Ik ben niet zon sentimenteel iemand die elk jaar een kaarsje op facebook gaat plaatsen, op de verjaardag van zijn overleden vader. Mijn overleden schoonvader of wie dan ook. Daar doe ik niet aan mee. Ik schiet er niets mee op en krijg er mijn vader niet mee terug. Dat ik aan hem denk (bijna elke dag) hoeft niet iedereen te weten. Ik ben zo iemand die treurt in stilte, als iedereen weg is of als er niemand kijkt. Ik zoek niet de aandacht (heb ik niet nodig) en zit niet te wachten op mensen die me dan een berichtje sturen met veel sterkte.
Niettemin schrijf ik dit stukje omdat het de enige manier is die ik ken om met verdriet om te gaan. Van je af schrijven is een term die naadloos aansluit bij mijn karakter. Ik heb er twee poëzie albums mee gevuld. Bovendien heet mijn website niet voor niets, gedachten zijn vrij. Niemand hoeft ze te lezen maar iedereen is vrij om het te doen.
Lang heb ik getwijfeld of ik iets zou schrijven, gewoon omdat ik niet bij die meute en hun kaarsjes wilde horen. Toch voel ik het me verplicht, enigszins. Mijn vader heeft nog steeds dat overwicht op me. Zonder dat hij ooit iets afdwong heb ik geleefd naar zijn standaarden. Heb ik getracht om te voldoen aan zijn morele waarden en opvattingen. Met zijn dood viel er een enorme last van mijn schouder waar ik niet meer over begin want dat heb ik al in een eerder stadium geschreven. Hij was iemand die iets afdwong zonder iets te zeggen.
Ik wilde beginnen met een aantal krachttermen om aan te duiden hoeveel ik hem mis. Om aan te geven dat ik hem meer mis dan ik ooit had verwacht. Vroeger riep ik van alles en waren we het nooit eens maar later kwamen we steeds dichter tot elkaar. Nu overweeg ik elke beslissing met de gedachte “hoe zou hij dat gedaan hebben of wat zou hij daarvan gevonden hebben”. Ik zeg vast niets geks.
Vandaag is zijn verjaardag en ik ga straks naar mijn moeder om een borreltje te drinken, iets wat ik vanaf nu elk jaar zal doen op 28 September. Dat was iets tussen ons. Net zoals hij ben ik liefhebber van een scrobbelaartje en zal ik dus elk jaar een borreltje heffen. Geen sentimentele woorden. Geen sombere trend. Gewoon een borreltje in stilte en een paar krachttermen om aan te geven dat je veel te vroeg van ons bent heen gegaan. Man, ik dacht dat je zelfs mij zou overleven. Hoe vaak ik te horen kreeg of je mijn broer was, kan ik niet meer tellen en zelfs toen je al lang en breed een opa was, kwam je nog over als een jonge vent. En dan ineens gaat het bergafwaarts en werden wij geconfronteerd met het besef dat je dus niet het eeuwige leven hebt.
En nu schrijf ik dus dit stukje om aan te geven dat ik je godverdomme ontzettend mis. Dat ik niet kan begrijpen dat iemand die zijn hele leven voor iedereen klaar heeft gestaan en zijn leven gewijd heeft aan zijn familie, zomaar weggenomen wordt. Ik ga niet klagen over god en het onrecht en noem het allemaal maar op. Ik ga ook niet zeveren over een betere wereld en al die zogenaamde beloftes.
Ik wil gewoon even schriftelijk zeggen dat je vandaag jarig bent en dat ik zou willen dat je hier nog was. Dat we samen een borreltje konden drinken op je verjaardag en dat ik daarna naar huis kan gaan in de wetenschap dat je me op mijn klote geeft als ik weer eens iets uitgevreten heb. De realiteit is anders en dat doet pijn. Ik mis je nondeju.