Gulle giften

En we zijn weer een desillusie rijker beste mensen. Eigenlijk had ik het kunnen weten maar nu je met de neus op de feiten wordt gedrukt, is het toch weer wat zekerder.
We kunnen zo lekker klagen met zijn allen over hoe slecht we het hebben en dat we amper rond kunnen komen van de bijstand en al die andere instanties. Ik zou ook zo graag een mooie stoel willen kopen maar heb het geld er niet voor of ik zou zo graag een bar willen hebben met een paar krukken maar die dingen zijn zo duur. Ik kan zo nog wel even doorgaan maar dan wordt het een klaagzang waar geen mens op zit te wachten. Ik ben zo boos dat het stoom weer uit mijn oren komt of eigenlijk ben ik teleurgesteld, gedesillusioneerd.
Laatst hebben we weer met zijn allen gedoneerd tijdens de overigens mooi in elkaar gezette Scrooge revival waar gevraagd werd om te doneren voor de behoeftigen in ons land. We hebben zoveel arme gezinnen die zich geen extra dingen kunnen veroorloven. Ik zal je vertellen, van mij krijgen ze geen rooie cent meer en ik zal uitleggen waarom.
In mijn garage is het net een opslagplaats waar de eerste de beste kringloopwinkel jaloers op zou zijn. We zijn altijd zuinig geweest op onze spullen maar op een gegeven moment wil je iets anders. Iets wat geavanceerder is of wat beter bij het interieur past. Je kent dat wel.
Nu hebben wij een vriendin die regelmatig spullen ophaalt voor de behoeftigen onder ons en kunnen het derhalve niet over ons hart krijgen om die spullen naar de stort te brengen. Er zijn er zoveel die dat niet kunnen betalen en er blij mee zijn, is iets wat ik regelmatig heb geroepen en te horen heb gekregen. Dus wij fanatiek alles fotograferen en op marktplaats gezet maar behalve een paar allochtonen die alles voor niets willen hebben en eigenlijk ook nog geld erbij als het kan, hebben we geen enkele reactie gekregen voor onze kinderwagen, kinderbedje, tafel, stoelen, secretaire, bar met bijbehorende krukken, (ik voel me nu net de moeder van Jan Smit) dus ik hou er maar mee op maar ik kan nog wel even doorgaan.
Niks, helemaal geen enkele reactie. Ja voor niets willen sommige profiteurs (want later zie je dat ze het weer doorverkopen of de dombo’s mailen met het adres van hun (doorverkoop) website) het wel hebben maar dan moet je het ook nog komen brengen. Je vraagt je af……
Afijn dat traject hebben we gesloten want ik ga niet met die spullen lopen leuren. Uiteindelijk wil je het dan schenken aan een goed doel, maar ook daar lijkt men een beetje verzadigd want die staan er ook al niet om te springen. Tja wat dan want de stort lijkt nog steeds geen optie en bovendien lopen die raven daar alles af te struinen om het alsnog voor niets mee te nemen en ik wil dat het naar mensen gaat die het nodig hebben en niet mensen die er nog stiekem op verdienen.
Dus bellen we de kringloopwinkel. Eerst een Nederlandse en vervolgens een Poolse. Ze komen hier aan de deur en lopen eerst een uur lang alles te controleren en trekken vervolgens de conclusie dat er hier een daar een vlekje op zit of lichte slijtage verschijnselen. Ja het is niet nieuw pipo anders kan ik het ook gewoon in de winkel zetten. Ja maar wij moeten kritisch zijn. Nu vraag ik je? Wij moeten kritisch zijn??? Ik heb ze weggestuurd en meteen de stort gebeld. Zaterdag ga ik alles wegbrengen. Ik heb geen scrupules meer t.a.v. de minder bedeelden want ik heb er werkelijk alles aan gedaan om ze tegemoet te komen maar zelfs de minder bedeelden willen voor een dubbeltje op de eerste rang zitten.
Ik kan me nog herinneren dat ik het zelf niet breed had. Dat ik elke gulden om moest draaien en blij was als ik iets tweedehands kreeg. Sopje er overheen of wat verf en het is weer als nieuw. Maar tegenwoordig. Het is triest mensen. En ondertussen maar vragen om donaties.
Wat ga je met dat geld doen. Gouden vazen en kristallen glazen aanschaffen voor die zogenaamde behoeftigen. Of ga je diners organiseren bij een exclusief restaurant want ik kan anders niets bedenken.
Oh ja en als juffrouw tuttebel de behoefte heeft om mij duidelijk te maken dat er wel degelijk behoeftigen zijn dan kan ik je nu alvast van repliek dienen. Sodemieter op met je geneuzel en ga een ander lastig vallen. Ik ben door schade en schande wijzer geworden en geloof er niet meer in. Van mij krijgt niemand nog een cent. Ik zeg schande want ik voelde me gekleineerd toen die twee pipos aan mijn deur mijn spullen aan het controleren waren. Dat ik überhaupt het lef had om dat mee te geven.
Nooit meer mensen. Nooit meer. Ik bind het nog liever op mijn rug en ga ermee naar Dublin of Parijs waar de clochards me eeuwig dankbaar zullen zijn voor mijn gulle giften.