Nog niet zo heel lang geleden riep ik nog “blij dat ik dat niet meer mee hoef te maken”. De ironie van het lot heeft echter anders bepaald en eigenlijk ben ik stiekem blij dat ik het wel nog eens mee mag maken. Hoe anders is mijn situatie en hoe anders ben ik als mens ondertussen. Ik heb mijn levenservaring meegenomen en heb geleerd van mijn fouten, ondertussen niet verloochenen dat wat je gedaan hebt in sommige gevallen ook heel goed is geweest maar daarover zijn de meningen verdeeld en eerlijk gezegd heb ik totaal geen interesse in de meningen van anderen die vaak gebaseerd zijn op redenen die afbreuk doen aan de situatie of hoe je als mens gevormd bent. Ik doe wat ik doe en heb gedaan wat ik gedaan heb met altijd de juiste intenties en het lot bepaald wel hoe het uitvalt. Zo zit ik in elkaar en ik vaar er wel bij. Uiteindelijk ben ik degene die bepaald wat goed of slecht is en dat laat ik zeker niet beïnvloeden door de zogenaamde meningen of goede raad van anderen. We zitten tenslotte allemaal anders in elkaar en reageren overal anders op. Maar goed. Ik wil niet blijven zeiken over de algemene opinie over mijn persoontje en hoe of wat ik wel of niet goed of fout heb gedaan. De enige die daar invloed op uitoefenen zijn mijn intimi en daar luister ik graag naar.
Waar ik naar toe wil is hoe ik het een en ander beleef betreffende op wat me te wachten staat. Sommigen mensen praten veel, zoals mijn vrouw, die heeft elk detail van de zwangerschap op internet uitgezocht en kent ondertussen alle ins en outs van het moederschap en schroomt niet om dat met iedereen te delen en om er zelfs een mening in te vormen want zij weet er nu alles vanaf. Het ellendige met haar is dat het nog meestal klopt ook. Maar ik schaar me echter tussen het armetierig zooitje mensen dat nog op zijn of haar gevoel en intuïtie af gaat. Elk kind is toch anders en elk gezin is toch anders. Verrek, elke leefsituatie is anders. Er zijn geen kenners of experts. De enige die je echt wat kunnen vertellen zijn je ouders omdat ze jou hebben groot gebracht en je kind heus wel iets van jou in haar of zijn genen met zich meedraagt of je moet toevallig even op vakantie zijn geweest ten tijden van de bevruchting van je toekomstige nalatenschap in dit leven. Dat kon je wel eens geconfronteerd worden met iemand die je regelmatig zal verassen en dan vaak niet in positieve zin. Ik ga daar echter niet vanuit al was het alleen maar vanwege het feit dat je om mijn vrouw te kunnen doorgronden een scriptie door moet nemen wat dikker is dan de lord of the rings en dan bedoel ik niet het strafblad van Joeri van Gelder.
Maar ik ben dus op het punt beland waarin ik me bewust ben van het feit dat ik op mijn 49e nog eens vader ga worden, daar waar de meeste kerels van mijn leeftijd aan het volgende hoofdstuk van hun leven mogen beginnen als grootvader van hun kleinkind, iets wat ik ondertussen ook al heb mogen ervaren, aangezien mijn dochter me een geweldige kleinzoon heeft geschonken die op mijn kop kan pissen en mij kan laten geloven dat het regent. Bovendien doet een enkele glimlach van dat kind mij meer dan welke overwinning die ik ooit behaald heb en dan kom ik op het punt waar ik naar toe wil. Ooit heb ik net als elke oud voetballer die op het punt van stoppen stond, het besef voorbij zien gaan dat het over is. Geen overwinningen meer voor mij. Geen aandacht en feesten. Geen euforie bij een gewonnen wedstrijd. Maar wat ik destijds niet besefte en nu dus des te meer is dat er nog andere zaken zijn. De hoon van elke vrouwelijke lezer die zelf nooit een voetbalschoen aan heeft gehad zal ik nu wel over me heen krijgen met de opmerking “nee héhé” maar geloof me beste dames. Wij staan daar niet bij stil en misschien is dat een openbaring voor je maar dat is echt zo. Ons leven vliegt voorbij en wij gaan in de roes van de competitie en uitdagingen mee zonder er echt bij stil te staan dat er nog veel mooiere dingen in dit leven zijn. En dat is dus iets wat ik nu ervaar als grootvader. Ik kan veel meer genieten van de kleine dingen zoals een glimlach van je kleinkind of de gekke fratsen die hij uithaalt om je aandacht te trekken of nog erger. Het gevoel wat je krijgt als hij je afstoot zonder er bij stil te staan. Om nog maar niet te spreken over het euforische gevoel als hij voor de eerste keer je naam of titel zegt.
En dat beste lezers maakt mij de beste vader die een kind zich maar kan wensen op dit punt in mijn leven. Ik neem al het goede mee uit mijn vorige ervaring als vader en leer van de fouten die ik destijds gemaakt heb. Ik ben bijna geneigd om tegen al die vaders die in hetzelfde schuitje zitten als ik heb gezeten. Maak er een eind aan en begin opnieuw. Of stop met jezelf te generen voor je leeftijd en verras je vriendin of vrouw met een nachtelijk bezoekje met een verrassende maar eigenlijk stiekem geplande afloop. Mooi man, opnieuw vader worden. We zeuren altijd om een 2e kans maar ondertussen kunnen we die ook zelf grijpen. Al dan niet letterlijk of figuurlijk. Voor mij geld in ieder geval dat ik niet meer die bal tegen de touwen hoef te schieten en dat ik niet meer nachten wakker hoef te liggen van de zenuwen over die volgende wedstrijd. Ik ben met iets bezig wat veel mooier is dan welke wedstrijd ook. De ontpopping van een embryo naar een klein wezentje.