Olifanten weten wanneer het gedaan is. Dan trekken ze zich terug en gaan naar de plek waarheen ze rustig hun laatste adem uit kunnen blazen in de wetenschap dat ze anderen niet tot last zijn.
Sommige mensen doen dat ook. Dat zijn mensen die geen pijn kennen of niet willen kennen, omdat ze het een teken van zwakte vinden of gewoon omdat ze niet weten wat het is, of niet eens willen weten wat het is, of juist niet willen weten, omdat het alleen maar ellende brengt en waar ze dus al helemaal geen behoefte aan hebben.
Deze mensen kennen geen angst voor de gedachte aan iets wat hun schade kan berokkenen, door de innerlijke pijn die diep van binnen zit geworteld en vecht om een uitweg, die het uiteindelijk nooit zal vinden omdat er alleen een opening geforceerd kan worden, als de mens het zelf toelaat om te laten zien dat hij lijdt.
Maar zoals ik al zei. Sommige mensen laten dat niet toe. Die doen alles af met een lach of een quasi agressieve opmerking om hun trots of pijn te verbergen. Laat een mens wat crimineel zijn, wat non conformistisch. Wat minder vocabulaire hebben of verbaal aan de ondergrens van de maatschappij hangen. Dat is wel oprecht. Dat is waar men schilderijen van maken, een barbecue in een volksbuurt. Zo echt, zo puur.
Ik hou van dat soort mensen. Dan voel ik me op mijn gemak. Dan zit ik zonder dat ik me af hoef te vragen hoe ik moet zitten. Dan praat ik zonder dat ik schroom voel om wat ik moet zeggen, of mezelf bezwaard voel omdat ik eigenlijk helemaal niets wil zeggen, omdat ik geen woorden heb of geen gedachten die ik wil delen.
“Ey waar is Rudy?” Ik kijk om me heen, terwijl ik in de kroeg sta met een glas bier in de hand en verslik me bijna bij het besef wat ik hoor.
Natuurlijk draai ik me om, terwijl ik al weet dat ze mij niet bedoelen want ik heet Ronny.
Hetzelfde wat Angelique altijd tegen hem zei. “Dat is Rudy niet, opa. Dat is Ronny”. En toch zal ik altijd om blijven kijken als ik iemand Rudy hoor zeggen. Dat is jouw legacy aan mij. Een naam die niet van mij is. Maar toch zal ik hem koesteren want dat is mijn herinnering aan jou.
Het ga je goed ouwe rukker. De laatste keer dat ik dat mag zeggen. En natuurlijk hebben ze voor mij ook een kisje. Maar nu nog niet.
Nu nog niet.
Nu kijk ik naar die van jou en kan ik alleen aan die woorden denken.
Het ga je goed, Theo. Ik vond het een privilege om je te hebben leren kennen. Dank zij jou zet ik een pet op. Dankzij jou zet ik een steek op en dankzij jou zet ik uiteindelijk ook een hoed op. Want echte kerels doen dat. En echte kerels doen wat ik nu ga doen. Wat ik jou heb zien doen in die laatste minuten.
Echte kerels laten zelfs een traan.