Ik heb besloten om maar weer ééns een van de heilige huisjes omver te trappen. Iets wat ik in het verleden met veel succes en vermaak regelmatig heb gedaan. Tegenwoordig wordt ik wat ouder en stel ik me wat empathischer op. Hou ik meer rekening met mijn medemens en stel niet zoveel kritische vragen zoals ik deed toen ik nog een rebelse schrijver was. Maar ik krijg steeds meer de indruk dat ik me daardoor niet prettiger voel. Ik zie zaken om me heen gebeuren die me storen en waarvan we niets mogen zeggen omdat we dan discrimineren of geen rekening houden met andermans gevoel maar ondertussen gaan we voorbij aan ons eigen gevoel wat steeds meer op een zijspoor beland. Wij dienen maar alles te accepteren en worden zo langzamerhand behoorlijk gekleineerd en onderdrukt al heeft geen mens dat in de gaten, heb ik de indruk. Ik zal een voorbeeld geven.
Laatst zat ik in een seminar waar een presentatie werd gegeven aan meer dan 30 mensen. Vooraf werd even de standaard vraag gesteld of we het in het Nederlands of in het Engels moesten doen. Hele vreemde vraag vond ik dat maar dat kan aan mijn opvatting liggen. Uiteindelijk riep er iemand dat ze het graag in het Engels wilde. Vervolgens werd het hele seminar in het Engels gegeven. Nu heb ik daar op zich niet zon probleem mee maar laten we wel wezen. Het is toch een stuk lastiger te volgen en de presentator moet zich in allerlei bochten wringen om zaken helder uit te leggen en soms irriteer je je aan de uitspraak of verkeerde vertaling. Kortom een seminar waar ik me op verheugd had, ontaarde in een vervelend debat. Het meest irritante vond ik nog dat iedereen het maar vanzelfsprekend vind. Een enkel iemand die geen Nederlands spreekt kan het niet volgen en de rest moet zich dan maar aanpassen. Sodemieter op zeg. Ga een ander Seminar volgen voor niet Nederlands sprekende mensen of zorg dat je de taal beheerst en kom dan terug. Nee wij schakelen zondermeer over op het Engels. Wij staan er totaal niet bij stil dat de helft het Engels helemaal niet zo goed beheerst en daardoor de helft niet meekrijgt. En je moet er eens wat van zeggen. Krijg je de hele groep over je heen. Of wat eigenlijk nog leuker is. Je zegt er wat van en dan begint ineens iedereen te roepen van “ja vind ik ook”. Doe dan zelf je kop eens open, stelletje “volgers”. Heel Nederland is ontaard in een soort Zwitserland. We hebben geen mening en vinden alles goed. Degene die wel zeggen wat ze ervan vinden worden door Marxistische praktijken aan de schandpaal gehangen.
Een ander voorbeeld is dat ik een postpakketje af moet geven en netjes in de rij ga staan. Staat daar een allochtoon die haar postpakket naar weet ik waar wil sturen in gebrekkig Engels duidelijk te maken dat ze het Franco wil versturen. De medewerkster begrijpt er geen woord van want zoals ik al zei, gebrekkig Engels en vervolgens gaat het vrouwtje alle opties doornemen en gaat die troela alles afkeuren en vragen wat er nog verder mogelijk is. Ondertussen had zich achter mij een rij gevormd die in een crisistijd bij de supermarkt niet zou misstaan. Ik plachte nog te zeggen dat mevrouw eerst zich moet verdiepen in wat er mogelijk is en iemand moet sturen die zich wel verstaanbaar kan maken maar het werd me duidelijk dat dit niet werd gewaardeerd. Ook niet door de mensen in de rij. Maar ja, ik stond daar ondertussen bijna drie kwartier te wachten, terwijl mijn familie in de auto op me zat te wachten. Ik ga even een pakketje afgeven had ik gezegd. Krijg ik weer van hun op mijn donder. Bedankt troela.
Het mooiste voorbeeld vond ik echter dat ik een tool nodig had op mijn werk en om een lang verhaal kort te maken, de hele tooling was gebaseerd op Engelse termen en inhoud. Ik kon het aardig volgen maar moest er wel echt mijn best voor doen en je raad het al. Ik stel de vraag waarom het in het Engels is. Wij zijn toch een Nederlands bedrijf. Kreeg ik als antwoord dat ik rekening moest houden met mensen die geen Nederlands konden en die het dus niet konden begrijpen. Ondertussen begreep de helft van de Nederlandse gebruikers niet waar de tooling op gebaseerd was want Engelse termen zijn toch wat lastiger dan Nederlandse termen maar daar werd doodleuk aan voorbij gegaan. Wat doen ze dan hier was mijn logische antwoord. Ik zal maar niet vertellen wat daar het antwoord op was maar het was directe aanleiding om mijn ongenoegen weer eens te spuien in een blog.
Sorry maar zoals ik al begon. Waar zijn we beland? Is onze voertaal nu voortaan Engels. Ik vind het prima want door de jaren heen heb ik aardig Engels leren spreken en lezen maar als twijfelende autist moet je mij niet zo vaak voor die keus zetten want dan ga ik me storen of irriteren. En bovendien is Nederland zo ver ik weet, ik volg de politiek niet zo, nog steeds een democratie waarin de meerderheid beslist en niet de enkeling die geen Nederlands kent, of niet?