Hoe vaak denken of zeggen we niet ‘je mist iets pas echt, als het weg is.” Hoe waar is dat gegeven als je met je neus op de feiten gedrukt wordt. Ik heb “ons” vader begraven en ik had nooit verwacht dat ik hem zo erg zou missen. Niet in zijn hoedanigheid als mens maar meer als entiteit, als gegeven. Het feit dat hij er altijd voor me was, voor iedereen eigenlijk maar ik schrijf dit nu even voor mezelf.
Ik sta aan de vooravond van een festijn waar we jaren op gewacht hebben en ik zie aan iedereen om me heen dat ze er klaar voor zijn. Dat ze er zin in hebben. Ik zou echter het liefste thuis blijven.
Maar dan doe ik hem tekort. Hij was een echte feestvierder, iets wat hij van mijn oma, god hebbe haar ziel, geërfd heeft. Hij was een Carnavalsvierder pur sang. Won ooit het schlaeger festival met een lied dat hij zelf geschreven had en won meerdere keren het blaaskapellen festival. Als ik thuis zou blijven, vanwege zijn dood zou ik dat te horen krijgen. Maar het is nog zo vers. Vorige week stond ik in de zaal met allemaal feestvierende mensen en ik voelde me schuldig. Ik wilde los gaan maar iets hield me tegen. Wellicht het rouw proces, ik weet het niet.
Niettemin sta ik morgen voor een zaal vol mensen met een dubbel gevoel en een microfoon in de hand. Ik zou eigenlijk willen zeggen wat ik hier ga schrijven maar ik weet nu al dat ik dat niet kan. Ik kan namelijk beter schrijven dan praten. Natuurlijk weet ik dat er nu een aantal mensen zitten te gniffelen want als ik eenmaal op mijn praatstoel zit, dan hou ik niet meer stil maar dat is anders. Dat gaat nergens over. Ons aller Mister karnaval Helmond Rob Scheepers weet waarschijnlijk precies wat ik bedoel als hij staat te lullen in zijn ton voor een zaal vol met mensen. Dat gaat nergens over. Dat is mensen vermaken en een eind in de ruimte lullen maar als het serieus wordt dan slaan we dicht, ook hij want dat weet ik. Emoties zijn een geduchte tegenstander als je die microfoon in je handen hebt. Die kun je niet echt de baas. Die overvallen je op een moment dat je het niet aan ziet komen.
Maar laten we moed putten uit de mensen die we verloren hebben. Uit het feit dat zij zouden willen dat we doorgaan. Laten we een pilsje drinken op alle mensen die we verloren hebben en inherent verbonden zijn aan de karnaval.
Laten we de cultuur, want dat is Carnaval, een keertje omdraaien. Normaliter gaan we helemaal los en drinken, feesten en eten we tot we omvallen en daarna gaan we vasten. Nadenken en stilstaan bij wat het allemaal betekent.
We staan aan de vooravond van het Carnaval en ik roep iedereen op om het dit keer anders te doen. Laten we nadenken aan de mensen die we verloren hebben. De mensen die we missen en waar we moeite mee hebben. Laten we datgene missen wat we kwijt zijn en daarna helemaal los gaan en feestvieren tot we erbij neervallen! Het zal ons goeddoen en degene die we missen ook, dat garandeer ik jullie. Alaaf en geniet ervan.