Ik weet nog dat mijn moeder aan me vroeg “wil jij onze keepster trainen”? Ik was graag op het veld en leefde voor het voetbal dus ik dacht van waarom niet. Misschien kan ik mijn enthousiasme wel overbrengen op dat keepertje. Al doende zag ik de trainingen van het elftal waar dat keepertje in speelde en het viel me op dat ze speelden zonder plezier. Het ging allemaal op de automatische piloot en er was geen spelvreugde te bekennen. Geen wonder ook dat er maar 5 of 6 kwamen trainen. Na dat jaar hielde de trainer het voor gezien en vroeg mijn moeder wederom aan mij. Kun jij dat niet een tijdje overnemen. En weer zei ik ja omdat ik zo gek was van het spelletje en mijn enthousiasme graag wilde delen. Jaren gingen voorbij en het lukte me weliswaar om mijn spelvreugde over te brengen op een spelersgroep die weliswaar niet blaakte van het talent maar wel alles overnam wat ik predikte op het veld en in de kleedkamer. Ik deed zelf mee met de partijtjes en viel regelmatig op de grond wat tot grote hilariteit leidde en het enthousiasme alleen maar vergrootte al dan niet omdat de trainer geen autoritaire klootzak was die een verplicht nummertje op stond te voeren omdat zijn dochter anders zou stoppen en waardoor zijn gezin op zijn kop kwam te staan omdat dochterlief zichzelf verveelde en het in haar hoofd had gehaald om te gaan voetballen want haar vriendinnen vonden dat zo leuk. Nee deze jongen genoot van het enthousiasme en de groep genoot van de trainer die er lol in had. Na een tijdje was het zelfs zo ver dat we wedstrijden gingen winnen want sommigen bleken ook nog eens heel goed te kunnen voetballen en de rest pikte de bewegingen en oefeningen op omdat ze zo leuk gebracht werden en ervaarde dat ze het zelf ook konden leren waardoor ze op school konden laten zien dat niet alleen de jongens tegen een bal aankonden schoppen. Meiden wilden destijds maar al te graag uit de schaduw van de jongens komen en laten zien dat sommige sporten wel degelijk door hun konen worden beoefend. Daar ontstond uiteindelijk ook mijn gedrevenheid om dat mede te kunnen bewijzen. Met een dosis goede wil en instelling, gekoppeld aan een gezonde dosis spelvreugde en enthousiasme kun je een heel eind komen is uiteindelijk gebleken. We wonnen alles wat er te winnen viel en op een gegeven moment werd het zelfs een gewenning waardoor ik me genoodzaakt voelde om de groep een training te geven in het juichen en genieten van een doelpunt. Zo gek was ik in die tijd en vraag me niet waarom en hoe maar het werkte. Zelfs na al die overwinningen en kampioenschappen kreeg ik het voor elkaar dat de groep op het hoogste damesniveau hun kunsten ging vertonen. Uiteraard moest ik mee en ging verder op mijn zelf verzonnen filosofie die al geruime tijd zijn vruchten afwierp. Ik schreef verslagen in de trant van humor en herkenbaarheid en tussen de regels door gaf ik complimenten weg en daagde ik ze uit om te presteren maar alles met een welgemeende glimlach en een knipoog. De jaren verstreken en uiteindelijk gebeurde het onvermijdelijke. Ik wilde meer en de groep vond het genoeg zo. Ik ging weg en probeerde mijn filosofie te vertolken bij de jongens wat aardig lukte maar uiteindelijk veranderde alles met de tijd. De klad kwam er in en het groene gras was ineens niet meer zo aantrekkelijk. Op de computer kon je voetballen als de grote spelers en werd je niet uitgelachen als je over een bal trapte. Het was te verleidelijk en uiteindelijk koste het zelfs moeite om de tas te pakken en naar het veld te fietsen. De humor is verdwenen want alle trainers dienen gediplomeerd te zijn en hun trainingen perfect uit te voeren waardoor er geen ruimte meer overblijft voor datgene waar het uiteindelijk in de eerste alinea om begonnen was. De spelvreugde en het enthousiasme. De kunst van het samenzijn en genieten van een spel waar je nog op je bek mag gaan en kunt lachen om een bal die je helemaal verkeerd raakt. Ik sta op het punt om mijn schoenen aan de wilgen te hangen of ze in te pakken om met mijn vrienden weer tegen een balletje te trappen zoals we dat vroeger deden maar dan met de gepaste gratie van onze leeftijd. Ik wil weer lachen om een gemiste kans of een verkeerde bal en een biertje heffen als we het uiteindelijk geflikt hebben als was het dan maar voor die ene wedstrijd.