Blog

Aan mijn zonen

Vanmorgen schreef ik iets op facebook en betrapte mezelf op een stukje nostalgie. Mijn zoon is al een flinke kerel en de voetsporen van zijn vader al lang ontgroeid. Regelmatig komt hij bij ons langs om even te laten weten dat hij ons lief heeft (heb er even geen ander woord voor]. Hij is een jongen van weinig woorden maar als hij binnen is dan vult de kamer zich met muziek. Dan veranderd de sfeer en is iedereen in een opgewekt humeur. Zelfs mijn vrouw, die doorgaans de neiging heeft om iedereen te bekritiseren of te wantrouwen en niet schroomt om dat zelfs op mij toe te passen is dan een totaal ander mens. Ze is dan vrolijk en blij met zijn aanwezigheid en ik voel dat het wederzijds is. Ik weet niet hoe hij dat voor elkaar krijgt maar hij veranderd het klimaat om zich heen. Mensen worden vrolijk en situaties worden minder drukkend. Hij is niet bezig met relativeren of andere aardse bezigheden om onszelf te ontlasten van prangende vraagstukken over de mensheid in het algemeen en niet ter zake doende materies over de labiliteit van de jeugd of de steeds afnemende sociale interactie tussen mensen. Hij kijkt je dan aan met een blik van waar heb je het over en tegelijkertijd voel jij je dan zon ongelofelijke stuntel dat jij je om zulke dingen druk kunt maken.

Soms zou ik willen dat ik was zoals hij. Al was het alleen maar om een stukje meer rust in mijn lijf te krijgen.

Maar het mooiste van alles en tegelijkertijd het meest emotionele aan alles is de vergelijking die ik dan maak met de relatie die ik had met mijn vader. Een man die ik te laat pas echt goed heb leren kennen. Gisteren nog betrapte ik mezelf op een uitspraak die ik deed richting mijn jongste zoon op het gebied van grammatica. Zo knap wat hij zei en toch kon ik het niet laten om hem te verbeteren op een letter. Puur om hem te helpen en nog beter te maken. Gelukkig was mijn vrouw in de buurt om mij te wijzen op het gevoel wat je dan neerzet bij dat kind. Op dat moment overheerst de teleurstelling en niet de perfectie bij het kind. Mijn reactie met verwijzing naar mijn vader was alleszeggend. Ik deed net als hij altijd gedaan had met de beste intenties. Alleen ik heb hem altijd verweten dat ik het nooit goed kon doen en nu doe ik precies hetzelfde. Levenslessen komen op de meest onverwachte momenten.

Mike jongen, je bent een geweldige kerel en blijf lekker zoals je bent. Ik ga je nooit verbeteren en zal altijd met een mate van jaloezie naar je opkijken in de wetenschap dat niemand beter naar de wereld kijkt dan jij. Laat andere mensen zich maar druk maken over zaken waar wij toch geen invloed op hebben. En Rayven. Papa bedoeld het goed al kan hij dat niet altijd tot uiting brengen. Ik ben trots op alles wat je doet en goed is goed genoeg.

Stiekem luister ik naar de woorden van Stef Bos en zou willen dat mijn vader ook een tweede kans had gekregen om te doen wat ik nu doe en mag doen. Het vaderschap is een van de zwaarste ambachten ter wereld en we hebben de juiste mensen nodig om ons heen, om dat te leren.

Share: