jaloezie

Het is een van de zeven hoofdzondes en iets waar ik nu al een tijdje regelmatig mee te maken heb. Ik weet niet hoe dat met jullie is maar ik vind het niet afdoende als excuus. Telkens wanneer ik met iets geconfronteerd wordt wat ik “pijnlijk” vind of als vervelend/irritant ervaar dan wordt het afgedaan met de opmerking ’dat is jaloezie, daar doe je niks aan’. Maar dat is voor mij niet geldig als excuus en zeker niet acceptabel voor het gedrag van de betrokken persoon of personen. Want negen van de tien keer doen ze het niet een sin je gezicht maar achter je rug om en daar stoor ik me aan en dat heeft invloed op mijn gedrag. Het is namelijk niet eerlijk en oprecht en als ik ergens moeite mee heb dan is het dat wel. Waarom worden de zielige gevallen of mensen die altijd en overal een probleem van maken, (wie de schoen past, trekt hem aan) bedekt met de mantel der liefde en waarom worden mensen die oprecht zijn en daar meestal iets van zeggen of tegenin gaan, behandeld als een stuk vuil? Leg mij dat eens uit want ik snap het niet meer.
Ik ben zelf opgevoed met het credo, eerlijkheid duurt het langst en je moet zeggen als je ergens mee zit en dan bij voorkeur tegen de persoon of personen in kwestie. Het probleem is echter, als ik dat doe, dan wordt ik afgeschilderd als een of andere psychopaat (ik chargeer om mijn punt duidelijk te maken). En ik zeg nu ik maar ik heb in de jaren geleerd om daar beter mee om te gaan en toch zie ik het nog steeds heel vaak om me heen gebeuren. Het ergste is dat men niet eens rekening houd met de omstandigheden. In wat voor situatie iemand verkeert.
We hebben vorige week ons vader begraven en dat was een behoorlijk emotioneel moment. Hij was iemand die in Helmond als een goed mens te boek stond en die heel veel respect genoot van zijn medemensen. Dat wij het daar erg moeilijk mee hadden, lijkt me duidelijk. En toch presteren mensen het om daar niet goed mee om te gaan. Mijn moeder vraagt mij om bepaalde zaken te regelen en ik moet aan nagenoeg de hele familie verantwoording afleggen waarom ik dat doe en waarom ik. Daar kan ik nog wel mee omgaan en bovendien zijn er gelukkig ook nog familieleden die me juist steunen, dus dat is op zich niet zon probleem, ware het niet dat mijn vrouw op haar werk geconfronteerd wordt met dezelfde mate van jaloezie. Waarom ben jij vrij? Lekker relaxed ( en wij maar werken, wordt er net niet bij gezegd). Op zon moment heb ik mezelf niet meer onder controle en verlies ik mijn rust. Ik heb al moeite om tot tien te tellen maar op zon moment haal ik de 2 niet eens. Waar halen ze het gore lef vandaan om zon opmerking te maken. Het staat notabene in de CAO ’s beschreven. Hoe langer ik erover nadenk, hoe meer moeite ik ermee heb. We hebben net Cor van Lieshout begraven, een van Helmonds meest markante personen, een vader zoals een vader hoort te zijn en een opa, waar iedereen jaloers op is. En dan niet eens de moeite nemen om even na te denken over de situatie maar gaan discussiëren of het al dan niet terecht is of je vrij hebt gekregen/genomen. Als je daar toch over nadenkt, dan moet je toch uiteindelijk de oren van je kop schamen. Dan dien je toch op je knieën te vallen en je excuus aan te bieden maar nee. Uiteindelijk krijg je gelijk over het feit dat je inderdaad recht had om een weekje vrij te zijn. Niet om op de bank te gaan liggen want daar krijg je de kans niet voor met een 4-jarig jongetje dat moeite heeft met het begrijpen van het feit dat zijn opa er niet meer is en een man die van alles loopt te regelen voor zijn moeder en zijn vader het afscheid probeert te geven waar hij recht op heeft.
Ik zeg tegen die mensen en al die mensen die in de toekomst nog het lef hebben om die mate van jaloezie te uiten. ‘Als het jullie overkomt dan doe ik dat niet want ik heb iets meer fatsoen in mijn lijf!’