Ik schrijf mijn columns omdat ik soms omval van verbazing. Mijn mond hangt soms zover open dat je mijn amandelen kunt tellen. Aangezien je tegenwoordig toch een roepende in een woestijn bent, schrijf ik het maar op. Ben ik mijn frustratie kwijt en heeft de wereld geen last van mijn klaagzang. Iedereen heeft tegenwoordig een mening. Op zich niets mis mee maar die mening wordt geventileerd zonder eerst erover na te denken. Iedereen flapt er maar wat uit zonder de gevolgen te overzien. Zonder eerst de hand in eigen boezem te steken. Zonder eerst een oordeel te overwegen. Nee hup een waterval aan woorden en dan ook nog denken dat ze gelijk hebben. Hebben ze vaak misschien ook wel maar je hebt ook nog eens zoiets als de flexibele waarheid. Jouw waarheid hoeft niet de mijne te zijn. Of jouw waarheid is gebaseerd op jouw ervaringen maar die van een ander hoeft daar niet aan te grenzen. Kortom. Iedereen denk dat hij/zij gelijk heeft en ondertussen stapelen de discussies zich op. Dan ben ik mijn ouders weer zo dankbaar dat ze mij toch enigszins gelovig opgevoed hebben. Hij die zonder zonde is, gooien de eerste steen werd mij vroeger geleerd. Oftewel. Voordat je oordeelt kijk dan eerst eens in je eigen hart. Doe jij nooit iets verkeerd. Ben jij vromer dan de paus. Bovendien wat denk je nu eigenlijk te bereiken met je uitgesproken mening. Dat de tegenpartij op de knieën gaat en je smeekt om vergiffenis. Of wil je je eigen ego strelen om te horen dat je weer eens gelijk hebt. Schrijf dan op de spiegel van je badkamer de leus “ik heb altijd gelijk”. Is de wereld weer van een probleem verlost en loop jij de hele dag met een grijns op je gezicht. Weer een werelds probleem opgelost. Vrede op aarde. Als ik door mijn huis loop en zie dat er iets ligt wat daar niet hoort te liggen dan pak ik het op en leg het neer daar waar het hoort en denk bij mezelf. Ach, ik vergeet ook wel eens wat. Als ik kinderen een sneeuwbal tegen mijn raam zie gooien dan denk ik, dat deed ik vroeger ook. Als ik nadenk over een woordenwisseling tussen mij en mijn vriendin dan redeneer ik van, maar ik had dat ook wel anders kunnen zeggen. Als de tegenpartij mijn speler onderuit haalt bij een doelpoging dan denk ik, wat zou je zelf doen. Dat laatste gebeurt niet altijd op dat moment zelf moet ik toegeven. Wat ik eigenlijk wil zeggen is dat ik me stoor aan die zogenaamde lieverdjes die altijd commentaar hebben op anderen en zelf nooit iets verkeerd doen. Sodemieter toch op zeg. Niemand is vromer dan de paus. De paus zelf niet eens zolang hij zijn mijter niet op heeft. Maandag schreef ik mijn verslag van de wedstrijd die we speelden op zondag waar mijn keepster een speler onderuit had gehaald omdat de speelster nu eenmaal sneller was. Een overtreding die elke week wel ergens gemaakt wordt en die elke keeper wel eens overkomen is. Dan vinden toch weer enkele mensen het belangrijk om mij te vertellen hoe belachelijk het is dat mijn keepster dat deed. Dat ik een klootzak ben omdat ik mijn keepster niet veroordeelde. Ga zelf eens op doel staan. Probeer het zelf eens en oordeel dan nog eens. Ik kan er over oordelen want ik keep al 20 jaar en ik zeg dat het verdomde moeilijk is. Als ik zelf mijn wedstrijden speel op zondag dan staan er altijd weer van die pipos langs de lijn die alles afkeuren. We kunnen niets goed doen en zijn de grootste criminelen op het voetbalveld. Hun team doet niets verkeerd. Die zouden eigenlijk vleugeltjes moeten hebben en in het wit moeten spelen. Maken wij een overtreding dan is dat grote schande. Schopt hun team een speler van ons het ziekenhuis in dan ging dat per ongeluk. Je wilt niet weten hoe vaak ik zondags met mijn figuurlijk broek op mijn enkels sta. En dan denk je daar houd het op. Nee hoor. Op je werk krijg je commentaar als je iets fout doet of wanneer je te laat bent maar als men zelf te laat komt dan zijn er duizend excuses. En we storen ons aan het gedrag van een ander maar zelf hebben we trekjes waar we geen weet van hebben en waarom niet. Omdat niet iedereen zo a sociaal is om overal een opmerking over te moeten maken. Ik werk bij Endinet en het prettige vind ik dat als er iemand te laat komt dan redeneert men. Ach hij zal het wel nodig hebben gehad. Toen ik dat voor het eerst hoorde, viel ik bijna om. Zo kan het dus ook. Als er iemand ziek is dan word die niet veroordeelt maar er word gevraagd hoe is het. Ik heb zo om moeten schakelen want ik ben gewend dat je eerst verwijten maakt en dan pas vraagt. Wat een prettige werksfeer brengt dat met zich mee. Niemand veroordeelt een ander maar leeft juist mee. Zo kan het dus ook. Mijn teamleider vroeg me laatst Wat vind je ervan en ik antwoordde dat ik nooit meer weg zou gaan. Zoiets moet je koesteren. Al bied de concurrent me 500 euro meer dan peins ik er nog niet over. Wat ik nu eigenlijk duidelijk wil maken is dat mensen elkaar eens met rust moeten laten. Oordeel niet zo snel over een ander en bedenk eerst dat het jou ook kan overkomen. Als je vind dat je slecht behandeld word, vraag je dan ook eens af hou dat zou kunnen komen. Als je een grote mond krijgt heeft dat misschien wel een reden. En hou in godsnaam op met elkaar te bekritiseren want niemand is vromer dan de paus. De paus zelf ook niet.