Dit wordt wellicht mijn langste blog ooit. Niet in lengte van tekst maar in lengte van duur want met een hand in het gips is het toch moeilijk typen. Ik vond echter dat ik mijn gedachte over het onderwerp met de wereld moest delen.
Het zit namelijk zo. Ik klaag al sinds jaar en dag dat er geen respect meer is in de wereld. Dat de jeugd van nu alleen met zichzelf bezig is en dat alleen op de dorpen nog een gematigd respect is voor ouderen etc. Vooral in de stadse omgevingen zie je steeds vaker het verval en laten we eerlijk zijn. We hebben het zelf ook een beetje veroorzaakt door de jeugd een beetje aan zichzelf over te laten. We willen allemaal steeds meer en het gouden kalf wordt steeds zichtbaarder in onze maatschappij. Het is niet anders.
Maar nu zit ik op de verjaardag van mijn vader, die voor de gelegenheid een dag naar huis mag van het ziekenhuispersoneel, hij revalideert namelijk van zijn heupoperatie en is nauwelijks mobiel, en hij wordt daar vertroeteld door zijn kleinkinderen. Ze halen hem op en verzorgen hem in huis op een manier die in mijn ogen aandoenlijk is om naar te kijken. Als hij wil staan, schieten ze te hulp en als hij spreekt, zie je aan de ogen hoe ze hem adoreren op een manier zoals ik die nog maar zelden heb gezien. Ben ik jaloers. Nee die tijd heb ik gehad. Hij heeft het meer verdiend dan wie dan ook want hij heeft altijd voor ons en zijn kleinkinderen klaar gestaan en vaak genoeg heb ik hem gewezen op zijn gebrek aan hersenen, als hij weer eens midden in de nacht een van zijn kleinkinderen op ging halen omdat ze weer eens niet in staat waren om thuis te komen. Hij lachte dan naar mij en zei dat hij het graag deed. Stiekem moest ik dan denken aan de tijden dat ik zelf in die positie verkeerde maar ik moest dan zelf maar zien hoe ik thuiskwam. Grappig om te beseffen dat er met een generatie tussen ineens andere regels tellen. Niettemin, moest ik meerdere malen achter mijn oren krabben omdat ik nog altijd dacht dat de jeugd geen respect voor ouderen had en dat hij eigenlijk een beetje voor lul werd versleten, sorry voor mijn taalgebruik maar zo zeggen wij dat nu eenmaal. Wat heb ik me vergist! En wat hebben ze hem inmiddels dubbel en dik terugbetaald op een manier waar ik alleen maar bewondering voor kan hebben. Met genegenheid en aandacht. Met liefde en respect. Met hulp en ondersteuning. Ik ben zo trots op die jongens en meiden. En ik wil dat zeggen op een manier zoals ik dat het beste kan. Ik ben niet goed met woorden, tenminste niet in het openbaar maar op “papier” gaat me dat wat beter af.
Vroeger was je al mijn voorbeeld, al liet ik dat natuurlijk niet merken en zocht ik de concurrentie om op die manier in je voetsporen te kunnen treden. Je bent het nog steeds en tegenwoordig steek ik dat ook niet meer onder stoelen en banken. Ik kan alleen maar hopen dat ik dezelfde behandeling ooit zal krijgen zoals jij die nu krijgt maar daarvoor zal ik zelf mijn duit in het zakje moeten doen. Wederom heb je me laten zien “hoe het moet” en heb je mijn ongelijk bewezen. Er bestaat nog wel degelijk zoiets als respect bij jongeren. Ik heb ervan genoten en mijn ogen zijn geopend. De weg is nog lang maar er is nog hoop voor de wereld om ons heen. Tnx guys.