de volksmond klaplong, ben ik mijn gedachten gaan opschrijven en was ik daardoor beter in staat om het eea te verwerken. Dit is maar een enkel facet van de reden waarom ik schrijf maar voor dit moment wel een heel belangrijke.
Ik heb op 23 augustus 2016 mijn misschien wel meest traumatische ervaring gehad toen ik op een bospad van nog geen 2 meter breed een frontale aanrijding had met een autobestuurder. Ik ga niet in op details want die zijn in deze niet echt relevant. Het hoe en waarom is allemaal verklaard bij de politie en die hebben hun rapport opgemaakt maar nadat ik bij kennis kwam, heb ik wel mogen vernemen dat als ik er onder had gelegen in plaats van er overheen, dan had ik het waarschijnlijk niet naverteld. Op dat moment wist ik niet dat het zon impact op me zou maken. Mijn eerste gedachten gingen uit naar mijn grote held Johnny en naar Steven alhoewel die dat zelf veroorzaakte. Niettemin associeerde ik mijn val met die van hun en ik kon alleen maar denken, nu hoor ik er ook bij. Een kort gesprek met mijn teamleider ging ook in dezelfde context. Dat vliegen is leuk maar de landing is wat minder. En je krijgt zo weinig punten als je niet op je voeten terecht komt, als knipoog naar ons aller Epke aan de rekstok. Wat hij echter wel deed in datzelfde gesprek is de reden waarom ik nu weer de behoefte heb om mijn gevoelens en gedachten op papier te zetten. Hij zei dat het allemaal leuk en aardig is maar dat ik toch echt de rust moest nemen om het te verwerken. Ik dacht nog bij mezelf. Ik mankeer relatief weinig en zit volgende week weer op de fiets om toch weer een paar minuten af te snoepen van mijn snelste tijd naar Endinet. Dat krijg je er nu eenmaal niet uit dat streven naar perfectie, zelfs niet op wat latere leeftijd. Mijn vader is daar een mooi voorbeeld van.
Maar toen begon het. De nacht kwam en de spoken deden hun werk in mijn hersenen. Ik reed dezelfde route en zag dezelfde koplampen op me afkomen. Wat er daarna gebeurde vertel ik liever niet want ik probeer al de hele week om dat beeld weg te stoppen. Ik wordt weer vader over een aantal maanden en daar waar ik eerst nog een beetje quasi gekscherend deed over het wonder van de mensheid daar heb ik nu andere gedachten over. Of ik heb een engeltje op mijn schouder of ik heb een beschermengel die in de haast een vangnet heeft gecreëerd. Volgens het politierapport stond de auto nagenoeg stil en lag ik 7 meter verderop in een bosje brandnetels onder een boom waar ik een tijdje van de wereld was. Ik kan me niets herinneren vanaf het moment waarop de auto me schepte tot het moment dat ik weer bij mijn positieven was. Ik kan alleen de feiten weergeven. Ik heb de schade aan de auto gezien. Gelukkig had ik mijn helm op. Die ik een week van tevoren gekocht heb. Ik kwam van een heuvel en de auto gaf net gas. Maar bovenal reed ik op een bospad en dat is waarschijnlijk mijn geluk geweest, ik weet het niet.
Dat ik geluk heb gehad realiseer ik me elke dag. Ik kan het navertellen en binnenkort fiets ik weer als een gek door de bossen. Zolang de benen functioneren is er voor een renner niets aan de hand namelijk. Maar waar ik het meeste last van heb is empathie. Ik ben zo teleurgesteld in de mens. Helaas ben ik er zelf ook één maar iemand moet het zeggen, vind ik. Wij zijn een triest volkje. Of het nu komt omdat we zo verdeeld zijn of omdat we door de jaren heen zo egoïstisch zijn geworden weet ik niet maar Empathie is een eigenschap die tegenwoordig bijna niemand meer bezit. Ja sommige mensen zijn sympathiek en zorgen voor hun medemens maar empathie is toch echt wat anders, dat heb ik helaas aan denlijve mogen ondervinden. Mijn vrouw heeft het teveel waar regelmatig misbruik van gemaakt wordt, want zo zijn wij mensen dan ook weer en gelukkig heb ik nog wat meer mensen om me heen die het bezitten maar het merendeel weet niet eens wat het is volgens mij. Natuurlijk heb ik me schuldig gemaakt aan een goede communicatie. Als men vroeg hoe gaat het dan vertelde ik graag dat ik alleen wat kneuzingen heb en als men vroeg wat er gebeurd is dat vertel ik trots dat ik 7 meter door de lucht gevlogen heb zonder vleugels of dat ik blij ben dat ik met mijn kop tegen een boom ben gevlogen ander was ik in het water terecht gekomen en dan was ik waarschijnlijk verzopen. Natuurlijk vertel ik dat want dat is mijn manier om het te verwerken. Maak er grappen over dan komt het allemaal niet zo hard aan maar dat is bullshit merk ik nu. Mijn mentale pijn overheerst over mijn lichamelijk pijn en in dusdanige mate dat ik helemaal niet zo zeker ben of ik ooit nog zo zeker op mijn fiets zit. Op elke zandpad zal ik om me heen kijken of er niets aan komt en dat is best lastig op een mountain bike waar je 90% van de tijd op een bospad rijd! Maar waar ik nog het meeste last van heb is het feit dat mensen totaal geen interesse in je tonen. Allemaal leuk een aardig Ronny maar hoe is het nu met je hoofd? Hoe heb je het kunnen verwerken? Durf je nog te fietsen? Allemaal vragen die ik alleen maar van een paar intimi heb gehoord. De rest was alleen maar bezig met hun eigen ongeluk of het verhaal dat ze kennen over een ander. Flikker toch op met je kutverhalen over wie dan ook. Dit is mijn verhaal wat ik je vertel en ik vraag alleen maar om een beetje medeleven, een stukje empathie!
Het spijt me als ik in je ogen de zaak wat overdreven heb of als je toevallig iemand kent die er erger aan toe was. Ik moet het doen met het verhaal wat er in het politierapport staat want zoals ik al zei, ben ik een stukje kwijt maar hoe dan ook. Een goede vriend zei me dat het allemaal feiten zijn maar die doen er helemaal niet toe. Het gaat erom hoe jij het ervaart en dat moet je verwerken en dat is al moeilijk genoeg. Gelukkig is dit voor mij een leerproces want de volgende keer en ik hoop niet dat die er komt vertel ik niks meer. Ik neem de mensen waarvan ik weet dat zij wel dat gene bezitten waar elke mens net als ik op dat moment behoefte aan hebben apart en vertel mijn verhaal. De rest kan mijn kont kussen.