Sinds een paar maanden ben ik werkzaam op de it afdeling van ons bedrijf. Een lang gekoesterde droom is daarmee in vervulling gegaan, of misschien zoals een oud collega van me altijd placht te wijzen, wederom iets van mijn bucket list af te hebben geschreven. Het feit dat ik nu werkzaam ben in een functie die ik eigenlijk mijn hele leven reeds vervul in mijn privé sfeer is nog niet het mooiste van alles. De amicale sfeer die er heerst binnen het team heeft mij op doen bloeien als een boterbloem in een fleurige weide. Ik geniet van de waardering die ik er krijg en geef zelf het ene compliment na het andere. Eindelijk heb ik die vervolgstap kunnen maken op mijn af en toe onbegaanbare pad door het leven. Natuurlijk heb ik de tuintjes van mijn vrienden kunnen bewonderen wat bezaaid was met vriendelijke boodschappen en heuglijke vieringen en natuurlijk ben ook ik inmiddels behangen met felicitaties en wensen op het social media van de straat. Het doet goed om te ontvangen en soms doet het zelfs nog beter om te geven. Het ijskonijn begint langzaam te ontdooien en de pretoogjes beginnen eindelijk vorm te krijgen. Complimenten doen me niets en felicitaties zeggen me niets was een slogan die lang om mijn nek hing. Maar zoals ik reeds zei, begint mijn muurtje af te brokkelen en is mijn façade niet langer een mistige gordijn wat verhult, welke emoties mij parten spelen. Mijn vriend is heer en meester in het uitdelen van complimenten en heeft daar menig hart mee gewonnen. Zelf ben ik daar nooit zo van geweest maar sinds ik getuige ben van de helende werking van het compliment op mijn werk, kan ik niet anders dan mijn vriend gelijk geven in zijn opvatting over de benaderbaarheid van de mens. Met stroop vang je meer vliegen dan met azijn, een zinsnede van een wel gewaardeerd familielid van me, die me altijd wees op mijn flamboyante karakter tijdens een passionele voetbalwedstrijd is daar ook een passend voorbeeld van. Ik ga glimlachend door het leven en zelfs de negatieve invloeden ontvang ik met een glimlach. Wat een ommekeer en wat een opluchting. Mijn beren zijn van de weg en op de vlucht geslagen in het oerwoud van het chagrijn. En dat allemaal omdat ik nu in staat ben om datgene te zeggen wat vroeger in mijn hoofd zat maar de weg naar mijn stembanden nooit bereikte. Ik dank jullie voor de goede invloeden en vasthoudendheid en alle predikers voor hun prozaïsche liturgie. Maar ik dank vooral die ene die me net dat ene zetje gaf wat ik nog nodig had. Net dat kleine beetje geluk wat een paar woorden kunnen scheppen. Die me in liet zien hoe geweldig het is om een compliment te krijgen voor datgene wat je doet en wat jou onderscheid van de grijze massa of gewoon omdat je bent wat je bent en doet wat je doet. Ik heb een “grote fan” en ben zielsgelukkig. Eindelijk iemand die het zegt. Deze is speciaal voor jou!