Soms een noodzakelijk kwaad en soms een rots in de branding. Het blijft evenwel een immer discutabel fenomeen. Ik kan me soms verbijten over het hebben van familie want je hebt er mee te dealen en je kunt er niet voor weglopen ondanks het feit dat je dat soms best wel eens wilt doen. Ze zitten aan je vastgeplakt of je het nu wilt of niet. Het is heel simpel zeg ik altijd. Vrienden kies je uit en familie niet. Die maken deel uit van je leven op een positieve of negatieve manier maar je kunt ze niet wegcijferen zoals dat wel mogelijk is met je kennissen en vrienden. Bovendien zijn familieleden de mensen die je het hardst kunnen kwetsen om bovenstaande redenen. Simpelweg omdat je geen afstand van ze kunt nemen als je besluit dat ze niet meer in je leven passen. Ik heb daar soms wat moeite mee. Ik ben nu eenmaal iemand die van duidelijkheid houdt. Het is bij mij niet de ene keer zus en de andere keer zo. En natuurlijk is het niet altijd goed of slecht, soms is het goed en minder intens en soms is het slecht en probeer je het zoveel mogelijk te nuanceren want je zit nu eenmaal met elkaar opgescheept. Zelfs als je geen contact hebt zoals ik reeds vermelde.
Ik zeg dit nu omdat mijn zoon Rayven pas geboren is en ik het fenomeen familie op een positieve en negatieve manier ervaren heb en niet in staat ben omdat duidelijk te maken zonder een woord van uitleg wat niet begrepen wordt of zelfs verkeerd maar altijd voer is voor discussies waar ik niet op zit te wachten. Zoals mijn website ronnyvanlieshout.nl vermeld zijn “gedachten vrij” en vandaar dat ik het nu vastleg. Ik hoef niet in te gaan op opmerkingen die al dan niet verkeerd begrepen zijn of misschien anders geïnterpreteerd want zoals ik al aangaf zijn dit mijn gedachten en iedereen is vrij om er anders over te denken. Ik stoor me nu echter al zolang aan bepaalde feiten dat ik het van me af moet schrijven anders loopt het een keer fout af. Het is dus eigenlijk een beetje zelfbescherming.
Mijn familie is doorgaans van simpele aard. Iedereen staat voor elkaar klaar maar niemand loopt de deur bij een ander plat, mijn ouders daarentegen zijn een uitzondering en dat hoort ook zo. Dat is de veilige thuishaven waar iedereen zich thuis voelt en zich zelf kan zijn. Maar gelukkig kunnen wij, ondanks negatieve invloeden of gewoonweg twist gesprekken c.q omstandigheden altijd bouwen op de steun van onze familie. Ik kan nog zon grote ruzie met mijn zussen hebben, ze zullen nooit accepteren dat een ander iets negatiefs over me zegt. Dat geld voor iedereen binnen mijn familie. Van broer tot zus en van neef tot nicht. Ik prijs me daar gelukkig mee want ik merk steeds meer dat het niet overal zo is. Ik merk steeds meer dat men hypocriet is en egoïstisch.
Vaak hoor ik van anderen “Mijn zus is alles voor me maar als ze iets verkeerd doet, kijk ik haar nooit meer aan”, dat soort dingen. En dan zelfs geen uitzondering maken bij een heuglijk feit. Ik begrijp dat niet. Het liefste wil ik ze uitmaken voor grote huichelaars en hypocrieten maar eigenlijk wil ik er mijn woorden niet eens aan vuil maken. Het probleem is echter wat ik in bovenstaande zinnen reeds gezegd heb. Ze blijven altijd deel uitmaken van je leven en je kunt er dus niet voor vluchten. Je kunt je kop niet in het zand steken want struisvogelpolitiek werkt niet bij je familie. Vroeg of laat wordt je toch weer met ze geconfronteerd.
Het zij zo. Ik concentreer me liever op de positieve dingen en ik prijs me gelukkig dat het bij ons niet zo is. Mijn zoon en ik leven al een tijdje in onmin en soms gaat dat best wel ver maar ik was zielsgelukkig toen hij aan het kraambed van mijn vrouw stond, samen met mijn andere kinderen. Gewoon even je scrupules opzij zetten en daar zijn waar je hoort te zijn. Ik heb daar respect voor. Mijn zusje en ik hebben niet zon fijne tijd achter de rug maar ook zij was daar waar ze hoorde te zijn. Ik kan dat waarderen en voor mij is alles dan niet meer zo belangrijk. Vergeten wat mij betreft. Ik heb namelijk gezien en meegemaakt waar het toe lijdt indien men daar niet toe in staat is. In mijn ogen ben je dan geen mens die medeleven verdient van een ander maar ook dat is mijn mening en die hoef niet iedereen te delen. Ik heb namelijk geleerd dat wij altijd een ander moeten vergeven maar sommige mensen maken het je wel erg moeilijk.
Kortom. Ik roep wel eens in een baldadige bui dat je van familie eigenlijk alleen maar last hebt maar ik ben blij dat mijn familie een uitzondering is op de regel. Ik was blij verrast met ze toen ik ons “klein wondertje” aan ze kon tonen en ik was bijzonder blij met de aanwezigheid.