Het laatste avondmaal

Dit weekend hadden wij onze jaarlijks terugkerende diner club bijeenkomst. Een vriendin van ons is een Amerikaanse en zij heeft het Thanks-giving bij ons geïntroduceerd. Mijn vrouw had kosten noch moeite gespaard om er een waar thema aangelegenheid van te maken en gezien de reacties is dat haar meer dan gelukt. Uiteraard kun je zoiets wel aan haar toevertrouwen want mevrouw is een perfectionist pur sang en nu had ze door de corona perikelen nagenoeg 2 jaar de tijd gehad om het te organiseren. Dit jaar was ook maar zeer de vraag of het zou kunnen gezien de mededeling vanuit Den Haag maar we hebben het risico genomen en iedereen zat getest en wel aan de eettafels.
Nu is het altijd weer de vraag hoe je zoiets aanpakt en dat begint eigenlijk al bij de setup van de tafels. Wij vonden het een prettig idee als iedereen meet elkaar kon praten zonder steeds van stoel te moeten verwisselen. Met dat idee in het achterhoofd hebben we dan ook een soort van Vierkante (lees “ronde”) tafel gemaakt door twee dezelfde tafels tegen elkaar aan te schuiven. Iedereen zat amper aan tafel of het gekwetter kon beginnen. Opzet geslaagd dacht ik stilletjes bij mezelf. Ondertussen werd het voorgerecht voorbereid, waar wij zelf voor verantwoordelijk waren en gaf mijn vrouw te kennen dat niet iedereen maar aan het bier moest gaan want ze had voor een heel regiment aan wijn opgeslagen. Met gelach werd het bevel van de sergeant aangenomen en werden de glazen gevuld tot matige hoogte zoals dat natuurlijk hoort. Nu kan ik gaan beschrijven hoe iedereen zijn stinkende best had gedaan om zijn gerecht voor te bereiden en tijdens die avond te presenteren maar dan ga ik voorbij aan de kern van mijn verhaal.
Iemand opperde namelijk om in plaats van allemaal door elkaar heen te kwetteren, een enkel persoon aan het woord te laten en die te laten vertellen waar hij of zij dankbaar voor was en hoe zij in het leven stonden. Vervolgens mocht iedereen de meest intieme vragen stellen met als opmerking dat iemand een vraag mocht weigeren te antwoorden. Gezien de setting van het gezelschap was dat achteraf eigenlijk nooit een optie. We kennen elkaar door en door en gaan al zo lang met elkaar om, dat we nagenoeg geen geheimen meer hebben voor elkaar en al helemaal niet schromen om antwoord te geven op een vraag die in sommige gevallen wat saillant was.
Sommige waren intiem andere uitdagend. De een was onverwacht en de andere emotioneel. Zelf kreeg ik bijvoorbeeld de vraag of ik nog aan een boek werkte en het antwoord viel me zwaarder dan ik had gedacht. Gelukkig ben ik meer een schrijver dan een prater als het aankomt op emoties en stille overtuigingen, dus geniet ik van mijn herkansing om aan te geven waarom ik momenteel in een writers block impasse verkeer. Ik heb een geweldig verhaal in mijn achterhoofd wat uiteindelijk geschreven moet gaan worden maar aangezien het een drama is en ik mezelf steeds weer tegenkom als ik mijn research doe, komt het maar niet van de grond. Bovendien is mijn vrouw een van de personen die centraal staat als karakter in mijn boek en ze op die avond heel duidelijk aangaf dat het haar heel veel moeite kost om haar ervaringen te delen. Ik wist dat het haar moeite koste maar zoals het een vent betaamt heb ik daar natuurlijk nooit bij stil gestaan. Die avond werd het me heel duidelijk gemaakt. Dat en een aantal onderwerpen meer, zorgde ervoor dat ik en ik niet alleen soms met open mond naar een ander luisterde. Het was een openbaring om iedereen te horen vertellen over zaken waar je normaliter niet zo gauw over zou praten. Voor mij werd het een geweldige avond, waar we nog dichter naar elkaar toe kwamen.
Dit bovenstaande afgezet tegen de pandemie die nu heerst vond ik dit een verhaal dat verteld moest worden. We leven in een verschrikkelijk tijd waarin we steeds meer van elkaar vervreemd raken. Gezinnen zien nagenoeg niemand anders meer dan de leden van het huishouden en opa’s en oma’s moeten het doen met emotieloze berichten of korte telefoontjes. Onze verhalen worden niet meer verteld en onze levens zijn niet meer verstrengeld in elkaar. We groeien uit elkaar en hebben dat bijna niet in de gaten. Zoals ik al zij was onze dinerclub een openbaring. Ik dank mijn vrienden voor het delen van hun verhalen en voor het tonen van de emoties want emoties zijn echt en ongecontroleerd. Voor heel even voelde ik mij net als Jezus en zijn apostelen tijdens het laatste avondmaal.