Een mens is nooit te oud om te leren, dat is iets wat ik me steeds vaker realiseer. Naarmate ik ouder wordt en anders tegen zaken aankijk kom ik steeds meer tot de conclusie dat ik in mijn leven te weinig tijd heb genomen om te genieten van kleine dingen. In dat kader heb ik laatst een mok gekregen met “enjoy the little things”erop. Mijn vrouw is erg attent op dit soort dingen, Die anticipeert direct op mijn “tekortkomingen’ c.q. nieuwe ontdekkingen. Ik besef me natuurlijk heel goed dat ik mensen voor hun kop stoot bij de dingen die ik vertel maar dat risico loop ik dan maar. Het zijn of hun zaken niet of ze moeten maar accepteren dat ik veranderd ben in dat opzicht. Niet omdat ik moet maar omdat ik me daar prettig bij voel. Zoals ik al zei. Naarmate je ouder wordt ga je steeds meer anders naar dingen kijken en ga je steeds meer genieten van hele kleine dingen.
Ik heb al eens eerder verteld dat mijn vader niet goed meer is. Zijn hele leven gesport en gezond geleefd, nooit een operatie of een ziekenhuis van binnen gezien en hij zit nu de hele dag in zijn stoel voor zich uit te kijken. Ik ga daar een beetje aan kapot van binnen, want ik heb aan den lijve ondervonden hoe fanatiek hij was en hoe intensief hij genoot van juist hele kleine dingen. Met de bolderkar en alle kleinkinderen naar de bossen. Met zijn zoon wielrennen door de natuur en bij elke plaats wel een verhaal over de oorlof of andere bekende feiten. Ik geef ze nu door aan mijn zoon als we samen op de fiets springen. Want ik mag me nu gelukkig prijzen dat mijn zoon regelmatig met me gaat mountain biken en zoals ik al zei. Ik geniet daar intens van.
Ik geniet van de natuur, de vogels en het groen. Ik geniet van mijn plantjes die mooier en mooier worden en de rust als ik me terugtrek op de camping. Ik geniet van de gesprekken die ik voer met de bewoners en ik geniet van de gesprekken die ik voer met mijn spelers en oud spelers waar ik langzaam aan een vader figuur voor ben. Allemaal dingen ik nooit gedaan heb. Waar ik niet eens bij stil stond. Ik was iemand die alles mee wilde maken en overal bij wilde zijn. Er was niets wat gebeurde of ik had er wel een aandeel in. Maar was ik gelukkig. Genoot ik intens? Als ik er nu op terugkijk dan moet ik het antwoord schuldig blijven alhoewel ik geneigd ben om te zeggen dat het niet zo is.
Gisteren genoot ik van een klassiek stuk wat ik hoorde in een film. Het triggerde mij en ik zocht het op en voegde het toe aan mijn playlist op spotify. (Johan Pachelbel – Canon & Gigue in d mineur) voor degene die geintereseert zijn. De meesten fronsen nu hun wenkbrauwen en dat geeft weer aan dat ik ook in dat opzicht veranderd ben. Ja, ik kan soms heel intens genieten van klassieke muziek. Vraag me niet waarom maar iemand die naar een opera is geweest of er ooit een gezien heeft, weet wel waarom. Niettemin mijn vrouw houdt daar ook van en zij nam mijn zoon in haar armen en danste door de kamer. Dat beeld staat voor altijd op mijn netvlies. Enjoy the little thing!
DE KLEINE DINGEN IN HET LEVEN
Dit word de moeilijkste blog die ik ooit geschreven heb en nog ga schrijven. Het gaat namelijk niet goed met mijn vader. Het valt me zwaar om hierover te schrijven, ware het niet dat ik momenteel een boek aan het lezen ben, wat gaat over de normen en waarden in dit leven. Hoe blij je moet zijn dat je alles nog op waarde kunt schatten. Dat je nog kunt klagen over futiliteiten en dat je nog ontevreden kunt zijn over de snelheid van je verbinding op de computer. Ik ga wekelijks naar hem toe en zie hem langzaam wegkwijnen. Ik zie mijn moeder haar stinkende best doen om het allemaal te verbloemen en met de mantel der liefde te omarmen. Het arme mens is de zeventig gepasseerd en moet werken als een tiener. Ook haar spirit kwijnt langzaam maar zeker weg. Nog even en dan raak ik niet één maar twee ouders kwijt. Het doet mij veel verdriet en dat is nog maar een understatement. Er is niets aan te doen en we moeten leven met de feiten. Maar nondeju wat is dit klote. Mijn vader is iemand die graag wandelt in de bossen, hardlopen en wielrennen deed hij nog niet zo heel lang geleden. Die man heeft zijn hele leven gesport en kan niets meer! Hij moet worden opgetild met een lift omdat mijn moeder hem niet kan tillen. Hij kan zelf niet naar het toilet en de douche heeft hij al een jaar lang niet gezien. Hij was iemand die altijd buiten was, in beweging en geloof me, ik ben dezelfde, je gaat er aan onderdoor als je dat niet meer kunt. Hij heeft geen korte termijn geheugen meer, dus hij vraagt 20 keer op een dag hetzelfde aan mijn moeder, die met tranen in haar ogen steeds hetzelfde antwoord geeft. Zelf beseft hij amper wat er gebeurd. Niet dat hij niet weet wat er aan de hand is. Dat is verdomme het probleem. Hij weet donders goed wat er aan de hand is maar hij kan het niet voorkomen. Stilletjes zit hij in zijn stoel en ziet zijn leven langzaam aan voorbij gaan, zonder dat hij daar invloed op heeft. En het stomme van alles is, dat ik me druk zit te maken als mensen vragen hoe het met mijn vader is. Dat was altijd een formaliteit want iedereen wist dat hij een gezonde sterke vent was, die nog regelmatig zijn kilometers maakte.
Gisteren las ik in bed de finale passage van mijn boek waarin de hoofdpersoon op het punt staat te sterven en dat zijn dochter zich afvraagt waarom ze in de verlopen tijd te weinig aandacht aan hem besteed heeft. Waarom ze zich druk heeft gemaakt over kleine stomme dingen, terwijl hij langzaam aan afscheid aan het nemen was van zijn leven. Je snapt wel dat ik met mijn neus op de feiten werd gedrukt. Stom dat wij altijd een boek of een film nodig hebben om te beseffen wat er om ons heen gebeurd. Ik kreeg ineens ook een flits van besef dat ik er zelf over een tijdje ook niet meer ben en dan nooit meer op deze aarde rond zal wandelen. Dat was een shock. Ik ben bang voor de dood. Bang is misschien niet eens het goede woord. Ik raakte in paniek maar besefte tegelijkertijd dat ik nog in staat ben om te relativeren. Ik ben er nog. Ik kan alles nog. Hoe anders is dat voor mijn vader? Met tranen in mijn ogen, krijg ik medelijden. Voel ik me klote omdat ik me druk maak over de tijd die ik wellicht nog heb, terwijl hij zelf moet beseffen dat voor hem er geen keuzes meer zijn. Dat ik nog kan genieten van de kleine dingen in het leven. Dat ik me nog druk kan maken over de snelheid van het internet. Dat ik nog op de fiets kan stappen om te zien hoe snel ik nog ben. Dat ik nog door de bossen kan wandelen en genieten van de vogels die fluiten en de bladeren die verkleuren.
Als ik denk aan dit alles dan moet ik ook denken aan de stelling; dat het gras bij de buren altijd groener is. Dat het leven in een ander land veel prettiger is. Dat het klimaat in een ander continent aangenamer is. Maar dat het eigenlijk allemaal niet interessant is. Ik woon hier en ik leef hier met alle goede en slechte dingen om me heen. Waarom zou ik me druk maken over futiliteiten of de snelheid van het internet tijdens de tijd die me nog rest. Er zijn mensen, zoals mijn vader, die dat niet meer kunnen. Die zich graag nog een keertje druk hadden gemaakt over al die kleine stomme dingen. Toch denk ik, in de wetenschap die ze nu hebben, dat ze liever naar buiten gaan, de wereld in. Op de fiets, genietend van de natuur of wandelend door de bossen, in gezelschap van onze gevederde vrienden. Wederom neem ik mezelf voor om niet meer te kijken naar het gras van de buren. Om te genieten van de kleine dingen in het leven. Mijn zoontje die zijn hele leven nog voor zich heeft. Mijn kinderen, die zich hopelijk ooit hetzelfde beseffen als wat ik nu besef, nu ik op dit punt gekomen ben. En geloof me mensen, ik verwijt niemand iets. Ga rustig verder met je geklaag over futiliteiten of de snelheid van het internet. Het zal mij waarschijnlijk ook nog overkomen want ondertussen kunnen we het toch niet laten om te klagen. Dat zit in onze natuur. En iedereen heeft zijn eigen problemen die in hun ogen toch belangrijk zijn en laat dat ook vooral zo blijven. Dat geeft ons misschien soms het inzicht dat we nu ontberen op het moment dat alles goed gaat. Voor mij geld dat nu even ook. Ik zie dat mijn vader niet meer is, zoals hij was. Mensen die hem kennen weten wat ik bedoel. Dat doet me pijn en geeft me verdriet. Ik ben dankbaar dat ik inmiddels in staat ben om dat te tonen. Vroeger was ik net zon harde klootzak als mijn vader, die nimmer een greintje emotie of wat dan ook heeft laten zien. Hij hield dat voor zich. Nu is het te laat en ik kan me niet anders voorstellen dan dat hij daar last van heeft. Dat hij daar niet wat meer bij stil heeft gestaan. Dat hij genoot in zijn eentje achter een boom van het voetbalveld als ik mijn best deed om in zijn voetsporen te treden. Dat hij niet wat meer zijn arm om mijn schouders heeft gelegd, toen ik daar behoefte aan had. Ik troost mij met de gedachte dat hij dat graag had gedaan maar nooit geleerd heeft hoe dat moet. Gelukkig heb ik dat ondertussen wel. Ik hou van je vader, met alles wat ik heb. Je bent mijn grote voorbeeld en je was altijd mijn steun en toeverlaat. Mijn grote voorbeeld. Het ga je goed waar je ook bent en wat je ook doet. Ik probeer te genieten van de tijd die we nog hebben en ik probeer te genieten van de tijd die ik zelf nog heb.