Vroeger was ik een ongeleid projectiel. Zoals vele leeftijdsgenoten was ik op weg naar de adolescentie en die weg was er eentje die je niet zonder obstakels kon nemen. Ik kwam van de basisschool waar ik alle ontberingen die je als kind mee kunt maken ook daadwerkelijk meemaakte en wat mij uiteindelijk deed doen besluiten om mijn koers te wijzigen, toen ik eenmaal gearriveerd was op de Mavo. No more mister nice guy. Ik zou de wereld gaan trotseren met opgeheven hoofd en een growte bakkes, zoals ze dat in mijn geliefde geboortestad zo mooi kunnen zeggen.
Als ik terugdenk aan die beginperiode dan had er zoveel fout kunnen gaan en was er uiteindelijk helemaal niets van me terecht gekomen. Ik schopte tegen de maatschappij en wilde niet leren. Ik wilde overal bij horen en doen waar ik zin in had. Voor sommigen klinkt dit misschien bekend in de oren. Ik had echter het geluk dat ik de juiste mensen heb leren kennen. Een leraar die door mijn façade prikte en er voor zorgde dat ik netjes mijn diploma haalde ook al heb ik nooit echt mijn best daarvoor gedaan. Ik zal hem daarvoor altijd dankbaar blijven en dat weet de beste man intussen ook.
Maar degene die ik het meeste dankbaar ben en eigenlijk heb ik dat nooit echt uitgesproken is iemand die ik in die periode heb leren kennen en uiteindelijk mijn beste vriend is geworden. Hij hield me letterlijk van de straat en dimde het temperament wat ik zo vurig had opgebouwd. Boven op de zolder, op zowel die van hem als die van mij fantaseerde we over alles wat we nog niet hadden meegemaakt en waarschijnlijk ook nooit mee zouden maken. Maar dat mocht de pret niet drukken. Onze escapades beperkte zich tot het minimum en op feesten waren we de nerds die nooit het meisje kregen maar die daar ook nooit om rouwden. Wij hadden toch wel plezier.
We struinden alle voetbalvelden af en kwamen regelmatig te laat voor het eten. Dat was onze zonde. De enige zonde waar we ons schuldig aan hebben gemaakt. We kwamen niet in aanraking met de sterke arm der wet en deden, tenminste in onze ogen, eigenlijk nooit iets verkeerd.
Nu ik na al die jaren terugkijk op mijn jeugd en alles wat daarna is gebeurd, wil ik even het moment nemen om mijn dank uit te spreken. Alles had namelijk anders kunnen zijn als hij er niet was geweest. En natuurlijk is het achteraf makkelijk praten omdat we eigenlijk van die brave jongens zijn geweest maar zoals ik al zei. Ik was een rebel en kwam de juiste persoon tegen. Als ik de verkeerde persoon tegen was gekomen, had ik dit waarschijnlijk niet geschreven.
Ik kreeg zojuist een foto opgestuurd die alleszeggend is voor mij. Een foto waar hij zijn arm om mijn schouders heeft en die mij even terugbracht in de tijd. Bovendien staat die foto centraal voor onze vriendschap.
Ik weet dat ik nu heel sentimenteel overkom maar misschien wordt ik een dagje ouder en besef ik wat een goed leven ik heb en hoe gelukkig ik me mag prijzen met de mensen om me heen.
Het is niet verkeerd om soms even de tijd te nemen en datgene uit te spreken wat je doorgaans niet uit je strot krijgt. Om je vrienden even op een voetstuk te plaatsen en te zeggen wat je voelt.
Ik ken je nu al 40 jaar en in al die tijd hebben we nooit woorden of ruzie gehad. Je was mijn getuige en ik die van jou. Ik ben je dankbaar voor je vriendschap, je steun en zelfs je verwijten. Ik had geen betere vriend kunnen hebben.