Fietsen met passie

Gisteren hoorde ik hem weer op tv. Mijn grote held. Het is een verademing om te mogen luisteren naar wat hij te vertellen heeft over de soms moeizame etappes waar hij zich met uiterste krachtinspanning doorheen weet te slaan zonder glorie van de camera’s en zonder alle hulp en comfort die Bauke Mollema en Robert Gesink wel genieten en daar eigenlijk geen recht op hebben deze Tour de France. Johnny Huilt zonder tranen en verbijt de pijn die men niet ziet. Geen fysieke pijn want dat is hem tot nu toe nog enigszins bespaard gebleven maar hij verbijt de pijn dat hij zijn geliefde bergen niet kan beklimmen zoals hij dat wil en vanwege het feit dat hij zijn sponsor die zoveel geld in de ploeg heeft gestoken teleur moet stellen vanwege het onvermogen tijdens de zware etappes. “We zaten er niet bij”, verteld hij de journalisten met een grimas van nijd op zijn gezicht en oprechte teleurstelling doorschemerend in zijn ogen. De tranen blijven weg omdat Johnny een vechter is en vechters tonen geen tranen als dat niet nodig is zoals Voecler, de grote acteur in het peloton die na zijn carrière op de fiets naar Hollywood kan en gegarandeerd succes gaat boeken als toekomstig Oscar winnaar. Nee, Johnny doet zijn verhaal met oprechte emoties en verbergt zijn teleurstelling niet achter een façade van irreële gedachtegangen. Maar bovenal staat hij niet met een glimlach op zijn gezicht te vertellen dat alles ok is en dat er nog genoeg etappes komen waarin hij kan schitteren als de pijn van het vallen niet meer in de weg zit. “Ik was vandaag wel goed en had goede benen maar aan de voet van de col gingen ze er als gekken vandoor en ja dan wordt het moeilijk.” Wat een slap gelul. Als Johnny goede benen heeft dan laat hij zijn met door prikkeldraad getatoeëerde kont zien aan het peloton en vliegt de wijde wereld in. Als ze er als gekken vandoor gaan dan stampt Johnny op zijn pedalen en volgt wat er gevolgd moet worden. Johnny fietst op zijn uiterste vermogen. We weten allemaal dat hij de tour nooit zal winnen en dat er altijd kapers op de kust zijn om zijn begeerde bolletjes trui aan te trekken maar Johnny gaat er wel voor en dat siert hem. Dat maakt hem mijn held. Al zie ik hem maar even in een kopgroep zie zitten, kleuterend op de helling en stampend op zijn pedalen dan maakt dat mijn dag al goed. Dat is fietsen met passie. Dat is doen waar je voor betaald wordt. Dat zijn mannen met ballen en eergevoel dat zijn oorsprong vind in de Griekse mythologie. Johnny moet geen helm opzetten maar een kroon om aan te tonen dat hij van een uitstervend ras is. Een ras waar wij hevig naar terug verlangen. Mannen als Woutje Wagmans, Johan van der Velde, Joop Zoetemelk en Gerrie Kneteman. Anti helden die hun werk deden omdat het hun plicht was en nooit verzaakten omdat ze even niet lekker in hun vel zaten. Ik stoor me enorm aan die koppen van Mollema en Gesink ondertussen, dat is geen geheim. Huilebalken die doodleuk voor de camera hun verhaal doen, gezegend met het talent dat ze hebben en ons vertellen dat het er niet inzat met een brede glimlach op het gezicht. Toon toch eens wat meer karakter stelletje mietjes. Kijk naar Johnny en doe wat je moet doen. Klim die bergen op tot je erbij neervalt en de ploegleider nodig hebt om je bij je positieven te brengen. Neem een voorbeeld aan Stephen Roche, niet verwonderlijk een Ier, die een zuurstofapparaat nodig had om niet in coma te geraken en de dag later weer even hard op zijn pedalen liep te stampen. Gert Jan Theunissen die zijn manen in de nek gooiden en zijn moeder de groeten deed terwijl hij iedereen zijn achterste liet zien als de bergen in zicht waren en niet voor de camera kwam als hij niet bij de eerste tien zat. Hou op met dat gejank en toon het volk dat je nog een beetje karakter hebt. “Maar ik ben gevallen”. Donder toch op. Johnny demarreerde vorig jaar met 40 hechtingen in zijn benen, gewoon omdat het zijn werk is en hij daar de kans voor kreeg. Renners wilden hem vooruit duwen maar Johnny had zijn trots en demarreerde. Pleur op met die handjes. Ik ben hier om te fietsen. Juist Heren Mollema en Gesink. Je bent in de tour om te fietsen dus doe dat dan ook.