In het schemer van de ochtend, zit daar een man alleen. Peinzend in zichzelf gekeerd, worstelend met een enkele gedachte. Wat nu? Waar sta ik. Wat zijn mijn mogelijkheden. Elke ochtend ontwaak je in dat grote bed met alleen de geluiden van de omgeving, om je te begeleiden op een nieuwe dag met mogelijkheden, die naar alle waarschijnlijkheid uit zullen lopen op een stille leegte die de dag weer zal sluiten. De dag van morgen zal niet anders zijn. Telkens weer die vraag. Heb ik er wel goed aan gedaan. Was mijn reden legitiem om te doen wat ik heb gedaan. Is het niet zinloos om na zon tijd je spullen te pakken en de geschiedenis van al die jaren achter je te laten. Een geschiedenis die niet meer zal worden besproken tijdens het verdere verloop van je bestaan. Een geschiedenis waar niemand op zit te wachten. Er is niet echt iets baanbrekends uit voort gekomen en de memorabele momenten zullen niet opgeschreven gaan worden als zinvolle notities. Het heeft bovendien geen zin. Voor jezelf niet en voor anderen nog minder. Het lijkt dan misschien een triest verhaal maar dat is het niet. Absoluut niet. Wij schrijvers zijn verhalen vertellers. Sommige houden zich bij een enkele roman, anderen houden zich bij meerdere romans van een enkele figuur. De echte durfals schrijven meerdere boeken, gehuld in andere verhalen en vele personages. Dat is een onderdeel van hun en ons bestaan. Je kiest zelf voor je lot of je bestemming en in sommige gevallen verander je een loopbaan of een andere strategie, alles in het kader van je eigen opvattingen op het leven en hoe jij jezelf daarin ziet. De man alleen in het schemer van de ochtend is nog niet zover. Hij voelt zich nu eenzaam en verlaten en is niet in staat om te relativeren. Straks zal hij ontwaken als hij aankomt bij de gedachte” heb ik wel van haar gehouden”. Dan zal hij beseffen dat het allemaal niet zo heeft moeten zijn en dat zijn beslissing de enige juiste is geweest en kan hij zonder schroom verder met zijn leven dat alles behalve triest en eenzaam zal zijn. Je krijgt tenslotte wat je geeft als mens terug van alles en iedereen om je heen. Daar horen sores bij maar ook geluk en voorspoed maar uiteindelijk zal je zelf op moeten staan en het licht durven aanschouwen. En dat alles zonder steun of hulp van je naasten want anders ben je onbewust weer aan het drijven op de gedachten en zienswijze van de rest en zul je uiteindelijk zinken van ellende omdat je niet weet hoe je moet trappelen om boven te blijven als je zogenaamde vlot van meningen uit elkaar valt en alleen maar een luchtspiegeling blijkt te zijn. Het leven is een zee van mogelijkheden waar alleen de sterkste zullen drijven en de allersterkste zullen zwemmen om het hardst. Wij lachten allen om de reclame van Pietertje die niet kon voetballen maar uiteindelijk was Pietertje degene die het hardste lachte.