Gisteren vierde ik mijn verjaardag. Iedereen was er. Mijn ouders en kinderen. De ouders en familie van mijn vrouw en mijn vrouw had uiteraard weer veel te veel in huis gehaald, zodat de tafel afgeladen vol stond. Wat voor mij echter het meest bijzondere was van deze avond had niets met verassingen te maken of onverwachte gebeurtenissen. Het was een avond zoals het een doorgaanse avond betaamd, binnen een doorgaans gezin waarin alle familieleden in blakende gezondheid om de tafel zitten en lachen om de flauwe humor die ze al zo vaak gehoord hebben en de opmerkingen en nieuwtjes uit de media of ons aller media genaamd facebook en twitter. Maar voor mij was het eigenlijk wel bijzonder alleen besefte ik dat pas vanmorgen in de auto toen ik de hele avond de revue nog eens liet passeren. Mijn familie is nog compleet. Iedereen is gezond op de normale kwaaltjes na en zelfs mijn kinderen had ik aan mijn zijde. Dat is wel eens anders geweest. Jaren zijn voorbij gegaan waarin dat niet het geval was en dat ik treurde om de samenloop van omstandigheden waaraan niet altijd iets te doen valt. We staan er nooit bij stil omdat we het als vanzelf beschouwen, dat iedereen er is en niets mankeert maar dat hoeft niet altijd zo te zijn en zoals altijd waardeer je pas wat je hebt als je ook weet wat het is om het niet te hebben. Ik voelde me dus gezegend op die doodnormale woensdagavond, waarin ons land niet werd vertegenwoordigd in de champions league maar waarin we wel grossieren in medailles op de olympische spelen. Iedereen die ik verwacht had is geweest om te proosten op mijn verjaardag en de felicitaties waren niet aan te halen. Blijkbaar word ik toch nog gewaardeerd, ook al zoiets waar je voor moet knokken en niet als vanzelf kunt beschouwen. Ik ben door de jaren heen een ander mens geworden. Ouder en wijzer uiteraard en gezegend met mooie momenten maar vooral bestraft voor de laconieke houding ten opzichte van het leven wat ik altijd gehad heb. Ik beschouwde altijd alles als normaal en vanzelfsprekend en nam niet demoeite om ergens tijd in te steken, niet wetende dat er tijden zouden komen waarin ik alleen zou staan en met mijn neus op de feiten zou worden gedrukt, gehuld in tranen en verwijten naar de wereld en ons aller vader die op ons toeziet met een vreemd soort galgenhumor om te laten zien dat hij de baas is en dat wij het leven en het alles omvattende geheel moeten waarderen en laten zien dat we het waarderen op een waardige manier. Ik heb dat gisteren gedaan door iedereen in zijn waarde te laten en voor een keer mijn flauwe grappen voor me te houden en niet proberen lollig te zijn door een ander flink in zijn hemd te zetten maar juist de aandacht schenken daar waar nodig en ik kon het zelfs opbrengen om over de soaps en live tv te praten al hoewel ik het toen toch niet kon laten om wat rake opmerkingen te plaatsen. Uiteraard heb ik gevraagd of de tante van mijn vrouw haar bezemsteel kon vinden in het donker maar dat was toen ze ging en had ik me verder de hele avond gedragen. Sommige dingen horen er ook gewoon bij zullen we maar zeggen. Maar het hoogtepunt van de avond was toch wel het gesprek wat ik met mijn oudste zoon had toen iedereen zijn bed op ging zoeken en hij ietwat aarzelend besloot om toch nog even te blijven. Heel even hebben we wat oud zeer doorgenomen en tot mijn genoegen was hij heel direct en open wat een glimlach op het gezicht van mijn vrouw teweegbracht ondanks de toch ietwat beladen onderwerpen die ze aansneed. Samen hebben we de samenvattingen van die avond bekeken maar vooral de moeite genomen om zoveel mogelijk ijs te breken wat bij hem nooit zon probleem is. Mijn zoon is een nuchter mens met een leuke simpele kijk op het leven waar wij allen soms nog een voorbeeld aan kunnen nemen. We hebben wat afspraken gemaakt en ik kan alleen maar hopen dat hij die nakomt wat mijn leven weer wat zou verruimen. Al met al was het een doodgewone woensdagavond waarop mijn geboortedag werd gevierd, zoals ik er in mijn leven al zoveel gevierd heb maar ben ik nu in staat om deze op waarde te schatten en niet als vanzelfsprekend te beschouwen. Je krijgt je levenslessen op momenten dat je het niet verwacht. Dit was er eentje van.