brief aan Sven

Laatst kreeg ik het verzoek van een moeder van een van mijn spelers die ik getraind heb bij Roggel O19. Ik was zo onder de indruk van wat ze schreef en het het idee op zich, dat ik daar geen seconde over na hoefde te denken. Ze maakte elk jaar een fotoboek van zijn jeugd om later als herinnering te bewaren. Nu ik zelf op het punt ben gekomen dat mijn herinneringen alles zijn wat ik nog heb, weet ik hoe belangrijk zoiets is. Lieve Cindy, jouw Sven gaat jou later heel dankbaar hiervoor zijn.

Aangezien ik schrijf over het leven en alles wat daarin belangrijk is, wil ik de brief hier plaatsen want ook ik ga dit koesteren als een van mijn dierbaarste herinneringen. Dank hiervoor Cindy. Je beseft niet half hoe leuk ik dit vind.

Als trainer beleef ik mooie herinneringen aan mijn tijd in Roggel, waar natuurlijk ook heel veel jongens uit Heibloem langs zijn gekomen. Onderweg van Helmond naar Roggel kwam ik jullie regelmatig op de fiets tegen met zijn allen. En met zijn allen is een mooi bruggetje naar waar die tijd voor stond. Saamhorigheid en kameraadschap.

In al mijn jaren als trainer heb ik dit nooit zo ervaren als in mijn tijd als trainer van de O19 bij Roggel. Het valt dan ook moeilijk om er een moment uit te halen wat mij het dierbaarste is maar als ik dat toch doe dan is het wel dat manneke uit Heibloem wat zo ontzettend veel indruk op mij heeft gemaakt. Niet zijn talent, wat onlosmakelijk verbonden is met alles wat er destijds is gebeurd maar de manier hoe hij ermee om ging.

Lieve Sven en ik zeg lieve omdat dit het eerste is wat bij mij opkomt. Ik zat een beetje in de nadagen van mijn trainersloopbaan ( ik ben inmiddels gestopt) en ik zat er een beetje doorheen. De mentaliteit van de jeugd was aan het veranderen en ik had daar een beetje moeite mee.

En toen kwam jij en ineens werd ik weer herinnerd aan alles waar voor mij het voetbal voor stond. Samen presteren en samen naar een doel toe werken maar bovenal veel plezier hebben in het spelletje. Voetbal is een spel en dat vergeten mensen soms wel eens. Een spel waar ondertussen zoveel randzaken mee gemoeid zijn, dat we de essentie van de oorsprong uit het oog zijn verloren. Maar daar had jij geen last van!

Ik nam je mee omdat Sten vond dat er een super talent rondliep bij de B en die was eigenlijk nog een C speler. Sten had het goed gezien want jij had/hebt bijna alles in huis wat ervoor kan zorgen dat je een grote meneer ging worden. Ik had echter al vrij snel in de gaten waar het bij jou aan ontbrak en daar hoef je echt niet over in te zitten. Je was te lief en te sociaal. Jij bloeide op als je samen met je vrienden een potje voetbal kon spelen en er geen druk op stond. Bij ons was je het grote talent en iedereen wilde iets van je. Iedereen verwachtte zoveel van je. Ik zag het en ik heb er alles aan gedaan om je uit de luwte te houden. Je bent heel introvert (zoals ik ooit was, al geloofd dat niemand) en ik weet als geen ander hoe dat is. Lekker je ding doen dan gaat alles goed maar als mensen verwachtingen gaan scheppen of teveel van je gaan vragen dan gaat dat innerlijk aan je knagen. Het was voor mij dan ook geen wonder toen ik je zag worstelen met je vorm. Op het middenveld ging iedereen er vanuit dat je het team op sleeptouw ging nemen en vanuit de linies door kon lopen naar het doel (wat je regelmatig had gedaan). Ze bedoelden het goed, Sven. En iedereen had het beste met je voor maar soms is dat niet genoeg. Soms moet je beslissingen nemen die jou ook daadwerkelijk zullen helpen. Ik hoop dat ik daarin mijn steentje heb bij gedragen  door je laatste man te zetten. Helaas te laat voor het team maar op tijd om jou niet weg te zien glijden en daar ging het mij altijd om. De spelers als individu. Jij als persoon.

Mijn devies is niet voor niets, “als je plezier hebt in het spelletje, komen de resultaten vanzelf”. En dat is met alles, ook in het maatschappelijke leven. Als je iets doet met tegenzin, gaat het nooit wat worden. Ik hoop dat je de juiste keuzes gaat maken, jongen. Kies voor jezelf en sta er 100% achter, dan gaat het vast en zeker goedkomen met jou. Ik wens je het allerbeste en het was een privilege om jou te mogen ontmoeten.

Ik had een mooi moment beloofd en die ga ik vertellen: Ik was bij het toernooi van Roggel en had jou al een paar keer meegenomen met de O19 waar je al flink wat indruk op me had gemaakt. Je zat in een team met jongens die het jaar erop ook over gingen komen en jullie waren door gestoten naar de Finale. Iedereen was onder de indruk want dat had niemand (behalve Sten) echt verwacht. Maar wat mij altijd is bij gebleven is het woordje “Team”. Jullie waren een echt TEAM. Werken als paarden voor elkaar en af en toe een glimlach. Natuurlijk was jij degene waar alle ogen op gericht waren maar jouw ogen waren alleen gericht op je teamgenoten en jouw rol binnen het team. Je liep niet naast je schoenen en je reageerde totaal niet op alle aandacht en de reacties. Ik was zo trots op je en ik weet zeker dat je ouders dat ook waren geweest als ze door mijn ogen hadden gekeken. Het ging jou niet om de aandacht maar om het spelletje en degene waarmee je speelde. De rest was niet relevant. En zo hoor het!

Lieve Sven. Blijf altijd zoals je bent en blijf het leven zien, zoals je die toen zag. Nuchter en realistisch. Geniet van de mensen om je heen en geniet van het moment. Die momenten zijn later van heel groot belang. Neem dat maar aan van iemand die alleen nog maar terug kan kijken maar dat met gepaste trots doet. Voetbal is een spelletje en daar moet je plezier van krijgen. Daar geniet je van met de mensen om je heen. Zolang je daar voldoening uithaalt is niets belangrijker en kun je net zo genieten van spelen bij Roggel als bij vvv Venlo.

Het ga je goed.