Niet iedereen krijgt een tweede kans. Ik voel me daarom ook geregeld een “priveleged man”. Niet alleen vanwege het feit dat ik een vrouw heb getroffen die een heel stuk jonger is dan ik maar ook omdat ik de kans krijg om alle dingen die ik (blijkbaar) niet goed heb gedaan, over te mogen doen. Nu is het natuurlijk lekker makkelijk om achteraf te zeggen dat je iets niet goed hebt gedaan maar feit is wel dat ik het achteraf bekeken misschien toch anders aan had moeten pakken allemaal. Maar je bent jong en je denkt de hele wereld aan te kunnen en je branie zorgt ervoor dat je de signalen niet oppikt die links en rechts om je oren vliegen. Wat wist ik nou. Een snotneus die net zijn school af had gemaakt, niet eens de kans kreeg om zijn diploma op te halen omdat ik in dienst moest en daarna het briljante idee kreeg om op mezelf te gaan wonen vanwege de vrijheid waar ik al die jaren zo hevig naar verlangd had maar ondertussen niet stil had gestaan bij de complicaties die het een en ander met zich mee bracht waardoor ik dus in een spiraal terecht kwam waar ik niet meer uitkwam. Het ging niet goed en ik was te trots en te koppig om dat in te zien. Ik botste met mijn vader maar eigenlijk botste ik met mezelf omdat ik een equivalent van mijn vader was en eigenlijk dus in gevecht was met mezelf. Menig psycholoog zou hier zijn hersens over breken.
Maar zoals ik dus zei. In de herfst van mijn leven krijg ik de kans om alles opnieuw te beleven en alleen daarom al ben ik een gezegend mens. Ik ben niet meer zo jong en onbevangen maar ondanks mijn leeftijd voel ik me niet beperkt in mijn doen en laten. Ik stoor me enorm aan al die opmerkingen over mijn leeftijd , vanwege het feit dat mijn vrouw een stuk jonger is want dat is nog steeds het enige wat mensen kunnen zeggen zonder toe te moeten geven dat ze eigenlijk stront jaloers zijn op mijn situatie. Ja ze is jonger en daarom heeft ze natuurlijk de kinderwens die elke jonge vrouw heeft en ik schik me in dat gegeven omdat ik dat van tevoren wist. En natuurlijk heb ik steeds geroepen dat ik blij ben om dat allemaal niet meer mee te hoeven maken maar dat is eigenlijk een verhulling van het feit dat ik het jammer vind dat ik achteraf gezien nooit echt heb kunnen genieten van wat het vaderschap nu eigenlijk precies inhoudt. Ik hield van mijn kinderen maar ik had zoveel meer kunnen doen. Ik hoop dat ze het me dan ook vergeven dat ik er nu alles aan ga doen om wel die echte vader te zijn die mijn schoonbroer bijvoorbeeld is. Sterker nog. Ik ga hun daarbij betrekken want wie weten er nu beter wat een kind graag wil en naar verlangt. Kortom voor al die sceptici die me raar aankijken als ik vertel dat ik vader wordt ondanks het feit dat ik inmiddels al opa ben. Ik kijk er naar uit en ik ga ervan genieten. En natuurlijk ga ik fouten maken en natuurlijk zeg ik nog steeds de verkeerde dingen die ik anders bedoel dan dat ik ze formuleer maar mensen. Ik ben nu eenmaal een schrijver en geen prater. Als schrijver dwing je de mensen om verder te lezen en als spreker krijg je niet altijd die kans.
Verder ga ik nu iets zeggen wat velen niet willen lezen of horen dus ik zou nu zeker niet verder lezen als je iemand bent die nergens in geloofd. Ik heb altijd geloofd. Weliswaar op mijn manier en ik laat me niet alles voorschrijven maar ik geloof nog steeds in een hogere macht. Ik heb jaren gevraagd om een tweede kans en die is binnen een jaar compleet vervuld. Als je maar geloofd en vertrouwen hebt dan krijg je uiteindelijk wat je wilt. Je moet er wel veel voor doen maar dat is met alles in dit leven en zo moet het ook zijn. Ik ben in ieder geval dankbaar dat mijn “prayers” vervuld zijn en ik gun eenieder hetzelfde.