Verdwaasd en beneveld dool ik rond door de kamer. Waar ben ik? Ik kijk om en zie waar mijn hoofd een hele tijd heeft gelegen en voel een beetje angstig aan mijn nek. Hmm alles zit nog op zijn plek. Geen buitensporige pijn alleen een kloppende pijn in mijn hoofd. Het ritme van de laatste beat die ik nog heb kunnen waarnemen slaat ritmisch op mijn hersenen. Onder andere omstandigheden een komisch tafereel. Nu even niet. Jezus wat heb ik een koppijn en christus wat ging ik out. Hoe ben ik hier terecht gekomen. Met mijn kussen en deken in mijn hand, lang leve degene die me ingestopt heeft,dwaal ik door de ruimte op zoek naar iets waar mijn hele lichaam op past. Na een tijdje vind ik een matras en plof neer zonder nog een minuut na te denken over de gedachte waar ik me toch in godsnaam bevind. Zodra mijn lichaam in staat is om te ontwaken en langzaam te recupereren, zal ik gehoor geven aan het verzoek om mijn benen in beweging te brengen. Maar nu even niet. Na een paar uur ontwaakt het huis en haar bewoners. Aan de keukentafel wordt druk nagepraat over de avond van tevoren. Langzaam besluit ik om me te voegen in het land der levenden alhoewel ik nog niet echt mee schijn te tellen. Verdomme wat heb ik een hoofdpijn. Mijn coördinatie laat te wensen over en mijn reisgenoten van gisteren die ook de tijdsgrens zijn over gestoken in flink benevelde toestand, kunnen een lach niet onderdrukken. Wat zie jij eruit, hoor ik ergens in de verte. F* mijn oren bevinden zich nog onderwater. Althans zo lijkt het. Ik hoor iets borrelen en ik zie lippen bewegen maar verder weinig herkenning. Aan de expressie op de gezichten constateer ik dat ik er niet op mijn best uit zie. Ik vraag beleefd aan mijn vriendin naar de weg waar ik ergens mijn hersenen achter heb gelaten. Stiekem voel ik ook even aan mijn hoektanden omdat ik het daglicht nog niet echt kan verdragen. Ik ben toch niet gebeten vannacht? Maar alles schijnt in orde te zijn. Langzaam valt alles op zijn plaats alhoewel ik de verhalen niet herken die ik voorgeschoteld krijg. Met een frons op mijn voorhoofd van pure verbazing hoor ik de laatste stukjes van mijn leven in het oude jaar en de eerste uurtjes van het nieuwe jaar die ik dus klaarblijkelijk geestelijk gemist heb. Ik schijn er wel geweest te zijn maar mijn geheugen heeft de weg naar de dageraad nog niet kunnen vinden. Het tast vooralsnog in het duister. Ik krijg de plannen voor vandaag te horen en ik vraag me af of ik niet stiekem plotseling kan verdwijnen voor een dag. Dit red ik niet. Daar gaat mijn reputatie. Ik zie er niet uit. Ik beweeg als een dronkenlap uit een oude B-film. En het mooie van alles is dat ik de komende uurtjes boven de kookpot zal staan. Ik hoop dat iedereen gisteren goed gegeten heeft. Na de ceremoniële protocollaire die horen bij een gelegenheid als deze en ik in de gelukkige wetenschap twee paracetamols naar binnen heb kunnen werken die inmiddels geabsorbeerd zijn, begeven wij ons weer naar het adres waar ik mijn legacy achtergelaten heb, hopende dat hij al zijn ledematen nog heeft in dezelfde toestand als waarin ik hem gisteren heb achtergelaten. Het was gisteren keigezellig was de gelukkige boodschap die inhoud dat hij al het vuurwerk overleefd heeft. Waar kinderen tegenwoordig al niet gelukkig van worden. Ik doe de deur open en de decibels doen al weer inbreuk op mijn privacy. De glazen zijn weer vol en de ogen staan wazig. Maar iedereen verbijt de pijn en drinkt er weer lustig op los. Gezellig hè. Ik pas voor een biertje maar een borreltje kan ik niet weerstaan. What the f* het is toch maar één keer Nieuwjaar.