Zaterdag was het dan zover. Het moment waar ik al jaren naar uit heb gekeken. Het moment dat ik heb gekoesterd en tevens heb gevreesd. Het moment, als ik er aan dacht, dat altijd gepaard ging met emoties. Ik wilde zo graag dat mijn luchtspiegeling een realiteit ging vormen die tastbaar werd en die ik mee kon nemen op mijn pad door het leven, dat momenteel niet over rozen gaat. Soms hebben we alles wat een mens zich kan wensen maar zijn we doodongelukkig. Van buiten lijken we gelukkiger dan ooit maar van binnen heerst er treurnis en melancholie. Je hersens die niet kunnen bevatten waarom dingen gaan zoals ze gaan. Waarom mensen zijn zoals ze zijn en waarom we zelf reageren zoals we reageren. We willen zo graag de controle behouden maar ondertussen verdwijnt de controle als zand tussen onze vingers en verdwijnt in de hoop die zich vormt voor je neus op de grond. Het is niet te bevatten. Ik hou mezelf steeds de pijlers voor die ik hanteer als zijnde de basis van mijn periodiek geluk. Mijn thuissituatie, mijn werksituatie en mijn hobby ofwel voetbalsituatie en zolang daar gemiddeld een voldoende uitkomt dan hoor je mij niet klagen maar dat slaat natuurlijk nergens op als je alles op een rijtje zet. Ondertussen gloriën er veel meer punten voor geluk aan de horizon en liggen er kapers op de kust om stiekem een aanval te doen op je onbewuste gedrag wat geregeerd wordt door de realiteit die soms een beetje troebelig is door allerlei perikelen waar we gewoonweg geen vat op hebben. Voor control freaks is dat soms funest. We wikken en wegen en worden te licht bevonden in situaties waar we geen controle over hebben en laten we eerlijk zijn. Tegenwoordig heb je bijna nergens meer vat op. Al je goede bedoelingen ten spijt worden uitgelegd als zijnde een privilege die je je eigenlijk niet kunt permitteren. Als je heden ten dage niemand wilt helpen dan staat een ander in de schaduw al te appen of een sms te schrijven om negatief te berichten van het gebeuren of soms gewoon om dat men niets te doen heeft en behoefte heeft op aanspraak en dan is de inhoud veelal niet belangrijk. Verder wordt er tegenwoordig overal over gesproken zonder na te denken over de gevolgen of de tussenliggende regeltjes. Het lijkt wel of de computers en androids onze hersenen overnemen bij dialogen of zomaar een gesprek tussen twee mensen want alles moet tegenwoordig op facebook staan of geappt worden naar een ander zodat die er weer een eigen verhaal van kan maken of zijn/haar voordeel ermee kan doen. Ik zou het prettig vinden als mensen weer tot zichzelf zouden kunnen komen, zodat we weer kunnen genieten van spontane acties en mensen die voor elkaar klaar staan zonder er iets voor terug te verwachten. Ik zou weer willen genieten van een glimlach of een schaterlach. Van een ontroerend moment of zomaar bij het krieken van de dag als ik me besef hoe goed ik het heb met een baan waar ik met plezier soms meer tijd in steek dan ik me kan permitteren. Ik zou willen dat iedereen weer een pen in de hand nam en zijn of haar bevindingen toevertrouwde aan hun dagboeken of memoires en dat men weer respect had voor andermans gedachten. Dat we weer konden genieten van een wandeling door de stad of over het strand zonder nagewezen te worden door een of andere onbenul die weer eens wat gelezen had op facebook of al die andere openbare bibliotheken. Ik trek me er ondertussen niets meer van aan. Men doet maar. Ik heb een booste gekregen afgelopen zaterdag waarbij alles ineens zo onbelangrijk lijkt. Al scoor ik op alle vlakken van mijn geluksmeter nog maar een zes of zelfs daar onder, dan nog zie je mij niet treuren. Ik loop met opgeheven hoofd over het strand en wandel met ferme tred door de stad want alles lijkt ineens een stuk minder belangrijk. Het interesseert me totaal niet meer wat een ander van me denkt of hoe een ander me beoordeeld. Ik schaar me in het rijtje van een hele goede vriend van me die zichzelf betitelt als zijnde de grootste egoïst ter wereld omdat hij vind dat als hij zelf gelukkig is dan zijn de mensen om hem heen ook gelukkig en voor die uitspraak zou hij eigenlijk de nobelprijs moeten krijgen. Ik ben momenteel weer een gelukkig mens en ga dat inzetten om de mensen om mij heen weer gelukkig te maken. Om ze in te laten zien dat alles betrekkelijk is en dat als we maar genoeg geloof in het goede hebben dat alles goed komt. Ik heb nog geen moment gekregen of zelfs genomen om te genieten maar daar ga ik nu wel mee beginnen want ik heb lang genoeg getreurd. Mijn ogen worden weer blauwer en mijn iris fonkelt. Ze is weer thuis! Ik kon haar aankijken en mijn woorden delen. Ik kon haar nog niet aanraken om te beseffen dat het echt was maar voor dit moment was het echt genoeg en bied het perspectief voor de toekomst. Mijn leven is weer compleet en de wereld mag het weten. Ik zet het niet op facebook en vertrouw het niet aan android maar archiveer het in mijn memoires , hier waar het thuishoort. In mijn levensverhaal.