Oma

Het hoge woord is er uit. Eindelijk, na al die jaren. De woorden komen langzaam uit mijn mond gevallen. Ontdaan van de tranen die in mijn keel blijven hangen. Belemmerend maar niet genoeg om toch datgene uit te spreken wat jarenlang gevangen zat in de verborgen kamer van mijn hart. Die ene bekentenis die ik als een last al die jaren met me mee gesleurd heb. De grootste zonde uit mijn leven. Niet eentje waar je voor moet gaan zitten. Ook niet eentje die anderen pijn gedaan heeft. Maar wel één die als een steen om mijn nek hing en net zo zwaar was als de pijn in mijn hoofd toen ik jaren geleden als kind bij mijn oma in een kuil viel omdat ik zo eigenwijs was en niet wilde luisteren. Maar van een kind kun je zoiets verwachten. Van een volwassen vent verwacht je toch net iets meer. Die zou moeten leren van zijn fouten. Die zou moeten weten dat sommigen dingen nu eenmaal niet goed zijn. Maar juist die volwassen mensen maken keer op keer dezelfde fout. Enerzijds omdat ze te eigenwijs zijn anderzijds omdat ze te koppig zijn om toe te geven. Ons eergevoel haalt ons elke keer weer in en toch gaan we steeds weer de strijd aan om haar voor te blijven. Het heeft geen enkele zin. Ervaar de pijn en omarm de tranen. Laat je gaan en hou het niet in. Maar wie ben ik. Alom geprezen om mijn mooie woorden op papier. Op papier ja. Dat is nu juist het probleem. Ik zou alle woorden op papier inruilen voor die ene zin die ik tegen mijn oma had willen zeggen nog voor ze stierf. Want daarom ben ik zon gesloten idioot. Hou ik altijd dat beetje afstand. Kan ik me nooit echt laten gaan als ik me klote voel. Omdat ik me altijd schuldig voel. Schuldig voor het feit dat ik geen tranen had toen ik op die stoel zat. Omgeven door stenen, koud als de nacht. Woorden die ik niet hoorde. Zinnen zonder betekenis. We namen afscheid van iemand die mij omarmde als was ik het enige op de wereld. Die meer van me hield dan haar grootste geheim. Die mij datgene gaf dat ik zelf nooit heb kunnen geven. Nu weet ik waarom. Ik voelde me schuldig. Ik was een kind en wist niet beter. Dacht dat het allemaal heel normaal was. Nu na al die jaren weet ik dat wel. Maar nu is het te laat. Ik zal nooit meer de woorden uit kunnen spreken die ik destijds had moeten zeggen. Ik mis haar zo verdomd veel dat ik de tranen die nu over mijn wangen rollen niet weg kan vegen. Ik zou het liefste de woorden uit willen schreeuwen maar ben bang dat ze me niet hoort. Ik ben bang dat iedereen het hoort behalve degene die het moet horen. En dus doe ik het weer niet. Accepteer ik het gelaten. Val ik uiteindelijk in alle sereniteit weer in slaap in gedachten dat ze er stiekem toch nog een beetje is. Als ik in mijn dromen door de straten loop. Vol nederigheid mezelf verschuil in de schaduw van de nacht. Dan ervaar ik steeds weer die aanwezigheid. Het besef dat daar ergens mijn oma op me wacht. Soms kan ik niet wachten en zou ik voorgoed over willen steken maar ik weet dat dat niet kan. Ik weet dat ze dat niet wil. De tranen zijn niet voor haar. De woorden zijn aan haar niet besteed. Ik weet dat ook al doet het soms pijn. Ik moet ze bewaren voor de mensen om mij heen. Degene die ze nog kunnen koesteren. Ik wil niet nog eens dezelfde fout maken. Ik wil niet nog eens zon grote zonde begaan. Ik wil mijn armen om je heen slaan en zeggen dat ik van je hou. Ik wil me ontlasten van die blokkade die me steeds weer beroofd van mijn intieme momenten. Ik wil je laten voelen wat ik destijds voelde toen ik nog niet wist wat het was. Toen ik nog een kind was en het allemaal als normaal ervaarde. Ik wil je zeggen wat ik destijds had moeten zeggen maar niet wist wat het betekende. Ik wil het je vertellen omdat alleen jij de pijn weg kan nemen die mij al jaren parten speelt. Begeleid door mijn tranen en het snakken naar adem tik ik de woorden als een melodie op mijn toetsenbord. Mijn symfonie van eeuwige deugd. Helaas kan ik de woorden niet uitspreken maar ik kan mijn legacy wel nalaten aan degene die mijn lied willen horen. Dit is mijn lied.