Eindelijk weer eens een positieve blog. Althans, ik waag een poging. De laatste tijd weer zoveel vervelende dingen meegemaakt dat je uiteindelijk alleen maar bezig bent met zelfbeklag en verwijten richting de maatschappij en de wereld. De grote vraag is steeds; wat schiet je ermee op?
Ik ga niet zeggen, niets want sommige mensen vinden het prettig om even lekker zielig gevonden te worden of om aandacht te claimen en wie ben ik om daarover te oordelen. Wat ik wel kan doen is stilstaan bij, zoals ik het altijd noem, de kleine dingen des levens. De positieve elementen waarmee we omringd zijn, zonder het te beseffen. De dingen die we bezitten en die we voor lief nemen. De mensen om ons heen, die er wel altijd zijn, en die we voor lief nemen. Kortom, we hebben best veel alleen zien we het niet.
Van de week weer een begrafenis gehad van iemand die veel te jong gestorven is. De zoveelste in een rij. Mijn schoonbroer formuleerde het zo sterk met zijn openingszin “daar zijn we weer”. Een zin die alles omvattend is maar dan luister ik naar de verhalen die tijdens de dienst verteld worden en dan wordt je toch ook weer een beetje getriggerd. Op zon moment zijn we zo nederig dat we niet beseffen hoe klein we zijn en van daaruit ontspringt dan steeds dat ene gevoel. Wij zijn er nog. Gelukkig. Op dat moment zijn we allemaal egoïstisch.
Op mijn werk kreeg ik gisteren een compliment voor mijn presentatie. Zomaar een zin, goed gedaan Ronny! Ik fleurde daar helemaal van op. Ik had dat even nodig. En wat ben je dan een krachtig mens als je dat beseft en het op kunt brengen om dat even tegen iemand te zeggen. Een grotere vorm van empathie bestaat niet. Ik had de tranen in mijn ogen want ik heb echt geworsteld de laatste jaren. Mijn vader die steeds verder achteruit ging. Op mijn werk kon ik mijn draai niet vinden. Altijd weer proberen om nog beter te zijn. Altijd weer bezig zijn met presteren want zodra je dat niet doet, staan de critici klaar om je onderuit te schoffelen. Kijk bijvoorbeeld op TV bij die zogenaamde analisten die allemaal een langzame dood moesten sterven omdat ze een ander het leven zuur maken alleen om er zelf beter van te worden. En zo gaat dat ook in ons eigen leventje. Als vrijwilliger deed ik jaren mijn stinkende best om mensen te helpen en uiteindelijk krijg je stank voor dank. Ik zit er niet mee. Laat ik daar duidelijk in zijn. Ik ben blij dat ik er vanaf ben. Altijd maar weer die kritiek als je iets niet helemaal goed doet. Je loopt gvd continue op eieren. Waar doe je het in godsnaam voor. Ik heb er een punt achter gezet. Fuck you all. Geen mens die contact opneemt. Zak dan ook allemaal maar in de stront. Ik gooi niet met modder en ik geef geen interview. Daar sta ik boven. Maar ik elimineer jullie wel uit mijn leven. Houdoe en bedankt!
En nu lijkt het allemaal toch weer wat negatief te worden maar hoor mij. Ik ben nog niet klaar.
Want door al die negativiteit en triggers ben ik wel weer met twee voetjes op de grond gezet. Ben ik wel weer gaan waarderen wat ik wel heb. Ben ik om me heen gaan kijken om te zien wat ik voor de wereld kan betekenen. Kijk ik wel weer met opgeheven hoofd richting de toekomst. De mensen om me heen zijn er nog steeds. Het kringetje wordt weliswaar kleiner en dat is goed want zo hou ik uiteindelijk de juiste mensen over. Je moet niet te lang op eieren lopen, dat is niet goed voor je gezondheid. Wat je wel moet doen is wat die ene persoon deed op mijn werk. Zet je empathie tentakels aan het werk en tast de gemoederen om je heen af. Kijk en voel wie er een compliment kan gebruiken en geef dat dan ook. Daar wordt je niet alleen zelf een beter mens van maar uiteindelijk krijg je dat terug en als we nu allemaal daarmee bezig zijn in plaats van dat gezeik over een ander en wat die allemaal wel niet goed doet of hoe iemand leeft of zich gedraagt, dan zal de wereld er een stuk prettiger uit gaan zien.