijn weg te nemen, van het onrecht wat haar steeds aan wordt gedaan en dan heb ik het niet alleen over de context van dit gegeven maar dan heb ik het over het toeval wat ik na al die jaren geen toeval meer kan noemen.
Het enige wat ik je kan zeggen, schat is dat ik je bewonder om alles wat je bent en wat je uitstraalt. Dat ik geen sterker mens ken die ondanks alle tegenslagen toch weer opstaat en met een grote glimlach de wereld trotseert, alsof er niets gebeurd is.
Ik kan je niets anders geven dan mijn naam en het vertrouwen wat ik heb in jou. Ik zal altijd een pas op de plaats maken uit respect voor alles wat je overkomen is en waardoor je geworden bent wat je bent. Een aimabel mens met zoveel sociale kwaliteiten die niet gewaardeerd wordt om wat ze is en keer op keer op de proef wordt gesteld. En toch heb je het vermogen om je daar steeds weer overheen te zetten.
Dat vind ik bewonderenswaardig en zou beloond moeten worden. Onze heer denkt daar helaas anders over maar dat zegt meer over hem dan over jou.
Kop op meid. Als iemand dat mag/moet dan ben jij dat.