Weg hier

Heb je soms het idee dat je je hier niet thuis voelt. Dat je geen binding hebt met deze wereld. Een wereld die zo verrot is dat je 24 uur per dag op je hoede moet zijn voor mensen die kwaad in de zin hebben en door middel van de moderne technologie altijd buiten schot kunnen blijven.
Mensen die, veilig vanachter hun beschermde laptop of pc, dreigementen uiten of andere mensen kwetsen op een manier die zo laag bij de grond is dat je niet eens de behoefte hebt om ze op te zoeken en je ding te doen, zodat ze hun criminele activiteiten niet meer kunnen bedrijven.
Soms staan deze mensen er niet eens bij stil wat ze aan richten met hun gedrag en woorden die ze in allerlei bochten wringen waardoor ze discutabel worden. Ik ben er in elk geval klaar mee. Ik kan er niet meer tegen.
Ik ben een no nonsens figuur. Iemand die zegt wat hij denkt en antwoord geeft aan de mensen die vragen stellen.
Ik ben niet opgevoed met gedachten die onrein zijn of onbeantwoorde gevoelens. Ik handel naar mijn instincten en doe wat ik zeg of denk. Maar het bizarre van alles is dat mijn woorden zo oprecht zijn dat ze niet meer interessant zijn of worden vervormd zodat ze ineens wel interessant zijn voor de toehoorder die graag een beetje aandacht wil, in een wereld die daarom vraagt en jou uiteindelijk ermee belaagt.
We hebben niet voor niets allerlei sociale media waar alles en iedereen maar zijn ongezouten mening kan uiten, zonder daar ooit voor bestraft te worden. Vroeger had je dat niet. Als je iets zei wat niet door de beugel kon dan werd je op een of andere manier wel ter verantwoording geroepen door degene die zich aangesproken voelde. Je hoefde je vroeger niet druk te maken over wat je zei of wat een ander zei. Op de een of ander manier loste dat zichzelf wel op. Nu leven we in een gevaarlijk tijdperk waarin de jarenlang onderdrukte mens zijn gang kan gaan, gewapend met een andere identiteit of IP tracer.
De nerds zijn ineens de machtigste mensen op aarde. Ze verspreiden roddels die leiden tot familievetes. Ze sturen berichten die leiden tot opstanden en ze veroorzaken chaos wat leidt tot iets waarvan je de impact niet eens wil weten. Want niemand weet hoe ze heten.
Soms maak ik me zorgen. Ik ben goed gewapend en ben geen domme jongen. Ik heb het geluk dat ik in beiden werelden de weg weet. Mijn oriëntatie is nul komma nul maar zowel de gewone wereld als de digitale ken ik als mijn broekzak. En toch word ook ik verrast. Elke dag opnieuw.
Steeds weer duikt er iemand op die het probeert. Zo verscholen achter een façade dat je het niet eens in de gaten hebt. Het vervelende of zelfs nijpende is, dat je altijd schuldig bent in de totale wereld. Iemand roept iets en jij mag je verantwoorden.
Jij bent de pineut al kom je met nog zoveel argumenten en ben je nog zo onschuldig. Jij bent schuldig want dat is lekker interessant.
Kom laten we het posten op de sociale media, onze hedendaagse krant.
Er valt over jou niets te vertellen omdat je rechtschapen bent en niets verkeerd doet maar daarom ben je juist zon leuk en interessant doelwit. Daarom is het zo leuk om juist over jou te roddelen en laster te verkondigen. Jij met je onnozele naïviteiten. Jij die denkt dat je leeft in een wereld waarin je alles mag zeggen. Jij die denkt dat je onschuldig bent zolang je in de spiegel kunt kijken met opgeheven hoofd in de wetenschap dat je gedachten rein zijn. Jij bent een target wat niet te missen valt. Een zekerheid. En het klopt. Dat ben ik.
Ik heb altijd gedacht dat ik onaantastbaar was. Dat ik me overal doorheen zou slaan. Dat geen mens me kon kwetsen of raken. Ik stond daarboven en het deed me niets.
Ik had gekozen voor een wereld die ikzelf geschapen had. Waar ik zelf de regie voerde en bepaalde wat goed en wat slecht was.
Ik accepteerde wat mensen over me zeiden en het deerde me niet. Ik had daar namelijk voor gekozen en het feit dat er werd gepraat vond ik alleen maar leuk en interessant.
Ik was jarenlang een paria die nergens thuishoorde en werd gemeden als de pest. Ik zat op mijn zolderkamertje, ver weg van de rest.
Niemand bemoeide zich met mij en ik schreeuwde om aandacht. Ik wilde weg. Ik wilde vluchten. Ik wilde meedoen en dat heb ik gedaan.
Ik werd opgemerkt en mensen zagen me staan.
En weer was ik naïef en onwetend, misschien zelfs een beetje dom. Niet in staat om in te schatten dat de wereld je op vreet en uitkotst als je durft te vluchten.
Vluchten voor de geruchten. En hier zit ik dan met al mijn goede bedoelingen. Ik ben uit de wereld van de verderving gestapt en dacht een rustig leventje te kunnen leiden.
Ik word aanbeden en op handen gedragen al is het maar door een klein publiek. Ik voel me thuis en op mijn gemak en avonds loop ik door de straten met een voldaan gevoel, daar waar ik vroeger vervuld was met melancholie en een last die me uiteindelijk te zwaar werd.
Ik lach en ik zing. Ik dans en ik spring en dat op mijn leeftijd.
Maar de donkere wereld ligt altijd op de loer. Is altijd aanwezig en vreet je op wanneer je het kwetsbaarst bent.
Wanneer je denkt dat geen mens je nog kan raken. Wanneer je denkt dat je leeft in een beschermde omgeving waar niemand je aankan. Waar niemand je kan kwetsen.
Wat een idioot. Soms denk ik dat ik de wijsheid intussen in pacht heb. Dat ik de kennis van de wereld ter handen heb. Dat ik het me kan veroorloven om mijn ding te doen en te zeggen wat ik denk. Dat ik iedereen te woord kan staan en niemand hoef te negeren. Dat ik alle aanvallen kan pareren. Gewoon omdat ik niets misdaan heb en dat ik leef naar de wetten zoals die ooit stonden beschreven. Ik zeg ooit want volgens mij zijn ze in de loop der jaren behoorlijk veranderd. Ik herken ze niet meer en ik zie ze niet meer. Ik hoor ze niet meer en volgens mij bestaan ze zelfs niet meer.
Zoals ik al zei. Ik leef in een wereld die ik niet ken en niet wil kennen. Ik voel me hier niet thuis en ik wil hier vandaan. Ik wil hier weg maar waarheen moet ik gaan.
De hele wereld is naar de klote en zelfs dat wordt ontkend. Zeg het en je wordt uitgemaakt voor een idioot die een excuus zoekt voor zijn eigen gebrek. Voor zijn eigen stommiteit. Jij wilt toch zo eerlijk zijn. Jij wilt toch alles kunnen zeggen wat je denkt. Je vraagt er toch zelf om.
Ik ken iemand die is vermoord om zijn woorden. Ik voel me vermoord om mijn gedachten. Om het idee dat ik met oprechtheid mijn leven zou kunnen leiden. Ik ben uitgemaakt voor dom en idioot en wie ben ik om dat te ontkennen.
Ik leef in deze wereld en ik zal eraan moeten wennen.
Maar ik weet niet of ik dat kan.