Wat is ons leven toch één grote poppenkast geworden. We mogen niet klagen want dan zijn we zeurpieten. We mogen onze mening niet geven want dan zijn we weer klagers en daar zit niemand op te wachten. Ik volgde laatst een gesprek tussen een goede kennis van me die een uitgesproken mening heeft over de politieke escapades van onze bewindsmannen en dat op een zeer nette manier verwoord waar ik nog respect voor op kan brengen. Ik kan het niet op zijn manier. Vervolgens wordt hij door een of andere tuttebel aangesproken over het feit dat hij altijd commentaar heeft en dat ze hem gaat “Unfrienden” op facebook. De redenatie is me compleet ontgaan aangezien het helemaal nergens op gebaseerd was. Ja, op het feit dat onze “Rudy” altijd opmerkingen heeft over dingen die niet goed gaan in onze maatschappij. Nou mevrouw Tuttebel. Dat is nu precies de reden waarom onze Rudy dit soort opmerkingen moet maken. Omdat er teveel van jouw soort rondlopen die alleen maar commentaar hebben op mensen die hun mond wel open durven te doen. Want wij moeten alles maar accepteren en gelaten toekijken hoe ons land langzaam verzuipt in de bureaucratie en nederigheid van hun huidige bewoners. Ik ben geen kenner en zal me zo ver mogelijk houden van politieke uitspraken want ik zit meer op het level daar ergens onder te bivakkeren. Ik probeer mijn gezicht in de plooi te houden als mijn gezin of mensen die ik ken weer eens onrecht wordt aangedaan door de onverschilligheid en ongeïnteresseerdheid van producten en andere gevolgen van onze geweldige bewindsvoerders. Jan Peter Balkenende heeft eens geroepen dat normen en waarden pijlers horen te zijn van onze huidige samenleving maar het wordt alleen maar erger. Niet alleen zijn we steeds meer een nummertje op een toetsenbord maar we worden ook nog eens als noob behandeld, wanneer we ergens iets over willen zeggen. Er worden steeds meer woorden uitgevonden en oh wat hebben we een lol maar ondertussen verdwijnen steeds meer woorden zoals “medemens” van onze radar. En ondertussen hoor ik mevrouw tuttebel alweer miepen over klaagzang en altijd gezeur!
Nu is mijn definitie van zeuren iemand die klaagt zonder de intentie te hebben om er iets aan te veranderen. Ik heb wel die intentie maar loop steeds meer tegen beperkingen op. Van bovenaf is de bureaucratie dermate doorgevoerd dat je niet eens actie kunt ondernemen. Ik geef een goed voorbeeld.
Mijn zoon is 5 weken geleden geboren en door omstandigheden is de camera gevallen buiten onze schuld om. Kan gebeuren. We zijn verzekert allemaal dus dat zou geen probleem moeten zijn. Nu krijgen we na wat heen en weer gemail te horen dat we de camera op moeten sturen waarna een of ander malloot de camera aanzet en constateert dat hij het “nog doet” en dus na weer een week een brief stuur met die mededeling. Ik mag dan vervolgens zelf weer contact op gaan nemen om te zeggen (wat ik in de brief al aangegeven had) lees aub mijn schrijven om te zien dat het om het scherm gaat en niet om de aan en uit knop. Goed, kan gebeuren. Ik krijg te horen dat het in orde komt. Vervolgens bel je 4 weken later om te horen te krijgen dat de desbetreffende malloot op vakantie is en geen aantekening heeft gemaakt van het dossier waardoor men niets kan doen.
Het ergste van alles is dat je zelf ook niks kunt doen en zijn collega’s ook niet. Je kunt een klacht indienen maar die verdwijnt op de grote stapel. Je kunt de manager bellen maar die staat jou niet te woord want daar heeft hij of zij hun mensen voor en die mensen zijn net degene die het veroorzaken dus die leggen de klacht naast zich neer. Kortom. Er gebeurd niets. En wij mogen niets zeggen want dan zijn we klagers en zeurpieten. Maar wat moet je dan doen tegenwoordig om gehoord te worden. Onze Rudy richt zicht tot facebook maar wordt daar afgezeken door mevrouw tuttebel. Ik richt me tot mijn blogs die veel mensen lezen maar die vervolgens een ander stukje lezen wat ze net zo liken als mijn blog, zonder er nog eens goed over na te denken wat er nu eigenlijk staat. Ik zou bijna zeggen. Like mijn blog aub alleen als je daadwerkelijk snapt waar ik het over heb. Maar goed.
Mijn zoon is inmiddels 5 weken oud en ik heb nog geen fatsoenlijke foto kunnen maken.

Wat is nu het moraal van dit verhaal. Het interesseert geen mens meer wie je bent of wat je doet. Of wat überhaupt je situatie is. En weet je wat nog erger is. Ik hoor nu ook alweer iemand anders denken. Ach Ron. Hou toch op met dit soort blogs te schrijven want je weet toch hoe het gaat.
Maar ik vertik het net als mijn maatje Rudy om me maar zonder slag of stoot overal bij neer te moeten leggen.
Dit land gaat naar de verdommenis en alleen de sterken (lees Rijke) hebben nergens last van. Nu behoor ik zelf inmiddels ook tot de middenklasse dus ik kan net als mevrouw tuttebel gaan roepen, “Hou toch op met je commentaar en lag je neer bij de situatie” en ik zal er geen boterham minder om eten maar dan ben ik hetzelfde als degene die ik veroordeel en het woord medemens niet meer kennen. Daar doe ik dus niet aan mee.
Zoals ik al zei. Dit land gaat ten onder aan bureaucratie en gelatenheid maar ik vertik het om nog langer te zwijgen. Ik zeg chapeau voor Rudy en consorten. Talk hard!