We doen het te weinig en ik vooral. Alles nemen we maar voor lief. Ben ik ineens sentimenteel nu mijn leven zon rare wending heeft genomen of waardeer ik de kleine dingen ineens wat meer, doordat ik het nu beter kan beoordelen omdat je overal om je heen iedereen zo hoort klagen terwijl het geluk zo dicht bij huis te vinden is.
Vroeger stond ik bekend om mijn kritische kijk op de maatschappij en alles wat daarbinnen beweegt. Tegenwoordig ben ik wat milder alhoewel menigeen het daarmee niet eens is, waarschijnlijk want een scherpe tong heb ik nog steeds. Toch kan ik steeds beter relativeren en nuanceren, iets wat mijn vrouw vaak omschrijft als bagatelliseren om maar in het juiste jargon te blijven. Niettemin betrap ik me steeds meer op een verloren traan die zich bevrijd van mijn ruwe bolster. Iets wat ik door de jaren heen steeds meer ben gaan accepteren.
Ik ben opgegroeid in een beschermde omgeving met ouders die me zoveel mogelijk weghielden van de vijandige maatschappij, maar waar ik door de jaren heen wel langzaamaan mijn weg heb weten te vinden omdat mijn vader iemand was waar je tegenop keek. Die was nergens bang voor en ging altijd zijn eigen weg. Toch zag ik hem op latere leeftijd ook steeds meer worstelen met zijn emoties. Een gevecht wat hij uiteindelijk niet wist te winnen. God zij dank zou ik bijna zeggen want het gaf mij het gevoel dat ik me niet hoefde te schamen voor mijn emoties.
Dus die traan die zich steeds meer begint te openbaren laat ik rustig vallen en doe geen moeite meer om die zo snel mogelijk weg te wrijven in de hoop dat niemand het gezien heeft.
Maar waar het eigenlijk om gaat is dat ik steeds meer geconfronteerd wordt met mijn slechte ik. Mijn conservatieve gedachten en opvattingen over alles binnen het huiselijke gezin. Zoals wellicht bekend ben ik op latere leeftijd vader geworden van een zoon en staat mijn leven ineens helemaal op zijn kop. Gewoonweg omdat ik overal bij betrokken ben en alles meekrijg waar mijn vrouw last van heeft en waar de moderne vader zich aan te houden heeft. Geloof me dat is een omwenteling van mijn principes en opvattingen van meer dan 180 graden. Vroeger liet ik alles over aan de vrouw omdat mij dat zo geleerd is en omdat ik nu eenmaal niet beter wist. Ik moet ook eerlijk bekennen dat wij destijds niet over zaken spraken, zoals de naweeën van een bevalling of de echtelijke plichten van een nieuwbakken vader. Misschien wel omdat men vroeger eigenlijk nooit over dat soort dingen sprak. Wij wisten niet beter. Een vrouw deed de bevalling en de man verzorgde de communicatie. Oftewel, die dook de kroeg in om met zijn maten het heuglijke feit te vieren. Ondertussen lag de vrouw te creperen in het kraambed en moest maar zien te dealen met alle beslommeringen, al dan niet gesteund door het personeel in het ziekenhuis. Eenmaal thuis dan ging de man naar zijn werk want het werk thuis was gedaan. Bovendien was er toen wel al kraamhulp dus was er geen reden tot beklag. Wat was ik een naïeve lul, achteraf bekeken. Ik bied met terugwerkende kracht excuses aan omdat ik niet inzag of wilde zien omdat ik niet anders gewend was, voor mijn houding en gedrag op dat vlak.
Het is zwaar als je een bevalling achter de rug hebt, zoals wij die inmiddels kennen, dat kan ik je wel vertellen en als jij nu ook zon naïeve lul bent als ik destijds was , dan hoop ik dat ik je op andere gedachten kan brengen want gelukkig heb ik een vrouw die niet schroomt om te vertellen dat ze blij is dat ze kan poepen en liever in de blote kont slaapt omdat de hechtingen schuren tegen het maandverband. Maar vooral ook omdat ze in niet mis te verstane taal uitlegt hoe ze in haar vel zit. Waarom ze moet janken als ik een scheet laat en niet in staat is om te relativeren, zo kort na de bevalling. Haar enige houvast is die kleine die zo schattig in zijn bedje ligt dat je alle pijn en ellende voor even vergeet.
Ik krijg momenteel een spoedcursus “omgaan met vrouwen na een zware bevalling” en ik kan je vertellen. Ik heb minder zware cursussen achter de rug. Ik werd gekleineerd op de cursus oefenmeester 3 door een stel Limburgers die het nodig vonden om “damestrainers” denigrerend toe te spreken maar dat was nog niks bij wat ik momenteel allemaal voor de kiezen krijg.
Toch wil ik zeggen, nu ik wel in staat ben om mezelf in de juiste woorden uit te drukken en uit mag leggen hoe ik erin zit dat ik ontzettend trots ben op mijn vrouw en alle vrouwen die hetzelfde mee hebben gemaakt. Want ondanks alle pijn en ellende zijn ze toch nog in staat om ons de aandacht te schenken die wij nodig hebben, daar waar wij doorgaans tekort schieten.
Vannacht had ik een aanval van bijna verstikking omdat ik apneu heb en ondanks het feit dat onze kleine niet wilde slapen en de hond binnen had gescheten was ze toch nog in staat om liefkozend haar arm om me heen te leggen en een nat doekje op mijn hoofd te leggen, terwijl ze amper kan lopen en bol staat van de spanning en onrust door de naweeën. Vrouwen blijven sterke persoonlijkheden ook al doen wij mannen er wel eens laconiek over als ze moeten huilen om iets wat wij als onbenullig ervaren.
Ik kan inmiddels weer rustig ademhalen en relativeren en daarom wil ik haar een hart onder de riem steken en vind ik, en hopelijk mijn zoon Rayven later ook, het een eer dat hij geboren is op “de dag van de vrouw”.