Vroeger was ze mijn prinsesje. Ik pronkte met haar overal waar ik kwam. Zorgde dat ik mijn camera, zon oude met een rolletje, bij de hand had en als er een mooi plaatje voorbij kwam dan moest ik dat wel gebruiken om mijn dochter op de voorgrond te plaatsen. Ik was zo trots als een pauw. Dat ontstond al toen ze geboren was en ik haar in mijn armen nam. Niet meer dan 20 cm en ik stond daar onbeholpen met zon jurk van het ziekenhuis en een petje tegen de hygiëne met dat prulleke in mijn handen. Ik had dat gemaakt. Het bewoog en krijste er flink op los maar ik kon er alleen maar om lachen. De hele wereld mocht weten dat die kleine van mij was. Als ik later dan langs de couveuses paradeerden dan kon ik het niet laten om nog even te gaan kijken en vooral te luisteren naar wat de mensen voor het raam allemaal zeiden. Het was steevast hetzelfde. Oh kijk daar, die met dat gitzwarte haar. Wat een mooi kindje. Tja en dat was ze. Vanaf de dag dat ze geboren was, mankeerde er niets aan haar. Zelfs haar geringe lengte, een logisch iets vanwege het feit dat ze te vroeg geboren was, tijdens de nacht dat wij met ons elftal gewonnen hadden en ik nietsvermoedend vroeg of ze op dat moment wel geboren moest worden. Wist ik veel dat je dat soort dingen niet kunt manipuleren. Ik was zelf nog maar net het volwassendom ingestapt. Dacht dat ik alles wist en overal een antwoord op had en wist in ieder geval zeker dat ik alles op mijn manier zou doen, onafhankelijk wat een ander zijn of haar mening daarover was. Maar toen veranderde alles. Mijn dochter stormde mijn leven binnen en gooide alle principes overboord. Ik moest alles vragen en zwijgzaam toestaan dat anderen de lead namen en me vertelde wat ik moest doen. Ik kon alleen maar zwijgzaam toekijken hoe mijn leven bepaald werd en als een onderdanige slaaf accepteren wat al de maatschappelijke experts tegen me zeiden. Maar dat duurde gelukkig niet al te lang. Ik nam al snel de regie over, eigenwijs als ik was en bepaalde zelf wat er met mijn dochter gebeurde en hoe ik dat ging doen. Ik wilde genieten van haar kinderlijke onschuld waar ik zoals elke jonge papa een stukje van mezelf in herkende. Het leven is te mooi en te onschuldig als je jong bent en soms verlangen we daar allemaal naar terug. Niettemin groeide ze op naar mijn normen en waarden en sleepte ik haar door de geneugten des levens alsmede de donkere paden die onze talrijke doch fleurige wildernis doormidden klieven. Natuurlijk hadden we onze ups en downs en natuurlijk stootte ik vaak mijn kop maar altijd was de goede fee uit het Noorden daar om de situatie te redden of te verzachten. Wat moeten wij vaders zonder onze moeders? Toch raakte ik mijn prinsesje kwijt. Ergens tussen haar tienerjaren en de weg naar volwassenheid en ik heb honderden woorden geschreven om de pijn te verlichten maar geen enkel woord dat me uit mijn lijden kon verlossen. Ik veranderde van een harde standvastige doorzetter in een melancholische tobber. Heel af en toe kwam mijn ware inborst bovendrijven maar meestal ging ik schuil achter een façade die ik zelf creëerde om niet te hoeven laten zien hoe moeilijk ik het had met het gegeven. Ze was er niet meer en wat ik ook bereikte en wat er ook gebeurde, alles werd overschaduwd door die donkere sluier van het gemis. Ik wilde zo graag genieten van mijn leven en alles waar ik voor gewerkt had en wat ineens tot wasdom kwam maar altijd was daar het gemis. Dat stukje van een puzzel wat ontbreekt en alles ontsiert al is het geheel nog zo mooi en aantrekkelijk. Maar ik heb mijn stukje weer gevonden. Mijn puzzel is compleet. Geen wanhopige oproepen meer verscholen tussen ledige teksten. Geen verborgen tranen achter een strak gelaat of spontane emoties op onverwachte momenten. Ook geen nodeloze woorden op retorische vragen zijn niet meer aan mij besteed. Mijn borstkas is hersteld, alle ribben weer op hun plek. Met opgeheven hoofd stap ik weer door het leven en de glimlach op mijn gezicht verraad mijn antwoord op de vraag die me zo vaak gesteld is en waar ik nu eindelijk met een volmaakte ja op kan antwoorden. Het gaat goed met me. Met ons en de mensen om me heen. Dank voor eenieder die met me meegeleefd heeft en volhardt voor eenieder die er nog doorheen moet. Het is waar wat men altijd beweert. Uiteindelijk komt alles goed. Ik zou tenslotte willen zeggen tegen iemand die het meer verdiend dan wie dan ook. Soms duurt het lang maar uiteindelijk is het dat waard.