Ik ben ooit trainer coach geworden omdat ik van voetbal hou en omdat ik er zoveel van kon genieten. De interactie die ik met mijn spelers had, maakte mij steeds enthousiaster om me te verbeteren, zodat ze nog meer aan me hadden. Ik had daar plezier in en mijn team genoot daar van mee.
Vandaag de dag is het plezier in het voetbal soms ver te zoeken. Ik betrap mezelf erop dat ik steeds minder kijk naar studio sport of die 200 andere voetbalprogramma’s, die een graantje mee willen pikken van datgene wat wij vroeger zo geweldig vonden. Lekker onbekommerd tegen een bal trappen en na afloop samen de kantine in en plezier maken. Nondeju wat is er toch gebeurd. Ja, niet dat ik het niet weet maar de gedachte erachter ontgaat mij een beetje. Waarom wij voetballers dit allemaal hebben laten gebeuren. Zijn die paar knaken dan echt zo veel meer belangrijker dan het plezier wat we hadden na afloop?
Bovendien stoor ik me steeds meer aan al die zogenaamde voetbal analisten die wel eens even zullen vertellen hoe het moet en wat er verkeerd gaat. Alsof die trainer op de bank en dan heb ik het over de 16 miljoen coaches in Nederland dat zelf niet zien. Flikker toch op man en ga een vak zoeken. Met dat slap in de ruimte geouwehoer van mensen die vroeger misschien aardig tegen een balletje konden trappen maar als coach nooit geen ene sodemieter gepresteerd hebben.
Ik kan daar echt kwaad over worden. Niet zozeer dat ze bijna bij elke voetbalwedstrijd te zien zijn maar omdat ze het hele spelletje waar ik vroeger zon plezier aan beleefde naar de klote helpen. Het is namelijk nooit goed. Natuurlijk niet want daar zit niemand op te wachten. Iemand die zegt hoe geweldig het ene of het andere team speelt. Men zit te wachten op het commentaar. Op wat er allemaal fout gaat zodat de coach weer eens lekker onderuit geschoffeld kan worden. Mooi man. Haha wat een idioot, die snapt er echt niks van. Nee, jij wel dombo? Rene van der Gijp, die vroeger nog te lam was dat hij zichzelf afdroogde na de wedstrijd of Johan Derksen die alleen maar mensen die wel konden voetballen, onderuit schoffelde. Hans Kraay die er zelfs zijn vak van gemaakt had. Meneer Perez die gewoon midden in het seizoen van de ene club naar de andere ging, voor meer geld. Ik kan nog wel even doorgaan maar het is te triest voor woorden dat ik nu van die stumperds moet horen wat er wel of niet goed aan ons voetbal is. Ik kijk niet eens. Ja, als er niets anders op tv is en de lachfilms op zijn. Dan wil ik me nog wel eens laten verleiden.
Wat ik wil zeggen is dat het voetbal kapot gaat aan al die zogenaamde analisten die ons voetbal alleen maar afkraken. Ze hebben altijd wel iets te zeiken en bij de buurman is het gras altijd mooier en beter. Ga lekker buiten spelen, jongens. Laat onze voetballers lekker doen waar ze toevallig goed in zijn en heb niet meteen zoveel kritiek als ze toevallig hun dag niet hebben.
Jullie zijn er niet bij als ze een vervelende blessure hebben waardoor ze net niet zo snel zijn als anders. Als een spits thuis problemen heeft met zijn vrouw omdat ze meer geld van hem wil, want hij verdiend zoveel. Als er iemand overleden is binnen hun kring waardoor ze net niet zo geconcentreerd zijn dan normaal. DE COACH WEL! Die is er wel bij maar die mag op tv geen excuses aandragen want dan wordt hij weer af-gezeken door al die zogenaamde voetbal analisten.
Ik zal jullie iets vertellen stelletje stumperds. Voetbal is nog steeds een spelletje waarbij de factor geluk en on-voorzienigheid een grote rol in speelt.
Afgelopen zaterdag moest ik met mijn team voetballen tegen een ploeg die niet wilde voetballen of die intussen gehoord had hoe goed wij inmiddels zijn. Niettemin bleven wij voetballen ondanks dat de tegenstander niet mee wilde werken om er een mooie wedstrijd van te maken. In plaats van tactische concepten en mooie verhalen heb ik mijn spelers verteld wat ik wilde zien en dat ze hun eigen spel moeten blijven spelen. De jongens deden dat voortreffelijk en ik heb ervan genoten. Tijdens de wedstrijd stonden er geen betweters langs de kant maar mensen die nog genieten van een mooie actie en een knappe goal. Ze lieten de coach doen waar hij goed in is en ze moedigden de jongens op het veld aan. Wat kan het voetbal op zon momenten dan nog mooi zijn om naar te kijken.
Natuurlijk heb ik slechte dingen gezien en natuurlijk kon het beter. Maar ik zag wat die klojos op tv niet (willen) zien. Mijn team deed precies wat ik wilde en waar we op getraind hadden. Bovendien waren ze vrij van druk en allerlei opdrachten en was er een geweldige interactie tussen coach en spelers en uiteindelijk ook met het publiek. Je hoort mij nooit zeggen dat ik een goede trainer ben maar ik roep wel hardop dat mijn spelers plezier in het spelletje hebben en daardoor presteren en dat is volgens mij nog steeds de basis van succes!